Μαμά εξομολογείται: “Στο δικό μας σπιτικό, τα έχουμε δει όλα με τις covid-συνθήκες που επικρατούν”

Στη ρίζα του stress κρύβεται το 2020. Δεν ξέρω για εσάς, εμείς πάντως στο δικό μας σπιτικό, τα έχουμε δει όλα με τις covid-συνθήκες που επικρατούν.

Χωρίς καμία βοήθεια, αφού παππούδες και γιαγιάδες βλέπουμε μόνο λίγο και μόνο έξω με μάσκες, με ένα πιτσιρίκι κάπως έξω φρενών και κολλημένο επάνω μας δίχως αύριο και παράλληλα προσπαθούμε και να δουλέψουμε.

Και από ότι φαίνεται από την πορεία της πανδημίας, μόνο πιο ζόρικα θα γίνουν τα πράγματα πριν γίνουν καλύτερα.

Είδα πρόσφατα μια online ομιλία σχετικά με το θέμα της γονεϊκότητας στον καιρό του COVID -19 που με έχει βοηθήσει πολύ να καταλάβω τι γίνεται «από πίσω από τις κουρτίνες» και να μπορώ να έχω μεγαλύτερη ενσυναίσθηση απέναντι στο παιδάκι μου αλλά και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.

Υπάρχει, λέει, κάτι το πολύ ιδιαίτερο στη συνθήκη που ζούμε. Κάτι που μας στρεσάρει όλους, μικρούς και μεγάλους περισσότερο από όσο καταλαβαίνουμε.

Στη ρίζα του stress κρύβεται πάντα ένας αποχωρισμός. Αποχωρισμός από έναν άνθρωπο, από ένα μέρος, από μια ρουτίνα, από ένα ρόλο, από μια πεποίθηση που είχαμε για τον εαυτό μας, αποχωρισμός από την προβλεψιμότητα.

Αν το δούμε εξελικτικά, βγάζει απόλυτο νόημα. Όσο πιο παλιά στο χρόνο πάμε, τόσο πιο εμφανές είναι πως αν ένας άνθρωπος χωριζόταν από τους υπόλοιπους (ή από αυτά που του ήταν γνωστά), τότε οι πιθανότητες επιβίωσής του έπεφταν δραματικά, ενώ οι μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης έρχονταν από τη σύνδεσή με άλλους (attachment), από τη συντροφικότητα (togetherness). Άρα, είναι «γραμμένο» μέσα μας, πως η μεγαλύτερη απειλή είναι όταν απειλείται η συντροφικότητα.

Η «τρέλα» του 2020, είναι πως, εκτός που απειλείται διαρκώς η συντροφικότητα, αφού έχουμε αναγκαστεί να αποχωριστούμε ανθρώπους, ρουτίνες, συνήθειες, ταυτόχρονα η συντροφικότητα ΕΙΝΑΙ η απειλή.

Και αυτό είναι κάτι που πάει κόντρα σε όλα τα ένστικτα μας. Σκέφτομαι πόσο ζορίζομαι εγώ με όλα αυτά. Πόσες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να θυμώνω με πράγματα που ούτε που θα έδινα σημασία πέρσι, πόσα βράδια έχω δυσκολευτεί να κοιμηθώ και αντίστοιχα πόσα βράδια έχω κοιμηθεί «με τις κότες» προκειμένου να τελειώσει και αυτή η μέρα μια ώρα αρχύτερα, πόσο μου λείπουν οι γονείς μου, οι καλές μου φίλες που ζουν σε άλλη πόλη και πόσο θυμώνω με τον σύντροφό μου που δεν μπορεί να τους αναπληρώσει ΟΛΟΥΣ.

Πόσο μου λείπει τελικά ο εαυτός μου – ο προ-COVID εαυτός μου.

Και μετά προσπαθώ να φανταστώ πόσο μπορεί να ζορίζεται ένα πλάσμα 3.5 χρονών που έχει αποχωριστεί ανθρώπους και ρουτίνες, έχει αποχωριστεί ελευθερία κινήσεων σε εξωτερικούς χώρους, καλείται να υιοθετήσει με ευλάβεια καινούργιες και αυστηρές ρουτίνες (πλύνε χέρια, βγάλε ρούχα πριν μπεις στο σπίτι, φόρα μάσκα και μην την πιάνεις κλπ), λαμβάνει «σήμα» και από το δικό μας το stress, μας βλέπει ξαφνικά να αντιδράμε σε συμπεριφορές της με λιγότερη υπομονή και να είμαστε λιγότερο χαρούμενοι… ουφ!

Τι άλλο δηλαδή χρειάζεται ένα παιδάκι για να στρεσαριστεί σοβαρά και να αποσυντονιστεί;

Το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά μας είναι να είμαστε διαθέσιμοι.

Διαθέσιμοι για αγκαλιές, για παιχνίδι, διαθέσιμοι για συντροφικότητα και σύνδεση, διαθέσιμοι για να υπάρχουμε μαζί. Τα παιδιά (όπως και εμείς, αλλά σε μικρότερο βαθμό) είναι αυτή τη στιγμή πεινασμένα για κοντινότητα (τόσο, που είναι πιθανό να την επιδιώκουν και με άγαρμπους τρόπους).

Ας φροντίσουμε να νιώθουν επιθυμητά, πολύτιμα, σημαντικά, αφήνοντας ίσως στην άκρη (για τώρα τουλάχιστον) την πειθαρχεία , τα αυστηρά όρια και τις επιδόσεις στο σχολείο. Ας αφήσουμε στην άκρη συλλογισμούς που μοιάζουν με «ναι, αλλά αν τον αφήσω τώρα να κοιμάται μαζί μας, μετά πώς θα επιστρέψει στο κρεβάτι του;». Ας φροντίσουμε το τώρα, για την ώρα.

Δεν μπορούμε ποτέ να τους εγγυηθούμε ασφάλεια – μπορούμε όμως να τα κάνουμε να νιώθουν ασφαλή.

Πηγή: parentness.gr