Ανεξίτηλο αποτύπωμα άφησε στους τηλεθεατές το καθηλωτικό φινάλε της μίνι σειράς Ριφιφί. Η ανατριχιαστική στιγμή της απόλυτης σιωπής, που «φώναζε» περισσότερο από κάθε λέξη, με πρωταγωνίστρια την Ευαγγελία Μουμούρη, ήταν εκείνη που σφράγισε το τέλος της σειράς και συγκίνησε βαθιά το κοινό.
Στο τελευταίο επεισόδιο, η Όλγα –η ηρωίδα που ενσαρκώνει η Ευαγγελία Μουμούρη– αφήνεται για πρώτη φορά να φάει ολόκληρη την πάστα, κάτι που στα προηγούμενα επεισόδια δεν μπορούσε να κάνει παρά μόνο δοκιμάζοντας ελάχιστα. Μια φαινομενικά απλή σκηνή, που όμως μετατράπηκε σε συναισθηματική κορύφωση, συνδέθηκε άμεσα με το τραγικό φινάλε της ιστορίας του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης.
Στο πέμπτο επεισόδιο, η Όλγα αποκαλύπτει στους συνεργούς της –και ταυτόχρονα στο τηλεοπτικό κοινό– το βαθύ και αθεράπευτο τραύμα που άφησε μέσα της ο χαμός του παιδιού της και του συζύγου της. Ένα τραύμα που γεννήθηκε από τη σκληρότητα της γραφειοκρατίας και την αποτυχία ενός συστήματος, το οποίο στάθηκε ανίκανο να προστατεύσει μια οικογένεια σε απόλυτη ανάγκη.
Η τελευταία σκηνή με την πάστα, την οποία η ηρωίδα μέχρι τότε αδυνατούσε να καταναλώσει, έκλεψε τις εντυπώσεις. Χωρίς διάλογο, χωρίς εξηγήσεις, μόνο με βλέμμα και σιωπή, η Ευαγγελία Μουμούρη παρέδωσε –όπως σχολιάστηκε έντονα στα social media– μια ερμηνεία που πολλοί χαρακτήρισαν ρεσιτάλ, αποτυπώνοντας με μοναδικό τρόπο τον πόνο αλλά και μια αίσθηση εσωτερικής λύτρωσης.
Μια αληθινή ιστορία που σημάδεψε τη χώρα
Η σειρά βασίζεται στην πραγματική υπόθεση του Παναγιώτη Βασιλέλλη, μια ιστορία που συγκλόνισε το πανελλήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και ανέδειξε με ωμό τρόπο τις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού. Ο Παναγιώτης διαγνώστηκε μόλις 18 μηνών με επιθετικό νευροβλάστωμα και οι γονείς του, Στράτης Βασιλέλλης και Γεωργία Πιτσιλάδη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν αγώνα ζωής και έναν αβάσταχτο οικονομικό φόρτο.
Αναγκάστηκαν να μετακομίσουν από τη Λέσβο στην Αθήνα για τη νοσηλεία του παιδιού στο Νοσοκομείο Παίδων, περνώντας μήνες γεμάτους χειρουργεία, χημειοθεραπείες και μεταμόσχευση μυελού. Η τελευταία τους ελπίδα βρισκόταν στο νοσοκομείο Memorial στις Ηνωμένες Πολιτείες, με κόστος που άγγιζε τις 300.000 ευρώ – ποσό αδύνατο για μια οικογένεια του μεροκάματου.
Η κοινωνία στάθηκε στο πλευρό τους. Με εράνους, δημόσιες εκκλήσεις και συγκινητική ανταπόκριση απλών ανθρώπων, τα χρήματα συγκεντρώθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Όμως, λίγο πριν το ταξίδι, ο τραπεζικός λογαριασμός δεσμεύτηκε λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων, βάσει ενός παρωχημένου νόμου του 1931. Παρά την τεράστια πίεση και τη δημοσιότητα, η υπόθεση δεν προχώρησε εγκαίρως.
Το «Ριφιφί» δεν αφηγείται απλώς μια τραγωδία. Φέρνει στη μικρή οθόνη μια συλλογική πληγή, θυμίζοντας πώς η αναλγησία των θεσμών μπορεί να αποβεί μοιραία – και γιατί κάποιες ιστορίες δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν.
