Η Σι Λόντε, το κορίτσι που βρήκε τη μουσική στέλνει στα παιδιά ένα αισιόδοξο μήνυμα ζωής

«Μαμά πού πήγε η γιαγιά;», «Γιατί δεν την βλέπουμε;», «Γιατί δεν έρχεται πια στο σπίτι και δεν μας παίρνει τηλέφωνο;»

Η απώλεια ενός οικογενειακού προσώπου είναι ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα που έχει να διαχειριστεί ένας γονιός όταν καλείται να την εξηγήσει σε ένα μικρό παιδί που δεν μπορεί να συλλάβει την έννοια του θανάτου. Εξηγήσεις τύπου « έφυγε για ένα μακρινό ταξίδι» ή «κοιμήθηκε για πάντα» δεν βοηθούν την κατάσταση καθώς αφήνει στο παιδί περιθώρια προσμονής γεγονός που δεν το γαληνεύει ούτε του δίνει την σιγουριά που χρειάζεται.

Τα τελευταία χρόνια οι προθήκες των βιβλιοπωλείων έχουν εμπλουτιστεί με καλαίσθητες εικονογραφημένες ιστορίες που επιχειρούν να εξηγήσουν στα παιδιά το θάνατο και να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την απώλεια αγαπημένων ανθρώπων όπως είναι ο παππούς και η γιαγιά μέσα από τρυφερές ιστορίες που αποπνέουν λυρισμό και αγάπη για τους ανθρώπους που δεν είναι πια μαζί μας.

Η τρυφερή ιστορία της Σι Λόντε, του κοριτσιού που βρήκε τη μουσική

Στη κατεύθυνση αυτή κινείται η καλαίσθητη εικονογραφημένη ιστορία «Σι Λόντε – Το κορίτσι που βρήκε τη μουσική» που υπογράφει ο Μίλτος Πιστώφ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.  Στις σελίδες του βιβλίου ο μικρός αναγνώστης 5 ετών και άνω θα μεταφερθεί νοερά στο μουσικό χωριό, Αμπαγιόμι, όπου οι κάτοικοι της αφρικανικής φυλής ζουν στους ρυθμούς της μουσικής.

Καθετί που κάνουν έχει το δικό του ξεχωριστό μουσικό ρυθμό γιατί η μουσική είναι ο κοινός κώδικας επικοινωνίας τους. Όλα κυλούν ομαλά μέχρι τη μέρα που  εξαφανίζεται η «καρδιά» της μουσικής του χωριού, η γιαγιά Μάχα με το τύμπανο σήμα κατατεθέν της. Η απρόσμενη απουσία της φέρνει αναστάτωση στο χωριό γιατί κανείς δεν ήξερε πώς να κινηθεί χωρίς τη μουσική. Ξάφνου χάθηκε ο παλμός της και όλοι αποσυντονίστηκαν. Χάθηκε το νόημα της καθημερινότητας και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Η 10χρονη εγγονή της, η θαρραλέα Σι Λόντε αναλαμβάνει δράση για να βρει την αγαπημένης της γιαγιά και να φέρει πίσω τη μουσική. Με οδηγό τα λόγια του παππού της που την είχε συμβουλεύσει να μην τα παρατάει ποτέ και ότι για κάθε δυσκολία υπάρχει πάντα μια λύση, η μικρούλα ξεκινά το ταξίδι της.

Ένα ταξίδι αλλιώτικο από όλα όσα είχε ζήσει μέχρι στιγμής. Η καρδιά της είχε γεμίσει θλίψη για τη χαμένη της γιαγιά. Τίποτα δεν την παρηγορούσε. Ώσπου η λύπη μετουσιώθηκε σε δύναμη ψυχής,  η Σι Λόντε άνοιξε το στόμα της και τραγούδησε ένα συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο τραγούδι γεμάτο λυρισμό. Κανείς δεν έμεινε ασυγκίνητος στο άκουσμα αυτής της μοναδικής μελωδίας.

Ξάφνου με έναν μαγικό τρόπο η μουσική επέστρεψε στο χωριό και όλα ξεκίνησαν πάλι να μπαίνουν στο μελωδικό ρυθμό της. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνέβη κάτι απίστευτα τρομερό και βαθιά συγκινητικό. Το λυπητερό τραγούδι της μικρής είχε τέτοια δύναμη που κατάφερε να καλέσει το πνεύμα της γιαγιάς που πια δεν βρισκόταν εν ζωή.

