Η Ζένια Μπονάτσου μιλά για τη Ζωή Λάσκαρη ως γιαγιά

Ένας χρόνος συμπληρώνεται αυτές τις μέρες από τον θάνατο της Ζωής Λάσκαρης και όσο κι αν λέμε πάντα ότι η ζωή συνεχίζεται, οι άνθρωποι που την αγάπησαν δεν την ξεχνούν. Έτσι, η εγγονή της μεγάλης κινηματογραφικής star, Ζένια Μπονάτσου, μίλησε πρόσφατα στη RealNewsμε ιδιαίτερα τρυφερά λόγια για τον άνθρωπο που την καθοδήγησε στη ζωή, προβάλλοντας μάλιστα και ένα προφίλ της γιαγιάς της που δεν μας ήταν γνωστό:

«Ως άνθρωπος ήταν μια δυναμική γυναίκα με τσαμπουκά. Αγαπούσε πολύ και βοηθούσε, ήταν γενναιόδωρη. Πάντα έπαιρνε θέση και, αν χρειαζόταν, ήταν ανοιχτή σε όλα τα θέματα. Δεν έλεγε ποτέ ψέματα για να σε καλοπιάσει, ίσα-ίσα προτιμούσε να σε ταρακουνήσει για να καταλάβεις. Ως γιαγιά ήταν πολύ τρυφερή και στοργική, ενώ η αγκαλιά της ήταν η λύτρωσή μου σε κάθε στιγμή αδυναμίας. Όταν ένα ρούχο μου ή ένα κόσμημα χαλούσε, αμέσως απευθυνόμουν σε εκείνη και τη ρωτούσα αν μπορεί να το διορθώσει και γελώντας πάντα μου έλεγε: «Ναι, αγάπη μου, θα σε φωνάξω σε λίγο να έρθεις να το πάρεις». Και αφού της έλεγα πάντα «ευχαριστώ», της έδινα ένα φιλί και την άφηνα εκεί με τις κλωστές και τα εργαλεία της να κάνει τα «μαγικά» της. Έφτιαχνε με τις ώρες σκουλαρίκια, βραχιόλια, κολιέ, από το μηδέν. Ήταν δημιουργική, με πολλή φαντασία και γούστο. Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου τη Ζωή Λάσκαρη ως σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Για μένα ήταν και θα είναι παράδειγμα, διότι η γιαγιά μου κατάφερε να ανέβει την ανηφόρα της ζωής εντελώς μόνη, χωρίς μάνα και πατέρα να τη στηρίζουν, χωρίς καμία σταθερότητα και ασφάλεια. Ο,τι έχτισε ήταν με την αξία της και με πολύ κόπο. Έχτισε καριέρα, κατασκεύασε το σπίτι της όπως ακριβώς ήθελε και δημιούργησε μια μεγάλη οικογένεια. Οπότε πιο σημαντικό για εμένα είναι να την έχω στο μυαλό μου ως έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και πάλεψε με αποτέλεσμα να τα καταφέρει, πάρα ως σταρ», αποκάλυψε η ίδια.

Όταν δε η Ζένια ρωτήθηκε για το πώς της είχε εξομολογηθεί ότι επιθυμεί να γίνει ηθοποιός, εκείνη απάντησε: «Όταν πλέον σιγουρεύτηκα και πήρα την απόφαση να γραφτώ σε δραματική σχολή, της το ανακοίνωσα. Η απάντησή της ήταν η εξής: “Ζένια, δεν είναι αστεία η δουλειά αυτή, θέλει πολύ διάβασμα και πολύ κόπο, σοβαρότητα και αφοσίωση… Είσαι σίγουρη, παιδάκι μου;” Αν και εκείνη την ώρα με φόβισε η ερώτησή της, της απάντησα με σιγουριά “ναι”. Ήθελα να ανακαλύψω τη διαδικασία που περνούν οι ηθοποιοί πριν φτάσουν στο αποτέλεσμα που βλέπουν οι θεατές».