5 σπουδαίες Ελληνίδες ΚΑΙ μαμάδες που αξίζει να γνωρίσουμε εμείς και τα παιδιά μας

Υπάρχει ένα ρητό που λέει, ότι οι γυναίκες προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν όσα και οι άνδρες, ενώ η πραγματική τους αξία βρίσκεται σε αυτά που οι άνδρες δεν μπορούν.

Στο φετινό αφιέρωμα του Infokids.gr για τη Γιορτή της Μητέρας, επηρεασμένοι μάλλον και από τις συνθήκες που ζούμε τους τελευταίους μήνες, αποφασίσαμε να “φωτίσουμε” γυναίκες-ηρωίδες: Πραγματικά σπουδαίες Ελληνίδες που ταυτόχρονα ήταν (ή είναι) ΚΑΙ μαμάδες. Κάποιες από αυτές τις σκεφτήκαμε εύκολα, αφού έγιναν γνωστές και μέσα από αυτόν τον ρόλο τους. Κάποιες δεν ξέραμε καν ότι έχουν παιδιά και το ανακαλύψαμε κατά την διάρκεια του ρεπορτάζ.

Και ενώ με θαυμασμό ανατρέξαμε σε σπουδαίες προσωπικότητες, πρωτοπόρες σε πολλούς τομείς των επιστημών και των τεχνών, με προβληματισμό διαπιστώσαμε ότι ελάχιστες από αυτές, αν και παντρεμένες σε πολλές περιπτώσεις, απέκτησαν παιδιά. Η κάθε μία σαφώς είχε τους λόγους της και σε καμία περίπτωση δεν κρίνεται για την απόφασή της, ωστόσο ίσως αποτελεί και αυτό μία απόδειξη του πόσο δύσκολο ήταν και είναι για μία γυναίκα να συνδυάσει τον δρόμο των σπουδών, της επιστήμης, της καριέρας, της προσωπικής φιλοδοξίας και αυτόν της μητρότητας.

Το ότι επιχείρησαν να το καταφέρουν –να μην αφήσουν, δηλαδή, το ένα όνειρο να τους στερήσει το άλλο- και μάλλον με επιτυχία, αφού μόνο λόγια θαυμασμού έχει κανείς να ακούσει και να πει γι’αυτές, μας οδήγησε στο να ξεχωρίσουμε τις 5 παρακάτω σπουδαίες Ελληνίδες που ήταν (ή είναι) ΚΑΙ μαμάδες και να τις τιμήσουμε σήμερα. Με μία από αυτές, μάλιστα, είχαμε και την χαρά να συνομιλήσουμε:

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (1771-1825)

Ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μητέρα έξι παιδιών.

Η Λασκαρίνα γεννήθηκε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης κατά την επίσκεψη της μητέρας της στον φυλακισμένο πατέρα της, στις 11 Μαΐου το 1771. Βαφτίστηκε από έναν φυλακισμένο και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στις Σπέτσες, όπου η μητέρα της παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Σπετσιώτη καπετάνιο Δημήτριο Λαζάρου.  Στα 17 της παντρεύτηκε τον Σπετσιώτη πλοίαρχο Δημήτριο Γιάννουζα, ο οποίος σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αλγερινούς πειρατές. Η Λασκαρίνα έμεινε χήρα με τρία παιδιά, τον Ιωάννη, τον Γεώργιο και την Μαρία.

Τέσσερα χρόνια μετά όμως στα 30 της, αποφασίζει να ξαναπαντρευτεί. Ο δεύτερος σύζυγός της, ο Σπετσιώτης καραβοκύρης Δημήτριος Μπούμπουλης (εξ ου και το Μπουμπουλίνα, δηλαδή η γυναίκα του Μπούμπουλη), είχε το ίδιο τέλος με τον πρώτο της σύζυγο. Μαζί του απέκτησε τρία παιδιά, την Ελένη, την Σκεύω και τον Νικόλαο. Χήρα για δεύτερη φορά και με τεράστια περιουσία στα χέρια της, την οποία κληρονόμησε από τους άντρες της, η Λασκαρίνα, ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες. Την περιουσία  αργότερα τη διέθεσε στον απελευθερωτικό αγώνα. Σχημάτισε εκστρατευτικό σώμα και στόλο, τον οποίο συντηρούσε με προσωπικά της έξοδα και ναυπήγησε το πλοίο “Αγαμέμνων”, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο πλοίο της επανάστασης.

