Όταν ο γιος σου αγαπά τις πριγκίπισσες, αλλά η κοινωνία του επιβάλλει να αγαπά τα φορτηγά

Η ταινία “Frozen” (Ψυχρά και ανάποδα) έχει γίνει αγαπημένη μικρών και μεγάλων και ακόμα και τώρα, 5 χρόνια μετά την πρώτη της κυκλοφορία της, συνεχίζει να είναι δημοφιλής, ενώ όλοι αναμένουν τη συνέχεια της.

Τόση, μάλιστα, ήταν η επιτυχία της που όλα τα παιδιά – κυρίως τα κορίτσια – ήθελαν όλα να γίνουν σαν την Έλσα, μία εκ των δύο πρωταγωνιστριών. Αυτή η επιθυμία δεν γεννήθηκε μόνο στα κορίτσια, αλλά και σε ορισμένα αγόρια.

Πώς θα νιώθατε αν ο γιος σας σας έλεγε, ότι στις επόμενες απόκριες θα ήθελε να ντυθεί πριγκίπισσα; Ή ότι θέλει να φορά φορέματα και να φτιάχνει τα μαλλιά του πλεξούδα;

Μία μαμά που ο γιος της αγαπά πολύ τις πριγκίπισσες μοιράζεται μαζί μας την μεγαλύτερη φοβία της, η οποία δεν έχει να κάνει τόσο με τα όσα μπορεί όλοι να φοβόμαστε.

Διαβάστε τις σκέψεις της και πείτε μας στα σχόλια αν συμφωνείτε ή όχι μαζί της.

«Έχω έναν γιο, ο οποίος λατρεύει τις πριγκίπισσες. Η Έλσα είναι η αγαπημένη του, αλλά τρέφει και μία συμπάθεια για την Πεντάμορφη και την Βαϊάννα. Τυλίγει στους ώμους του την κουβέρτα του και μου λέει όλο χαρά, “Κοίτα μαμά! Είμαι η Έλσα. Είμαι διαφορετικός”.

Και τι εννοεί; Όχι, ότι είναι η Έλσα από την αρχή της ταινίας. Αλλά, ότι είναι η Έλσα που φεύγει μακριά και κλείνεται στο παγωμένο βασίλειό της. Είναι η Έλσα, όταν η αδερφή της, η Άννα, της λέει: “Έλσα, άλλαξες. Είσαι διαφορετική”.

Και είναι αλήθεια, πως η Έλσα είναι διαφορετική. Και το ίδιο είναι και ο 3 ετών γιος μου. Είναι και οι δύο διαφορετικοί από όσα περιμένει η κοινωνία.

Η καρδιά μου γεμίζει περηφάνια βλέποντας το πάθος και την φαντασία του, αλλά παράλληλα γεμίζει φόβο και άγχος, όταν τον βλέπω να τραγουδά το “Και ξεχνώ” γεμάτος χαρά.

Και είναι τόσο παθιασμένος, αλλά και τόσο ανέτοιμος για τα όσα θα αντιμετωπίσει. Γιατί;

Επειδή, οι άνθρωποι θα είναι σκληροί. Το ξέρω, ότι θα είναι. Μερικοί θα γελάσουν μαζί του και μάλιστα σύντομα.

Κάθε φορά που με ρωτά, δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Δεν θέλω να τον ενθαρρύνω, επειδή δεν θέλω να έχει ένα μέλλον γεμάτο πόνο. Αλλά δεν θέλω και να τον αποθαρρύνω, επειδή ακριβώς δεν θέλω να έχει ένα μέλλον γεμάτο πόνο. Όποια απόφαση και να πάρω καταλήγει σε πόνο.

Έχω δει ανθρώπους – και δικούς μου – να αγκαλιάζουν τη διαφορετικότητά τους και να υποφέρουν σε αυτή την κοινωνία που ζούμε. Και έχω δει ανθρώπους – και πάλι δικούς μου – να απορρίπτουν τη διαφορετικότητά τους και να υποφέρουν στα ίδια τους τα χέρια.

Οπότε τι πρέπει να του πω;

Τόσος πόνος, επειδή απλώς η κοινωνία μας έχει δημιουργήσει ιδέες και νόρμες γύρω από δύο σηματάκια, έναν ροζ σταυρό και ένα μπλε βελάκι. Το πρώτο πρέπει να αγαπά τα στρας, τα κοτσιδάκια, τις λάμψεις, τα φορέματα και την υποχωρητικότητα. Και το δεύτερο τα τρενάκια, την μπάλα, τη λάσπη και τον εγωισμό.

