Το 5χρονο, το κλαδευτήρι και τα πολύτιμα μαθήματα που δεν θα δώσει ποτέ το ελληνικό σχολείο

“Το ένα καφάσι το γέμισε το 5χρονο μόνο του. Με κλαδευτηρακι. Ναι είμαι ‘ανευθυνη’ μάνα. Έδωσα στο παιδί μου ένα μικρό κλαδευτηρι. “Μηηηηη”. Υπάρχει κάτι που λέγεται λεπτή κινητικότητα. Επίσης  τα παιδιά δεν είναι βλαμμενα. Επίσης στην Ελβετία κάνουν κατασκευές με κάτι μικρά εργαλεία τύπου καρφίτσες από το νήπιο για να ενισχυθεί η λεπτή τους κινητικότητα. Επίσης στον παιδικό σταθμό που δουλευα εγώ εκεί αντί για πλαστικά σκεύη είχαν πήλινα και 3χρονα κουβαλούσαν πήλινες κανάτες, όχι πολύ ελαφριές. Γιατί; Για να μάθουν και ότι τα πράγματα σπάνε και ότι βρέχονται. Έτσι μου είπε η ιδιοκτήτρια.

Μαθήματα:

1)  Λεπτή κινητικότητα – κόβω τα σταφύλια από το κλήμα, τα τοποθετώ απαλά να μη σκορπίσουν οι ρώγες.
2)  Ισορροπία, γυμναστική – ανεβαίνω στο μικρό σκαμπό να φτάσω τα πιο ψηλά. Σκύβω χαμηλά για τα πιο χαμηλά.
3)  Μαθηματικά – πόσες πράσινες και πόσες μωβ ρώγες έχει αυτό το τσαμπί; Πόσες είναι όλες μαζί;
4)  Ορθογραφία – γράψε τη λέξη σταφύλι με τις ρώγες πάνω στο τραπέζι. Πόσα ι χρησιμοποιήσαμε;
5)  Ξένες γλώσσες – raisin στα γαλλικά, grape στα αγγλικά
6)  Φυσικοχημεια – πως θα γίνει αυτή η ρώγα σταφίδα; Που θα πάει το νερό της;
7)   Βιολογία – πως φτάνει το νερό στις ρώγες και είναι ζουμερες; Γιατί ο σκουρκος και οι σφήκες μαζεύονται στις ρώγες; Οι ρώγες που έπεσαν κάτω τι θα γινουν μετά;
Μαγειρική  – τι μπορούν να γίνουν μετά αυτά τα σταφύλια;
9)  Ιστορία – Τεψ όταν ήμουν πιο μικρή ειχα πατήσει σταφύλια δίπλα στη θεία. Έκανε ζμπλουτς ζμπλουτς ζμπλουτς. Είχε ένα σωρό σφήκες αλλά δε με τσίμπησε καμία. Παλιά όλοι πατούσαν τα σταφύλια γιατί δεν υπήρχαν μηχανήματα. Και τα έπαιρναν από το αμπέλι με τα γαϊδουράκια.
10)  Εικαστικά – Τι χρώματα έχει αυτό το τσαμπί; Το μωβ και το πράσινο είναι χρώμα που μπορούμε να το φτιάξουμε η όχι; Ποια χρώματα είπαμε δε φτιάχνονται;

Honorable mentions

Μουσική  – τσιριτρο
Θρησκευτικά  αν θέλετε πείτε για την Αμπελο. Υπάρχουν ωραία πράματα να λέτε στα παιδιά.

Αυτά.

Το σχολείο είναι ο σημαντικότερος φορεας κοινωνικοποίησης για τα παιδιά.

Βεβαιιιως. Μόνο που το 5χρονο όσο ασχολιόταν με τα σταφύλια δεν γκρινιαξε δευτερόλεπτο και ήταν η πιο ειρηνική στιγμη μεταξύ μας όπως και με τον παππού της, εφόσον ασχολιόταν με κάτι που την ενθουσίαζε. Όταν τελείωσε το μάζεμα έβγαζε αναστεναγμό ικανοποίησης κι έκανε κι αυτό το κλα κλα με τη γλώσσα που το κάνει όταν είναι χαρούμενη.

Το σχολείο είναι το φυσικό περιβάλλον των παιδιών.
Βεβαιιιως. Όσο και το δικό μου είναι το γραφείο.

Για συγκεντρωθείτε λίγο.”

*Ευχαριστούμε την κ. Βιβιάνα Αλεξοπούλου που μας έδωσε την άδεια αναδημοσιεύσουμε την ανάρτησή της.