Λέλα Καραγιάννη (1898-1944)

Ελληνίδα αντιστασιακός, αρχηγός της κατασκοπευτικής οργάνωσης Μπουμπουλίνας και μητέρα 7 (!) παιδιών!

Η Λέλα Καραγιάννη γεννήθηκε στη Λίμνη της Εύβοιας και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Αθήνα, όπου και παντρεύτηκε τον Σμυρνιό φαρμακοποιό Γεώργιο Καραγιάννη, με τον οποίο απέκτησε 7 παιδιά. Κατά την κατοχή έγινε μέλος της αντίστασης, μετατρέποντας το σπίτι της σε αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», με στόχο την φυγάδευση Βρετανών στρατιωτών στο Κάιρο, αλλά και το σαμποτάζ των Γερμανών. Τα παιδιά της τη βοηθούσαν σε αυτόν της τον αγώνα, μεταφέροντας μηνύματα με τα σακίδιά τους και πυρομαχικά… Κάποιος, όμως, την πρόδωσε. Το Καλοκαίρι του 1944 οι Γερμανοί τη συνέλαβαν μαζί με 5 από τα παιδιά της. Τους μετάφεραν στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν και τους βασάνισαν φριχτά. Απείλησαν την ίδια ότι αν δεν μιλήσει θα σκοτώσουν τα παιδιά της μπροστά στα μάτια της, όμως δεν μίλησε. Λίγες ημέρες μετά την εκτέλεσαν στο Χαϊδάρι μαζί με άλλους 59 αγωνιστές της αντίστασης.

Άλκη Ζέη (1923 – 2020)

Σπουδαία, πολυβραβευμένη Ελληνίδα πεζογράφος – συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μητέρα δύο παιδιών.

Η αείμνηστη συγγραφέας παιδικών βιβλίων γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Σάμο, απ’ όπου καταγόταν η μητέρα της. Παράλληλα με το γράψιμο, αγωνίστηκε ενεργά για την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, συμμετέχοντας στο αριστερό κίνημα από τα χρόνια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.  Η συμμετοχή της σ’ αυτό τον αγώνα καθόρισε την προσωπική ζωή της.  Από το 1952 μέχρι το 1964 έζησαν μαζί με τον άντρα της, τον θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Σεβαστίκογλου, σαν πολιτικοί πρόσφυγες στη Σοβιετική Ένωση, αρχικά στην Τασκένδη και ύστερα στη Μόσχα, όπου γεννήθηκαν και τα δυο παιδιά τους, Ειρήνη και Πέτρος. Όπως είχε δηλώσει στις συνεντεύξεις της  “Οταν ήμουν στην Μόσχα ήθελα να γνωρίσουν τα παιδιά μου την Ελλάδα.  Βρήκα, λοιπόν, πως ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχω, ήταν να τους διηγούμαι ιστορίες από τα παιδικά μου καλοκαίρια στη Σάμο με την αδελφή μου. Έτσι έμαθαν για το καλοκαίρι, για το φως, για τη θάλασσα για τη μυρωδιά της – τους έλεγα ιστορίες! Ε, τους είπα τόσο πολλές που στο τέλος σκέφτηκα ”δεν τις γράφω κιόλας;”. Το ωραίο είναι πως τις ίδιες ιστορίες έλεγα αργότερα και στα εγγόνια μου.