Αυτό είναι το ιδανικό, αυτός είναι ο κανόνας.

Και αυτό είναι τόσο ειρωνικό, γιατί η κοινωνία μας διαρκώς στέλνει μηνύματα όπως: “Να είσαι ο εαυτός σου. Άκου την καρδιά σου. Έχε αυτοπεποίθηση. Να είσαι θαρραλέος. Να είσαι αληθινός με ό,τι είσαι!”.

Αλλά αυτά είναι όλα ψέματα. Η κοινωνία αποδέχεται μόνο, ό,τι ταιριάζει στα ροζ και μπλε σχηματάκια. Το να είσαι ο εαυτός σου είναι δύσκολο, ειδικά αν είσαι ένα μικρό αγόρι που δεν του αρέσει, ότι του επιβάλλει η κοινωνία.

Τα κοριτσάκια που παίζουν ποδόσφαιρο ή ασχολούνται με αυτοκίνητα δεν κρίνονται τόσο αυστηρά. Το να είσαι αγοροκόριτσο σε μικρή ηλικία δεν είναι τόσο κακό. Αργότερα, ναι και εκεί υπάρχει κριτική και σκληρή συμπεριφορά, αλλά όχι από τόσο νωρίς. Αυτό δεν συμβαίνει με τα αγόρια. Το να αρέσουν σε ένα αγόρι οι πριγκίπισσες δεν είναι ποτέ αποδεκτό.

Και ήδη ο γιος μου έχει κάνει κάποια τέτοια συζήτηση, γιατί με ρωτά αν το ροζ και το μωβ είναι “κοριτσίστικα” χρώματα. Και ‘γω δεν ξέρω τι ακριβώς να απαντήσω. “Όχι. Τα αγόρια μπορούν να φορούν μωβ και ροζ επίσης. Η ομάδα ποδοσφαίρου του μπαμπά έχει ροζ φανέλες, σωστά; Και είναι όλοι τους αγόρια”, απαντώ και εκείνος γνέφει ένα “Ναι, όλοι μπορούν να φορέσουν μωβ και ροζ”.

Και τον αγκαλιάζω και παράλληλα εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω τον κόσμο από το να κατακρεουργήσει αυτό το αγόρι κα τα αγαπημένα του πράγματα.

Σκέφτομαι, επίσης, την διαφορετική Έλσα που έχει στο μυαλό του ο μικρός. Την Έλσα που αναγκάζεται να το σκάσει από μια κοινωνία, επειδή ο πραγματικός εαυτός της ήταν κρυμμένος, μέχρι που εκείνη και όποιος αγαπούσε παραλίγο να καταστραφούν.

Αρνούμαι να αφήσω κάτι τέτοιο να συμβεί στον γιο μου. Αν του αρέσουν οι πριγκίπισσες, το ροζ χρώμα, η Πέπα η γουρουνίτσα και η Μπάρμπι, τότε δεν θα καταπιέσω τα συναισθήματά του, δεν θα καταπιέσω τον πραγματικό του εαυτό.

Αυτή μου η απόφαση θα μας πληγώσει και τους δύο, η αθωότητά του μια μέρα θα κατακεραυνωθεί, και όταν αυτό γίνει θα κομματιαστεί και η δική μου η καρδιά. Αλλά, πιστεύω, ότι θα τον πληγώσει πολύ λιγότερο από το να τον αφήσω να μισεί αυτό που είναι και πώς νιώθει.

Δεν ξέρω, αν όλα αυτά συνεχιστούν. Δεν ξέρω αν θα είναι ένας έφηβος ή ένας άντρας που θα αγαπά τις πριγκίπισσες, αλλά ό,τι και αν είναι θα είναι εντάξει. Τώρα, όμως, ο γιος μου αγαπά τις πριγκίπισσες και το ροζ. Και αυτό είναι εντάξει.

Αγαπώ τον γιο μου. Και, είμαι σίγουρη, ότι το ένα πράγμα που μπορεί να σταματήσει το μίσος είναι η αγάπη. Και για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας. Έτσι πρέπει, λοιπόν, να απαντώ και στον γιο μου όταν μου ζητά λαμπάδα και στολή Έλσα. “Έγινε, αυτό είναι εντάξει. Εσύ είσαι εντάξει”. Μάλιστα, είναι κάτι παραπάνω από εντάξει, είναι καλά! Είναι διαφορετικός και η Έλσα θα ήταν περήφανη…»

Πηγή: scarymommy.com