Στο συνέδριο «Greece Talks», που υλοποιήθηκε από το Travel.gr και το Πρώτο Θέμα με επίκεντρο το θέμα The Intelligence Age: Travel, Culture & Connection, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε μέρος σε δημόσια συζήτηση μαζί με τον ηθοποιό Γιάννη Μπέζο και συντονιστή τον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ.
Κατά την τοποθέτησή του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφιέρωσε μεγάλο μέρος της παρέμβασής του στο εκπαιδευτικό σύστημα, επισημαίνοντας ζητήματα που σχετίζονται με τη λειτουργία του σχολείου και τη σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την παιδεία, το bullying, τα κινητά και τις Πανελλαδικές εξετάσεις
«Θα είχα πάρα πολλά να πω γι’ αυτό το θέμα, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Όταν έχεις ένα Εθνικό Σύστημα, ένα Δημόσιο Εθνικό Σύστημα Παιδείας, εκ των πραγμάτων έχεις κάποιες βασικές παραμέτρους: τι διδάσκεις, πώς το διδάσκεις, πώς προχωράει η ύλη, αλλά έχεις μια υποχρέωση διαρκώς να εκσυγχρονίζεις το περιεχόμενο της παρεχόμενης εκπαίδευσης και να το διευρύνεις κάνοντας το σχολείο πιο ενδιαφέρον.
Νομίζω ότι εκεί έχουμε κάνει αρκετά βήματα με τα εργαστήρια δεξιοτήτων στα δημοτικά, με το γεγονός ότι έχουμε δώσει μεγαλύτερη αυτονομία στα σχολεία, στους διευθυντές, στους δασκάλους, να μην είναι περιορισμένοι από ένα βιβλίο, το οποίο έχει γράψει κάποιος, αλλά να μπορούν να επιλέγουν -ειδικά με τους διαδραστικούς πίνακες- περισσότερο υλικό για να κάνουν το μάθημα πιο ενδιαφέρον.
Τι πρέπει να καλλιεργεί το σχολείο πάνω απ’ όλα; Την περιέργεια -ένας κόσμος ανοίγεται μπροστά μας-, όχι μόνο τη γνώση, γιατί και η γνώση είναι μια πολύ σχετική έννοια την εποχή που η αποστήθιση δεν έχει πια την ίδια σημασία. Δεν λέω ότι δεν έχει καμία σημασία, γιατί και η αποστήθιση απαιτεί μία πειθαρχία και μία μελέτη, η οποία και αυτή καλλιεργεί δεξιότητες οι οποίες είναι εξαιρετικά χρήσιμες. Αλλά σίγουρα οι δεξιότητες που χρειάζονται σήμερα είναι διαφορετικές.
Το πιο σημαντικό για μένα είναι το να πηγαίνει κανείς στο σχολείο και να έχει δασκάλους, καθηγητές, προγράμματα, σετ ρομποτικής, διαγωνισμούς καινοτομίας και επιχειρηματικότητας. Γίνονται καταπληκτικά πράγματα στα σχολεία. Δεν λέω σε όλα τα σχολεία, αλλά γίνονται, και κυρίως οφείλονται στους εκπαιδευτικούς μας και σε μία κατεύθυνση που έχουμε δώσει, “κάντε το σχολείο πιο ενδιαφέρον”.
Απαγορεύσαμε τα κινητά. Ήμασταν από τις πρώτες χώρες. Λέγανε “δεν θα γίνει”. Κι όμως δούλεψε. Και αυτό από μόνο του, εκ των πραγμάτων, βοηθάει σε αυτή τη διάσπαση προσοχής, η οποία υπάρχει πια κυρίως στη νέα γενιά.
Τώρα, για να έρθουμε στο ζήτημα των εξετάσεων, εγώ επιμένω ότι πρώτα και πάνω απ΄ όλα το σχολείο πρέπει να δίνει εμπειρίες, βιώματα, δυνατότητα δημιουργίας σχέσεων. Γι΄ αυτό και αποδίδω εξίσου μεγάλη σημασία με τη γνώση στα θέματα του bullying, του τρόπου με τον οποίο τα παιδιά λύνουν τις διαφορές τους, αυτό το οποίο αποκαλούμε -δεν νομίζω ότι είναι ο πιο δόκιμος όρος- “κοινωνικοποίηση”, τι σημαίνει να εντάσσομαι σε ένα κοινωνικό σύνολο, ποια είναι η ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Νομίζω ότι, αν κάτι έχει πάει πολύ στραβά, θα έλεγα, ειδικά στη γενιά, ίσως τη δική μας και τη λίγο μεγαλύτερη στη χώρα μας, είναι η πλήρης ανισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Θεωρούμε ότι τα δικαιούμαστε όλα και ότι δεν έχουμε σχεδόν καμία υποχρέωση. Αυτό νομίζω ότι είναι κάτι, το οποίο αν έπρεπε αξιακά να επιχειρήσω να διορθώσω κάτι -αυτό προσπαθώ να κάνω-, είναι αυτό.
Για τις εξετάσεις τώρα: εμείς ξεκινάμε -και θα είμαστε έτοιμοι το αργότερο στις επόμενες δύο εβδομάδες-, η Υπουργός Παιδείας θα παρουσιάσει μια σειρά επιλογών. Δεν πάμε με μία προκατειλημμένη άποψη για το πώς το Λύκειο δεν θα μετατρέπεται σε ένα ουσιαστικά “εργοστάσιο” παραγωγής προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις.
Δεν είμαστε έτοιμοι να μιλήσουμε ακόμα για το τι θα γίνει με τις Πανελλαδικές εξετάσεις, διότι δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι Πανελλαδικές εξετάσεις, με τα όποια προβλήματά τους, είναι ένας θεσμός, ο οποίος λειτουργεί απόλυτα αξιοκρατικά και με απόλυτη διαφάνεια και προσφέρει -όχι όσο θα θέλαμε- κοινωνική κινητικότητα.
Αν δουλέψεις, εργαστείς, θα αντιμετωπίσεις επί ίσοις όροις όλους τους συμμαθητές σου, όλους τους διαγωνιζόμενους και τελικά θα μπορείς να περάσεις στη σχολή που σε ενδιαφέρει, ειδικά γι΄ αυτές και γι΄ αυτούς, τους μαθητές και τις μαθήτριες, που έχουν υψηλότερες φιλοδοξίες. Το γεγονός ότι το Λύκειο σήμερα δεν αποτελεί αυτοτελή μηχανισμό παραγωγής γνώσης, το απολυτήριο δεν έχει καμία αξία, αυτά πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Αλλά μην σπεύσουμε να πετάξουμε στον Καιάδα και να απορρίψουμε τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Θέλει πάρα πολύ προετοιμασία, πάρα πολύ δημόσιο διάλογο, ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις, για να δούμε πώς θα αλλάξουμε το Λύκειο και πώς θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τα καλά στοιχεία ενός αξιοκρατικού συστήματος χωρίς, όμως, να αισθανόμαστε πως ό,τι γίνεται στο Λύκειο, κατατείνει τελικά σε εξεταζόμενα μαθήματα, τα οποία τελικά θα καθορίσουν το μέλλον ενός νέου ανθρώπου».