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (1926 – )

Αγωνίστρια της αντίστασης, βυζαντινολόγος, ακαδημαϊκός και μητέρα μιας κόρης

πηγή φωτο: xyth.gr

Στις πρώτες γραμμές της αντίστασης από 14 ετών, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, από τα προσφυγικά του Βύρωνα, πίστευε ανέκαθεν, ότι είναι προτιμότερο να πεθαίνεις όρθιος παρά να ζεις γονατιστός. Και γι’αυτό δεν γονάτισε ποτέ! Η αγάπη της για τα γράμματα και η σκληρή της δουλειά την τράβηξε έξω από τη φτώχεια και την οδήγησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και έπειτα στη Γαλλία, όπου έφτασε να γίνει καθηγήτρια στη Σορβόννη και διευθύντρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών. Έγινε πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου της και πρώτη γυναίκα Πρύτανης, στα 700 χρόνια ιστορίας της Σορβόννης. Το 1957 γνωρίζεται με τον Ζακ Αρβελέρ και έναν χρόνο μετά παντρεύονται. «Αν δεν είχα συναντηθεί με αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα», έχει πει σε συνέντευξή της. Με τον ίδιο απέκτησε μια κόρη.

Βούλα Πατουλίδου (1965 – )

Η πρώτη Ελληνίδα Χρυσή Ολυμπιονίκης, Αντιπεριφερειάρχης Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης και μητέρα ενός γιου.

Όσο ζούμε δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την ανατριχιαστική συγκίνηση που νιώσαμε στις 5 Αυγούστου του 1992, όταν η Βούλα Πατουλίδου, από τον Τριπόταμο Φλώρινας, κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στη Βαρκελώνη, στα 100 μ. εμπόδια με επίδοση 12.64, φωνάζοντας «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!» Επρόκειτο για το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στον στίβο από το 1912, ανοίγοντας τον δρόμο για πολλούς ακόμα σπουδαίους αθλητές. Ζητήσαμε από την κ. Πατουλίδου να μας μιλήσει η ίδια για τη μητρότητα και να στείλει ένα μήνυμα στις νέες μαμάδες:

«Έγινα η μητέρα του Γιώργου, όταν είχα ήδη τις μεγάλες διακρίσεις στον αθλητισμό οπότε μπορείτε να το δείτε αντίστροφα. Αν ο χώρος του αθλητισμού με βοήθησε στην μητρότητα; Όχι, δεν φρέναρα την μητρότητα για τον πρωταθλητισμό. Απλά έτυχε. Η μητρότητα, όμως, στην γυναίκα δίνει άλλη διάσταση …στα πάντα.

Όταν πήρα αγκαλιά για πρώτη φορά τον γιο μου, αισθάνθηκα ότι έχω κερδίσει την μεγαλύτερη διάκριση στη ζωή μου. Ό,τι είχα “αντλήσει” μέχρι τότε από τον χώρο του αθλητισμού, το μετέφερα σε όλες τις πτυχές της ζωής μου. Πόσο μάλλον στην πιο σημαντική! Τη μητρότητα.

Η προσήλωση στον στόχο, η προσπάθεια, η οικονομία δυνάμεων, η αυτοπειθαρχία και το πείσμα που έχω να μην τα βάζω κάτω με κάθε δυσκολία είναι στοιχεία χαρακτήρα που τα διαχειρίστηκα και στον αθλητισμό αλλά και ως μάνα του γιου μου. Γι αυτό και ο Γιώργος αγάπησε τον αθλητισμό και αυτό σπουδάζει. Έχω και μια βασική αρχή: Το ένστικτο της μάνας είναι αλάθητο. Όταν δεν ήξερα τι να κάνω ακλουθούσα το ένστικτό μου».

Το μήνυμα της κ. Πατουλίδου προς τις νέες μαμάδες:

«Έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας, οι δυσκολίες μας αφορούν όλους. Δεν μπορώ να σας μιλήσω για τη σύγχρονη γυναίκα, για την σύγχρονη μητέρα χωρίς να λάβω υπ’όψιν μου το περιβάλλον που ζούμε.

Θα σας ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά σας υπενθυμίζω τις οδηγίες ασφαλείας που μας δίνουν στα αεροπλάνα οι αεροσυνοδοί. Περνάμε πρώτα την μάσκα οξυγόνου σε εμάς και μετά στο παιδί. Γιατί για να είναι καλά το παιδί μας, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς καλά.»