«Λατρεύω τα παιδιά μου, όταν μου λένε ότι κάνω λάθος»

«Τα παιδιά πρέπει να έχουν φωνή» υποστηρίζει μία μητέρα, η οποία αγαπά περισσότερο τα παιδιά της και νιώθει όμορφα, όταν εκείνα της επισημαίνουν τα λάθη της.

Έχοντας μία οδυνηρή εμπειρία από τον δογματικό πατέρα της, εκείνη περιγράφει το πώς συνειδητοποίησε ότι θέλει να γίνει ένας διαφορετικός γονέας.

«Όσο ήμουν παιδί, ο πατέρας μου έκανε πράξη τον κανόνα «τα παιδιά τα βλέπουμε αλλά, δεν τα ακούμε». Εάν τα αδέλφια μου κι εγώ βλέπαμε τους γονείς μας να κάνουν κάτι στραβό, φυσικά δεν το λέγαμε ποτέ. Το προσπαθήσαμε λίγο, όταν ήμασταν έφηβοι, αλλά πάλι δεν έπιασε. Ο πατέρας μας μάς επέπληττε, όταν ήμασταν δημοσίως και μας «τις έβρεχε», όταν ήμασταν στο σπίτι.

Εκείνο το χρονικό διάστημα, ένιωσα να μισώ τον πατέρα μου. Ήταν άνευ λόγου πολύ αυστηρώς και πίστευε ότι πάντα είχε δίκιο. Μια φορά είχα πάει σε μία φίλη μου να μείνω το βράδυ και ήθελα να εγκατασταθώ στο σπίτι τους. Οι γονείς ρωτούσαν τα παιδιά τους τι ήθελαν για πρωινό ή πώς ήθελαν να διακοσμήσουν τα δωμάτιά τους. Τους επέτρεπαν να φορούν τζινς και σκουλαρίκια. Εκείνα είχαν φωνή, όχι απλά παρουσία.

Γυρνώντας πίσω, συνειδητοποιώ το γεγονός ότι ο πατέρας μου προερχόταν από μία μεγάλη οικογένεια με αυστηρή ανατροφή και τα χρόνια του στον στρατό τον έκαναν να νιώθει παραγκωνισμένος και ασήμαντος.

Όντας ο άντρας του σπιτιού και περπατώντας γύρω μας λέγοντας «Έχω πάντα δίκιο» και «οι πραγματικοί άντρες δεν κλαίνε» τον έκανε να νιώθει δυνατός. Όμως αυτό μείωνε τα αδέλφια μου και εμένα, που νιώθαμε ότι οι απόψεις μας δεν είχαν καμία ισχύ και επηρέασε και άλλους τομείς της ζωής μας: με τους συντρόφους, τις δουλειές, τους φίλους».

«Θέλησα να γίνω διαφορετικός γονιός»

«Κάποτε, ο πατέρας μου ήταν μεθυσμένος, όταν ήρθε να με πάρει από έναν χορό του λυκείου μου.

Δεν είπα τίποτα από το φόβο μην με χτυπήσει. Εκείνη τη νύχτα ήξερα ότι θα γινόμουν ένας διαφορετικός γονέας από ό,τι ήταν εκείνος. Ήθελα να μεγαλώσω παιδιά με αυτοπεποίθηση, που δεν θα φοβούνταν να μιλήσουν,  ‘Ηθελα τα παιδιά μου να νιώθουν ασφάλεια και να μου επισημαίνουν, αν κάνω λάθος. Γιατί όλοι κάνουμε πολλά λάθη σε αυτή τη ζωή.

Συνεπώς, μπορεί κάποιοι να νομίσουν, ότι ο γιος μου αντιμιλάει, όταν μου λέει ότι πάλι πήρα τον λάθος δρόμο για ένα σημείο που έχω πάει 100 φορές (το κάνω συχνά) ή ότι δεν θα έπρεπε να πω κάτι στον αδελφό του. Για μένα δεν είναι αντιμίλημα. Αυτό κάνει τα παιδιά να μην φοβούνται να πουν την άποψή τους για όσα πιστεύουν ότι έχουν δίκιο και να μην αισθάνονται ότι πρέπει να σιωπούν για να είναι ταιριαστοί παντού.

Είμαι περήφανη που τα παιδιά μου νιώθουν άνετα να «μου τη λένε» μερικές φορές. Δεν λέγω να γίνεται αυτό σε όλα όσα λέω. Έχει μεγάλη διαφορά με τη διαφωνία και την έλλειψη σεβασμού. Μιλάω για πράγματα, στα οποία μπορούν με ωραίο τρόπο να με διορθώνουν, όταν κάνω λάθος.

Όπως για παράδειγμα, όταν έχω κακή διάθεση και είμαι λίγο απότομη μαζί τους. Δεν φοβούνται να μου υπενθυμίσουν, ότι η συμπεριφορά μου επηρεάζει και τους υπόλοιπους που ζουν στο ίδιο σπίτι και τους μεταδίδει την ένταση.  Γενικότερα, έχω περάσει χρόνια ολόκληρα λέγοντάς τους ότι δεν πρέπει να ξεσπούν το θυμό τους σε αθώους ανθρώπους και μπορεί να κάνω το ίδιο, όταν έχω μία κακή μέρα».

«Να μην φοβούνται να υποστηρίξουν το δίκιο τους»

«Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω τα πάντα και δεν θέλω να μεγαλώσω παιδιά που να φοβούνται να αντιμετωπίσουν μία ξεροκέφαλη μαμά.  Πιστέψτε με, χρειάζομαι όλη τη βοήθεια που θα μπορούσα να πάρω. Πολλές φορές ξεχνάω γιατί πάω στην κουζίνα. Θέλω να τους διδάξω, ότι δεν είναι κακό να κάνεις λάθος και να ακούς και κανέναν άλλον.  Θέλω να τους μάθω ότι είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζεις την εξουσία και ότι μπορείς να το πετύχεις με έναν τρόπο ευγενικό και με σεβασμό. Αξιοσημείωτα, ελπίζω ότι επισημαίνοντάς μου το λάθος μου, τούς δίνει το θάρρος που χρειάζονται για να εκφράσουν την άποψή τους σχετικά με κοινωνικά ζητήματα ή κάτι που τους έκανε να νιώσουν άβολα, χωρίς δισταγμούς. 

Και σας λέω, ότι πολλές φορές τα παιδιά μου με έσωσαν από τον ίδιο μου τον εαυτό, όταν καταβρόχθιζα παγωτά και πατατάκια, ενώ έχω γαστρεντερικά προβλήματα.  Δεν φοβούνται να μου πουν αυτό που δεν θέλω να ακούσω. 

Τα παιδιά μας πρέπει να ακούγονται κι εμείς ως γονείς οφείλουμε να τους δίνουμε το χώρο και τη φωνή»

Πηγή: scarymommy.com