Αν το παιδί σας φωνάζει «μαμά!» από το άλλο δωμάτιο για το παραμικρό, δεν το κάνει πάντα επειδή χρειάζεται βοήθεια. Υπάρχει ένας λόγος που αυτή η λέξη γίνεται για εκείνο σχεδόν… αυτόματη.
«Μαμά!»
Από το μπάνιο, από το δωμάτιό του, από τον κήπο, από την άλλη άκρη του σπιτιού.
Μερικές φορές το παιδί μπορεί να φωνάξει τη μαμά του για κάτι τόσο απλό όσο το ότι δεν βρίσκει ένα παιχνίδι που βρίσκεται μπροστά του. Άλλες φορές μπορεί να τη φωνάξει απλώς για να της δείξει κάτι που έκανε.
Και όσο κι αν κάποιες στιγμές οι γονείς σκέφτονται «γιατί με φωνάζεις για όλα;», αυτή η συμπεριφορά κρύβει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Η «μαμά» είναι το ασφαλές του σημείο
Για ένα μικρό παιδί, η μαμά ή ο μπαμπάς δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που του δίνει φαγητό, το ντύνει ή το πηγαίνει στο σχολείο.
Είναι το πρόσωπο στο οποίο επιστρέφει όταν χρειάζεται ασφάλεια, επιβεβαίωση ή σύνδεση.
Γι’ αυτό μπορεί να σας φωνάξει ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα.
Μπορεί να θέλει απλώς να ακούσει τη φωνή σας.
Ή να βεβαιωθεί ότι είστε εκεί.
«Μαμά, κοίτα!»
Υπάρχει και μια άλλη πολύ συνηθισμένη περίπτωση.
Το παιδί φτιάχνει έναν πύργο με τουβλάκια.
«Μαμά, κοίτα!»
Ζωγραφίζει κάτι.
«Μαμά, κοίτα!»
Βρίσκει ένα κοχύλι στην παραλία.
«Μαμά, κοίτα!»
Δεν ζητά απαραίτητα βοήθεια.
Ζητά να μοιραστεί μαζί σας την εμπειρία του.
Το «κοίτα» είναι ένας τρόπος να πει:
«Αυτό που έκανα είναι σημαντικό για μένα. Θέλω να το δεις κι εσύ.»
Και αυτή η ανάγκη για σύνδεση είναι ένα πολύ φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξης του παιδιού.
Γιατί το κάνει περισσότερο όταν είναι κουρασμένο;
Έχετε παρατηρήσει ότι τις ημέρες που το παιδί είναι κουρασμένο, μπορεί να σας ζητά περισσότερο;
Δεν είναι τυχαίο.
Όταν ένα παιδί έχει κουραστεί, έχει περάσει μια γεμάτη ημέρα ή έχει βιώσει πολλά καινούργια πράγματα, μπορεί να αναζητά περισσότερο τον άνθρωπο που του προσφέρει ασφάλεια.
Γι’ αυτό ένα παιδί που όλη την ημέρα έπαιζε ανεξάρτητα μπορεί ξαφνικά το βράδυ να θέλει μόνο τη μαμά του.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κακομαθαίνει».
Μπορεί απλώς να χρειάζεται λίγη περισσότερη σύνδεση.
Και κάποια στιγμή θα σταματήσει
Ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη πλευρά όλης αυτής της ιστορίας.
Σήμερα μπορεί να ακούτε το «μαμά!» δεκάδες φορές μέσα στην ημέρα και να εύχεστε για πέντε λεπτά ησυχίας.
Όμως τα παιδιά μεγαλώνουν.
Κάποια στιγμή θα κλείσουν την πόρτα του δωματίου τους.
Θα λύσουν μόνα τους το πρόβλημά τους.
Θα φύγουν για μια βόλτα με τους φίλους τους.
Και δεν θα σας φωνάζουν πια για να δείτε κάθε ζωγραφιά, κάθε παιχνίδι και κάθε μικρό τους κατόρθωμα.
Γι’ αυτό, όσο κουραστικό κι αν ακούγεται κάποιες μέρες, ίσως αξίζει πού και πού να σηκώνετε το κεφάλι και να λέτε:
«Ναι, αγάπη μου, σε ακούω. Τι έγινε;»
Γιατί κάποια από τα πράγματα που σήμερα μοιάζουν μικρά και επαναλαμβανόμενα είναι ακριβώς εκείνα που, χωρίς να το καταλάβετε, αποτελούν την παιδική ηλικία του παιδιού σας.
