Μια μαμά εξομολογείται: «Ο γιος μου έβγαλε την πάνα στα 4 χρόνια του»

«Ο γιος μου σταμάτησε επίσημα να φοράει πάνες μιάμιση εβδομάδα πριν από τα τέταρτα γενέθλιά του. Άρχισα σιγά-σιγά να τον συνηθίζω στην ιδέα αμέσως μετά τα τρίτα του γενέθλια, αφήνοντάς τον να τρέχει χωρίς πάνα μέσα στο σπίτι, ώστε να μάθει ότι έπρεπε να πάει στην τουαλέτα όποτε ένιωθε την ανάγκη», γράφει στο mom.me η μαμά-blogger Sa’iyda Shabazz. «Προσαρμόστηκε αρκετά γρήγορα, αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή του μακρινού εκπαιδευτικού μας ταξιδιού!

Κάθε φορά που άρχιζε να σημειώνει πρόοδο, σταματούσε. Έβλεπα φίλους με παιδιά μικρότερα από το δικό μου να χαίρονται που είχαν καταφέρει να χρησιμοποιούν με επιτυχία το γιογιό και ένιωθα ότι είχα αποτύχει ως μητέρα. Το παιδί μου ήταν μεγαλύτερο σε ηλικία, γιατί δεν μπορούσε να τα καταφέρει εξίσου καλά; Άρχισα να αισθάνομαι ότι θα αλλάζω πάνες σε όλη τη ζωή μου!

Πώς μπορεί να χρησιμοποιεί ολοκληρωμένες προτάσεις, να μετράει μέχρι το 100, να είναι σε θέση να διαβάζει, αλλά να μην μπορεί να πάει στην τουαλέτα; Δυστυχώς, είναι πολύ εύκολο να πέσετε στην παγίδα και να σκεφτείτε ότι ευθύνεστε εσείς, αλλά αυτό είναι εντελώς αναληθές.

Στην απεγνωσμένη μου αναζήτηση στο διαδίκτυο, ανακάλυψα ότι υπάρχει πραγματικά πολύ λίγη επιστημονική έρευνα γύρω από αυτό το ζήτημα. Αυτό από μόνο του πρέπει να μας πει κάτι. Από το 2001, η μέση ηλικία επιτυχούς κατάρτισης για τα αγόρια είναι στους 39 μήνες και για τα κορίτσια στους 35 μήνες. Τι συμβαίνει λοιπόν με τα παιδιά που αποχωρίζοντια την πάνα στην ηλικία των 2 ετών; Αυτό δεν είναι φυσιολογικό!

Και οι επαγγελματίες συμφωνούν σε αυτό: Η Andrea McCoy, MD, αναπληώτρια καθηγήτρια Παιδιατρικής στο Temple University, υποστηρίζει: «Ανακαλύψαμε ότι η πίεση των παιδιών σε αυτό το ζήτημα δεν είναι εποικοδομητική. Τα δίχρονα παιδιά προσπαθούν να εκφράσουν την αυτονομία τους. Η συμμετοχή σε αγώνες εξουσίας μαζί τους είναι απογοητευτική και άκαρπη».

Ένιωθα ότι η προσπάθειά μου να τον πείσω να πάει στην τουαλέτα ήταν ο θάνατός μου! Ο γιος μου είναι πεισματάρης. Το ίδιο είμαι κι εγώ. Έτσι, μια μέρα, απλά αρνήθηκα να του βάλω πάνα. Αυτό ήταν! Άρχισε να φωνάζει δυνατά καθώς τον έβαλα να καθίσει με το ζόρι στο γιογιό του. Του πήρα το tablet και του είπα ότι θα καθόταν εκεί όσο χρειαζόταν. Το κόλπο άρχισε να πιάνει και ύστερα από μια εβδομάδα, φορούσε πάνα μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η βραδινή εκπαίδευση ήταν πιο εύκολη, αφού ξυπνούσε στεγνός για πολύ καιρό. Σταματούσαμε τα υγρά μετά τις 7:00μ.μ. και τον έβαζα στο γιογιό τουλάχιστον δύο φορές πριν πέσει για ύπνο. Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι, αλλά μόλις μπήκε ο Σεπτέμβριος, τα είχαμε καταφέρει περίφημα!

Η εκπαίδευση της τουαλέτας είναι αγχωτική για εσάς και το παιδί σας, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Ακόμα και η πιο υπομονετική μαμά φτάνει σε σημείο που νιώθει ότι θα τα παρατήσει. Βεβαιωθείτε ότι έχετε αρκετά καθαρά εσώρουχα. Βεβαιωθείτε ότι έχετε αρκετά καθαριστικά για το πάτωμα σε περίπτωση ατυχήματος, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει για εκατομμυριοστή φορά!

Τώρα που βρίσκομαι στην άλλη πλευρά, η αλήθεια είναι αυτή: Δεν χρειάζεται να αγχώνεστε αν εσείς και το παιδί σας δεν τα καταφέρνετε με επιτυχία. Κάθε παιδί λειτουργεί με το δικό του πρόγραμμα. Ακριβώς επειδή φτάνει εκεί αργότερα από τα υπόλοιπα παιδιά, δεν σημαίνει ότι εκείνο ή εσείς είστε αποτυχημένοι. Η μέρα που θα βγάλετε αυτές τις σκέψεις από το μυαλό σας, θα είναι η μέρα που όλη η διαδικασία θα αρχίσει να γίνεται ευκολότερη.

Πιστέψτε με, αν το παιδί μου τα κατάφερε, μπορεί και το δικό σας! Απλά θυμηθείτε αυτό: Δεν πρόκειται για διαγωνισμό! Ας είμαστε ρεαλιστές: Μέσα σε λίγα χρόνια, θα δείτε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία στο τέλος, ούτως ή άλλως».