“Και έσονται οι Δύο, εις Καραντίνα Μία” – Γράφει ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας

Το τρένο της καθημερινότητάς μας τράβηξε απότομα χειρόφρενο. Όλα τα βαγόνια της ρουτίνας που έσερνε μαζί του συγκρούστηκαν και κατέληξαν μια άμορφη μάζα στριμωγμένη σε έναν καναπέ. Και κάπως έτσι, ξεκινά ένας αγώνας ψυχικής επιβίωσης. Πρώτα με τον ίδιο τους τον εαυτό και μετά με τους συμβίους τους.

Και έσονται οι δύο εις καραντίνα μιαν!
Πώς αντεπεξέρχεσαι σε αυτό; Πώς από εκεί που είχες μάθει να είσαι σε ένα διαρκές τρέξιμο και να μην έχεις χρόνο ούτε για τον ίδιο σου τον εαυτό κι ενώ δια της βίας προσπαθούσες να πετύχεις λίγο “όμορφο”, “ποιοτικό” χρόνο με τους δικούς σου αανθρώπους… τώρα… Τώρα δεν έχεις πια δικαιολογία… Προλαβαίνεις. Για όλα τα δικά σου.

Οι σχέσεις τις μέρες που διανύουμε ακροβατούν διαρκώς σε ένα σκοινί και χρειάζεται λεπτή ισορροπία για να μην κάνουν βουτιά στο κενό των συναισθημάτων. Σαν επαγγελματίες ακροβάτες καλούμαστε όλοι να βαδίσουμε σε αυτό το σχοινί και μάλιστα σε μια εποχή που μοιάζει πιο τεντωμένο από ποτέ. Στους ώμους σου γραπώθηκε και ο άλλος ακροβάτης και πρέπει να διασχίσετε την απόσταση μαζί. Όσο περισσότεροι ακροβάτες… τόσο δυσκολότερη η διαδρομή. Πόσο εύκολο είναι να τιθασεύσουμε τα νεύρα μας, τη θλίψη μας, την αίσθηση της αδράνειας που μας έχει καταβάλει και να ισορροπήσουμε αντικατοπτρίζοντας τα συναισθήματα των ανθρώπων που ζουν μαζί μας; Άραγε το ίδιο δεν βιώνουν κι εκείνοι, έχοντας άλλο τρόπο να το εκφράσουν;

Οι σχέσεις τον καιρό της καραντίνας μοιάζουν με κήπο

Ο καιρός της καραντίνας μοιάζει με έναν τεράστιο κήπο. Όλων των ειδών οι σχέσεις είναι σπαρμένες εκεί. Άλλες θα ανθίσουν κι άλλες θα μαραζώσουν. Αυτές που τις περιποιούμαστε σαν ένα τρυφερό λουλούδι και τις ποτίζουμε με τη δροσιά της αγάπης μας θα χρωματίσουν την μαραμένη μας όψη. Τα άνθη τους θα μας παρασύρουν με το μεθυστικό τους άρωμα, κάνοντας την κάθε μέρα να μοιάζει με άνοιξη.
Σε εκείνες που συμπεριφερόμαστε σαν να είναι αγριόχορτα που μας πνίγουν, η κατάληξη είναι μοιραία. Τι κι αν προσπάθησαν να ριζώσουν; Δεν τους ρίξαμε ποτέ το απαιτούμενο λίπασμα, ούτε την ευκαιρία να μας δώσουν έστω ένα ξεχωριστό άνθος. Απλώς τις ξεριζώσαμε με σθένος για να μη μας προσβάλλουν, στερώντας μας το οξυγόνο.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, δηλητηριάζεται τόσο πολύ το έδαφος που είναι αδύνατο τα βλαστάρια που φυτρώνουν εκεί να μη μείνουν καχεκτικά από αισθήματα, έχοντας κακοποιηθεί προτού καλά καλά ανοίξουν τα μπουμπούκια τους.

Όλα τα λουλούδια δεν είναι ίδια και το ίδιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Καθεμία, όμως, θέλει φροντίδα και προσπάθεια για να αποδώσει τους καρπούς της.

Όπως η γη, που δίνει κάθε φορά την ευκαιρία στον εαυτό της να αναγεννηθεί ακόμα και μετά από μεγάλες καταστροφές, έτσι κι εμείς έχουμε την δυνατότητα και τον χρόνο μέσα σε όλη αυτή τη νοσηρότητα να σκαλίσουμε την ψυχή μας και τις σχέσεις με τους γύρω μας. Ίσως εκεί ανακαλύψουμε έναν σπόρο που περιμένει καρτερικά τη βροχή της αγάπης και της αλήθειας, για να μπορέσει να ριζώσει και να γεμίσει τον κήπο της καρδιάς μας με χρώματα!

Περισσότερα για τον Κώστα Kρομμύδα στο www.kostaskrommydas.gr ή ακολουθήστε τον στα social media.
Instagram (https://www.instagram.com/krommydaskostas/)

Facebook https://www.facebook.com/KROMMYDASKOSTA