Όταν είσαι single μαμά εν μέσω πανδημίας οι φόβοι σου είναι πολλαπλάσιοι!

Γράφει η single μαμά και blogger Elaine Roth

Πριν από λίγες ημέρες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακήρυξε τον κορωνοϊό πανδημία και, όπως οι περισσότεροι γονείς, πασχίζω να χωνέψω τι ακριβώς σημαίνει αυτό και πώς θα επηρεάσει τους αγαπημένους μου. Όπως οι περισσότεροι γονείς, πασχίζω να παραμείνω ψύχραιμη: Ακροβατώ ανάμεσα στον πανικό και την ετοιμότητα –να έχω αντισηπτικά στο σπίτι, αλλά όχι τόσα ώστε να γίνω και εγώ από αυτούς που κοροϊδεύω, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει ούτε χλωρίνη για τους υπόλοιπους.

Κυρίως, όμως, όπως οι περισσότεροι γονείς, παρακολουθώ προσεκτικά τα νέα, διατηρώ μια βλέποντας-και-κάνοντας προσέγγιση και ελπίζω ότι με κάποιον τρόπο η διασπορά θα μετριαστεί και οι καταστροφικές προβλέψεις δεν θα καρποφορήσουν.

Δεν είμαι, όμως, όπως οι περισσότεροι γονείς. Είμαι μία single μαμά και πρόσφατα χήρα, και αυτό σημαίνει, ότι κάθε μου μέρα διέπεται από τον θρήνο της χηρείας και από μια μεγάλη αλήθεια που έμαθα με σκληρό τρόπο: Ότι η ζωή μας μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή, μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Και ότι μερικές φορές, αυτό που συμβαίνει μόνο σε άλλους μπορεί να συμβεί σε εμάς. Ότι η αιώνια ευτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη, όσο κι αν το θέλεις.

Με προσοχή ισορροπώ πάνω στο σχοινί της προετοιμασίας και του πανικού μόνη μου. Παρακολουθώ τα νέα και διαβάζω τις ειδοποιήσεις χωρίς κάποιον σύντροφο για να τα συζητήσουμε –για να με διαβεβαιώσει, ότι υπερβάλω ή να μου υποσχεθεί πως, ό,τι κι αν γίνει, εμείς (το καθολικό αυτό ‘εμείς’) θα είμαστε μια χαρά. Και αντίθετα με τους περισσότερους γονείς που έχουν έναν σύντροφο για να βασιστούν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, τρέμω για το τι θα συμβεί αν αρρωστήσω –ποιος θα προσέξει τα παιδιά μου, ποιος θα πάει να τους αγοράσει γάλα, ποιος θα βάλει πλυντήριο και θα γίνει διαιτητής στους καβγάδες και θα βεβαιωθεί ότι οι λογαριασμοί πληρώθηκαν. Και επίσης, αν και συγκριτικά με όσα συμβαίνουν αυτό ακούγεται επιφανειακό, ακόμα κι αν κανείς στην οικογένειά μου δεν αρρωστήσει, πώς θα καταφέρω να μην χάσω το μυαλό εν όψει μιας πολυήμερης αυστηρής καραντίνας, χωρίς άλλον ενήλικα μέσα στο σπίτι;

Δεν ξέρω. Και το γεγονός ότι δεν ξέρω, απλά με τρομοκρατεί.

Ας μονογονέας μπροστά σε μία πανδημία, συχνά νιώθω ότι στέκομαι μόνη μου μπροστά στα δύο μου παιδιά και τα προστατεύω από ένα τσουνάμι που απειλεί να μας παρασύρει ολοσχερώς, εμάς και τη νέα ζωή που καταφέραμε να ‘χτίσουμε’ μετά την τραγική οικογενειακή μας απώλεια.

Και δεν μπορώ παρά να νιώθω ότι όλο αυτό -αυτό το απροσδιόριστο, απειλητικό για τη ζωή που βιώνουμε- γίνεται λίγο πιο επικίνδυνο από ό,τι θα ήταν αν ο άνδρας μου βρισκόταν ακόμα στο πλευρό μου. Όλο αυτό γίνεται κάπως λιγότερο σταθερό από ό,τι θα ήταν αν δεν ήμουν μόνη –μόνη και τόσο μικρή, τόσο αδύναμη μπροστά σε όλο αυτό- προσπαθώντας να προστατεύσω τα δύο μου παιδιά από έναν κόσμο που μερικές φορές μοιάζει να απέχει μια ανάσα από το να γκρεμιστεί από το βάρος της αβεβαιότητας. Νιώθω ότι θα ήταν πιο εύκολο να επιδείξω γενναιότητα για ό,τι μας έρχεται αν δεν ήμουν μόνη, αν δεν ήξερα ότι μερικές φορές μπορεί να σου συμβεί το χειρότερο και ο εφιάλτης μπορεί να γίνει πραγματικότητα, ότι οι παλμοί της καρδιάς είναι πιο εύθραυστοι από όσο φαντάζεται κανείς και μια ανάσα μπορεί να εξαφανιστεί σε μια στιγμή που διαρκεί όσο η αιωνιότητα.

