Την επόμενη φορά που θα ζητήσετε βοήθεια από το παιδί σας κάντε το σωστά -όπως αυτός ο μπαμπάς!

Πόσες φορές σας έχει συμβεί να ζητήσετε βοήθεια από το παιδί σας για μια δουλειά στο σπίτι και εκείνο είτε να μην έρθει καν είτε να έρθει με τα “μούτρα” κατεβασμένα, επειδή του “χαλάσατε” ό,τι άλλο εκείνη την ώρα έκανε; Είναι βέβαια από τις στιγμές που προσπαθείς να συγκρατήσεις την ψυχραιμία σου, όμως δίνει και μια εξαιρετική αφορμή να εξηγήσεις κάτι σπουδαίο στο παιδί σου. Κάτι που θα το ακολουθεί για μια ζωή.

Το παρακάτω post του μπαμπά-blogger και συγγραφέα Clint Edwards, το οποίο -δεν ξέρουμε πώς θα φανεί σε εσάς- μας έκανε να δακρύσουμε…

“Όταν ζήτησα από τον 11χρονο γιο μου να με βοηθήσει να ξεφορτώσουμε το χώμα από το φορτηγάκι μας και να το βάλουμε στις καινούργιες γλάστρες της μαμάς του, η αντίδρασή του ήταν αυτή ακριβώς που περίμενα:

‘Εεε… έχω δουλειά τώρα.’ μου είπε.

Έπαιζε ένα παιχνίδι στο λάπτοπ, φορούσε φόρμα και ένα παλιό t-shirt, ήταν αραγμένος στον καναπέ και είχε τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού.

‘Δεν έχεις δουλειά.’, του απάντησα.

Λογομαχήσαμε για λίγο, υπήρξε γκρίνια, δικαιολογίες… τα συνηθισμένα.

Λίγες στιγμές αργότερα, ήμασταν δίπλα σε ένα καρότσι, γεμίζοντάς το με χώμα. Με κοίταξε με βλέμμα βαριεστημένο, φορώντας την κουκούλα του, με τους ώμους πεσμένους και μου είπε: Γιατί πρέπει να το κάνουμε αυτό;

Το σκέφτηκα για μια στιγμή, γιατί ομολογουμένως, ήταν μία λογική ερώτηση. Κανείς από τους δυο μας δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα λουλούδια και τα λαχανικά ή για ό,τι επρόκειτο να φυτρώσει σε αυτές τις γλάστρες. Όμως η γυναίκα μου, η Mel, λατρεύει την κηπουρική.

Το σκέφτηκα, λοιπόν, και εκείνος περίμενε, και τελικά του είπα: “Όταν αγαπάς κάποιον, τον εξυπηρετείς.”

Συνέχισα, λέγοντάς του, ότι θέλω να μεγαλώσει και να γίνει ένας άνδρας που θα εξυπηρετεί την οικογένειά του, τους φίλους του, την κοινότητα που θα ζει.

“Αυτό”, του είπα δείχνοντας το χώμα και τις ξύλινες γλάστρες που είχα κατασκευάσει το περασμένο σαββατοκύριακο, και το καρότσι και το φτυάρι, και το πρώτο από τα πολλά ‘βουνά’ χώματος που θα έπρεπε να ξεφορτώσουμε, “Αυτό είναι αγάπη”.

Δεν του άρεσε η απάντησή μου. Το κατάλαβα από τον διστακτικό τρόπο με τον οποίον ξανάπιασε το φτυάρι.

Τελειώσαμε κάποια στιγμή με το ξεφόρτωμα. Την επόμενη μέρα, ενώ ήμουν στη δουλειά, και τα παιδιά με τη Mel είχαν όλη τη μέρα δική τους, γιατί δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα σχολεία, η γυναίκα μου μού έστειλε την παραπάνω φωτογραφία. Πριν η ίδια προλάβει να πιάσει το φτυάρι και να γεμίσει για μία ακόμα φορά το καρότσι με χώμα, ο γιος μου σηκώθηκε από εκεί που καθόταν και έτρεξε να την βοηθήσει. Όταν τον ρώτησε γιατί το έκανε, εκείνος απλά ανασήκωσε τους ώμους του και της απάντησε ‘Επειδή σ’αγαπώ’.

Δεν νομίζω ότι έχω ξαναϋπάρξει πιο περήφανος για τον γιο μου”.