Η μουσική είναι το φάρμακο της ψυχής

Ο συγγραφέας με αυτό το όμορφο αλληγορικό παραμύθι στέλνει στους λιλιπούτειους αναγνώστες ένα φωτεινό αισιόδοξο μήνυμα, επιστρατεύοντας τον καλύτερο εκπρόσωπο που θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί, τη μουσική. Η μουσική είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Είναι συντροφιά, είναι παρηγοριά, ξυπνάει μνήμες, αναμοχλεύει συναισθήματα, είναι ένα απαλό «χάδι» όταν μας έχει πάρει από κάτω και νιώθουμε λυπημένοι, μας δημιουργεί ευφορία και μας δίνει ώθηση να  «ανέβουμε» ψυχολογικά.

Ο ρόλος της μουσικής ήταν καταλυτικός ώστε η Σι Λόντε να ανακαλύψει την ισχυρή δύναμη της θέλησης μέσα της και να οπλιστεί με θάρρος, φως και αυτογνωσία ώστε να ανέβει ένα ακόμη σκαλοπάτι που θα την οδηγήσει προς την κατάκτηση της αισιοδοξίας.

Η Σι Λόντε διδάσκει στα παιδιά πώς να βλέπουν την αισιόδοξη οπτική των πραγμάτων

Η αποχαιρετιστήρια σφιχτή νοερή αγκαλιά της με την γιαγιά Μάχα ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι ο θάνατος δεν είναι το οριστικό τέλος όπως νομίζουμε. Είναι το τέλος της φυσικής ύπαρξης αλλά σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι όταν αυτοί που αγαπάμε, πεθάνουν, θα σβηστούν από τις αναμνήσεις μας. Θα έχουν μια περίοπτη θέση στη καρδιά μας και πάντα θα τους αναπολούμε με τρυφερότητα, νοσταλγία και αγάπη για όλα όσα μας χάρισαν, όλα όσα μας δίδαξαν, όλα όσα μας προσέφεραν εν ζωή.

Ένα παραμύθι που θα μιλήσει στις καρδιές όλων

Μέσα από αυτή την εξαιρετική ιστορία ο συγγραφέας δίνει στα παιδιά την αφορμή και σε εμάς τους γονείς τα λόγια να τους μιλήσουμε για την απώλεια και το πώς θα διαχειριστούν την απουσία του ανθρώπου που πλέον δεν βρίσκεται κοντά μας.

Προσεγγίζει με εξέχουσα τρυφερότητα το δύσκολο δρόμο της απώλειας μέσα από όμορφες σκέψεις, τρυφερά λόγια και στιγμές τόσο ισχυρές, τόσο απροσδόκητα όμορφες, που αναδεικνύουν το σπουδαίο ρόλο της μουσικής.

Διαβάζοντας την ιστορία της Σι Λόντε δεν μπορούμε να μην παραδεχθούμε ότι συγκινηθήκαμε και ταυτιστήκαμε με την ηρωίδα, ενθυμούμενοι δικά μας πρόσωπα που πέρασαν στην αιωνιότητα αλλά σε καμία περίπτωση στη λήθη μας.

Ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστούν τα παιδιά τους δύσκολους αποχαιρετισμούς

Ο Μίλτος Πιστώφ έγραψε ένα αριστουργηματικό και δουλεμένο λέξη λέξη παραμύθι για τη διαχείριση της απώλειας και τη δρόμο προς την αυτογνωσία που θα μιλήσει βαθιά στην καρδιά μικρών αλλά και μεγαλύτερων αναγνωστών. Εξίσου εξαιρετική είναι η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη (DonArmadillo) που αναδεικνύει τα βαθιά νοήματα του έργου χωρίς να «σκοτεινιάζει» τα σκίτσα του.

Το πράσινο, τα γήινα χρώματα και η αισθητική που συνάδει στην απεικόνιση ενός αφρικάνικου χωριού είναι δοσμένα με τέτοιο τρόπο που χαρίζουν όμορφες εικόνες, ψυχαγωγούν και σε καμία περίπτωση δεν φορτίζουν αρνητικά την ατμόσφαιρα.

Το δώρο ζωής που οφείλετε να προσφέρετε στο παιδί σας είναι…η αισιοδοξία

Αναζητήστε το βιβλίο, πάρτε αγκαλιά τα μικρά σας και αφεθείτε στο ταξίδι του που αποτελεί την ιδανική αφορμή για να κάνουμε μια συζήτηση μαζί τους για το για το ευαίσθητο ζήτημα της απώλειας που καθησυχάζει το παιδί, του μαθαίνει ότι η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ και το ενδυναμώνει ψυχολογικά ώστε να βλέπει πάντα την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων.

Ο δρόμος δεν είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα όμως όλα τα εμπόδια και οι δυσκολίες που θα συναντήσει ένα παιδί δεν θα πρέπει να το απογοητεύσουν, αντιθέτως πρέπει να τα αντιμετωπίσει ως απόδειξη των προσπαθειών του.

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο μάθημα ζωής για τα παιδιά από αυτό που θα τους δείξει πώς να αντιμετωπίζουν την ίδια τη ζωή και τα σκαμπανεβάσματά της.