Και όλο αυτό με κάνει να νιώθω τρομερά απαισιόδοξα και σίγουρα όχι όπως θα ήθελα να προσεγγίζω το μεγάλωμα των παιδιών μου ή τη χηρεία μου ή τη ζωή γενικότερα. Κάτι που για εμένα σημαίνει, να βρω έναν τρόπο να αναγνωρίσω όλο αυτό το άγχος και να δώσω φωνή σε όλη αυτή την αβεβαιότητα, αλλά και να επιλέξω να πάρω μια ανάσα και να εμπιστευτώ τον εαυτό μου. Να εμπιστευτώ τον ρόλο μου ως μονογονέας.

Επιλέγω, λοιπόν, να εμπιστευτώ ότι τα παιδιά μου ξέρουν τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης… ή τουλάχιστον ξέρουν πώς να μην κάψουν το σπίτι, αν κάποια στιγμή δεν καταφέρω να ανταποκριθώ στις ‘υποχρεώσεις’ μου.

Να εμπιστευτώ τον προγραμματισμό μου. Επιλέγω να εμπιστευτώ ότι έχω προετοιμαστεί αρκετά καλά. Ότι αν αρρωστήσω τόσο πολύ που χρειαστεί να μείνω σπίτι, το πλάνο ασφαλείας που έχω κάνει για τα παιδιά μου θα λειτουργήσει. Και ότι αν αρρωστήσω λίγο, έχουμε αρκετό στοκ στο σπίτι ώστε να μην πεινάσουμε, αρκετό εύκολα προσβάσιμο φαγητό ώστε τα παιδιά μου να μη χρειαστεί να περιμένουν από εμένα να σηκωθώ από το κρεβάτι, κάποια χρήματα στην άκρη για να επιβιώσουμε και… εμπιστεύομαι, ότι έχω ενεργοποιήσει σωστά τα συνδρομητικά κανάλια, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε για μήνες (ναι, μια ακόμα επιφανειακή έγνοια, αλλά όταν είσαι μονογονέας τα συνδρομητικά κανάλια είναι σημαντικά).

Να εμπιστευτώ τη μεγάλη αλήθεια, ότι έχω διαχειριστεί δύσκολες στιγμές μονάχη μου και στο παρελθόν. Επιλέγω να εμπιστευτώ, ότι έχω αντιμετωπίσει ξανά το κύμα της αβεβαιότητας, ενώ ένιωθα τόσο μικρή και ασήμαντη, και ότι παρέμεινα στα πόδια μου, ακόμα κι όταν όλα γκρεμίζονταν γύρω μου, ακόμα και ενώ παραπατούσα.

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να εγείρω την συμπάθειά σας προς τους μονογονείς ή τις νέες χήρες, γιατί κάθε σπίτι -ακόμα και σε αυτά που ζουν δύο γονείς- αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα, τις δικές του δυσκολίες. Η αλήθεια είναι, ότι κανείς μας δεν ξέρει τι θα φέρουν οι επόμενες εβδομάδες και το άγχος υπάρχει στις περισσότερες οικογένειες, καθώς κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για να ενημερωνόμαστε και να προστατεύουμε τους αγαπημένους μας.

Όλα αυτά τα γράφω απλά για να πω, ότι ίσως αυτές τις στιγμές που νιώθουμε εντελώς αβοήθητοι και αδύναμοι, παρακολουθώντας μία τόσο επικίνδυνη πανδημία, χρειάζεται να πάρουμε μια ανάσα και να θυμηθούμε, ότι όλοι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Ότι όλοι έχουμε μια ιστορία που δεν μοιάζει με κανενός άλλου και ό,τι όλοι χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω συμπόνοια, λίγη παραπάνω ενσυναίσθηση.

Γιατί παρόλο που μπορεί να νιώθουμε, ότι είμαστε μόνοι μπροστά στο μεγάλο αυτό κακό… δεν είμαστε.

Πηγή: scarymommy.com