Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Όλοι το έχουμε νιώσει αυτό. Επίσης, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα πράγματα μπορούν να έρθουν τα πάνω κάτω μέσα σε δευτερόλεπτα. Για το λόγο αυτό αξίζει να έχουμε τα μάτια, αλλά και την καρδιά ανοιχτά εκεί που ο πόνος περισσεύει και η ελπίδα ζητά να ανθίσει.
“Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν εννέα μηνών και ο καθένας έκανε στη συνέχεια δική του οικογένεια.
Τον πατέρα μου δεν τον είδα σχεδόν ποτέ. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν στα 16 μου, η σχέση μας κράτησε μόλις ένα χρόνο και τον Απρίλιο του ’67, τη βραδιά που ήρθε η χούντα, καθώς ήταν ενεργό μέλος του ΚΚΕ, έφυγε αυτοεξόριστος στον Καναδά.
Έκτοτε, δεν έχω νέα του. Μέχρι τα έξι μου με μεγάλωνε η γιαγιά μου. Ο παππούς μου ήταν αξιωματικός του Ναυτικού. Σκοτώθηκε στους τέσσερις πρώτους μήνες του πολέμου.
Τελείωσα το λύκειο και είχα σκοπό να δώσω εξετάσεις να γίνω φιλόλογος. Προετοιμαζόμουν ένα καλοκαίρι ολόκληρο, αλλά τότε με χτύπησε για πρώτη φορά ο καρκίνος στο στήθος. Ήμουν μόλις 21 ετών.
Εκεί ανατράπηκε το σύμπαν. Δεν γινόταν να κάνω κάτι άλλο παρά μόνο να κοιτάξω την υγεία μου. Δεν είχα διάθεση και κουράγιο πια να συνεχίσω, όμως έπρεπε κάτι να κάνω.
