Αρχική Αληθινές Ιστορίες Αληθινή ιστορία: Πώς είναι να μαθαίνεις στα 16 σου ότι δεν θα κάνεις παιδιά;

Αληθινή ιστορία: Πώς είναι να μαθαίνεις στα 16 σου ότι δεν θα κάνεις παιδιά;

H παρακάτω ιστορία αποτελεί μαρτυρία της Dhirithi Arun, η οποία δημοσιεύτηκε στην huffigtonpost.com - δείτε εδώ το άρθρο. Πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό και σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι όποια γυναίκα παρουσιάζει σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών θα έχει προβλήματα γονιμότητας. Το άρθρο δεν είναι άποψη του Infokids.gr ούτε παρουσιάζει κάποια επιστημονική ή ιατρική άποψη.

Η απόκτηση παιδιού είναι κάτι που οι περισσότερες γυναίκες σκέφτονται από μια συγκεκριμένη ηλικία και μετά. Συνήθως, αφού έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, εργάζονται και νιώθουν σίγουρες για τον εαυτό τους, αλλά και το σύντροφό τους.

Σπάνια μια κοπέλα γύρω στα 16 θα έχει στο μυαλό της την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Οι σκέψεις τις είναι πιο εφηβικές και ανέμελες εκείνη την περίοδο. Πώς θα νιώθατε, όμως, αν μαθαίνατε στα 16 σας χρόνια, ότι είναι πολύ πιθανό να μην κάνετε ποτέ παιδιά;

Μια έφηβη κοπέλα, επισκέφθηκε με την μητέρα της το γυναικολόγο της στα 16 της χρόνια και έμαθε ακριβώς αυτό. Πώς αντέδρασε;

«Το καλοκαίρι του 2016 κάθισα απέναντι από την γυναικολόγο μου, η οποία μου έδειχνε τον υπέρηχό μου και μου εξηγούσε ότι έχω πολλές κύστες στις ωοθήκες μου. Ως αφελής έφηβη δεν έδωσα μεγάλη σημασία στα λόγια της εκείνη την ώρα.

Τότε δεν μου φαινόταν τίποτα σοβαρό. Η σκέψη μου δεν “ταρακουνήθηκε” καθόλου. Σκεφτόμουν, μάλιστα, ότι η γιατρός θα μου έδινε μια αγωγή και όλα θα τελείωναν.

Περιττό να πω, ότι τίποτα δεν έγινε έτσι…

Όταν η γυναικολόγος άρχισε να μιλά για “χρόνια πάθηση”, άρχισα λιγάκι να αγχώνομαι. Μου εξηγούσε τα συμπτώματα και τις “παρενέργειες” των κυστών στο σώμα μου και εγώ προσπαθούσα να είμαι πολύ ψύχραιμη. Τα κατάφερνα πολύ καλά μέχρι που είπε: “υπογονιμότητα”. Εκεί τα “χρειάστηκα”. Εκείνη το κατάλαβε και προσπάθησε να με καθησυχάσει λέγοντας: “Η υπογονιμότητα είναι κάτι συνηθισμένο – πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν προβλήματα στο να κάνουν παιδιά”.

Διαγνώστηκα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκων. Η γιατρός είπε ότι είναι μια συνηθισμένη πάθηση, η οποία επηρεάζει μεγάλο μέρος του γυναικείου πληθυσμού. Τα λόγια της όμως ελάχιστα με παρηγορούσαν. Δεν με ένοιαζε να είμαι μέρος της “ομάδας των γυναικών που υποφέρουν από πολυκυστικές ωοθήκες”.

Στα 16 σου δεν έχεις τέτοιες σκέψεις. Οι αποφάσεις σου έχουν να κάνουν με τα μαθήματα του σχολείου, το πανεπιστήμιό που – ίσως – θέλεις να πας και τις καινούριες σειρές που κυκλοφορούν. Από το μυαλό σου δεν περνούν σκέψεις για εγκυμοσύνες, παιδιά και οικογένειες.

Έλεγα πάντα στον εαυτό μου ότι δεν θα κάνω παιδιά. Η ευθύνη ήταν πολύ μεγάλη και δεν ήθελα ένα μικρό, κλαψιάρικο μωρό να είναι κολλημένο πάνω μου για χρόνια. Όλη αυτή η εικόνα δεν μου ήταν δελεαστική. Γι’ αυτό έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν θα έπρεπε μια τέτοια ανακοίνωση να με πειράζει.

Αλλά με πείραζε!

Επιστρέφοντας στο σπίτι με το μετρό σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί. Είχα μια χρόνια πάθηση που δεν επιδέχεται θεραπεία. Μέσα σε λίγα λεπτά όλη μου η ζωή άλλαξε για πάντα! Σκεφτόμουν πόσο επιπόλαια αντιμετώπιζα τα πράγματα μέχρι πριν λίγο και πήρα μια απόφαση.

Κανείς δεν θα μάθαινε για την πάθησή μου. Θα ήξεραν μόνο οι γονείς μου και οι πολύ στενοί φίλοι μου. Κανείς άλλος!

Μετά από αυτή την μέρα όταν έμπαινα σε ένα δωμάτιο κοιτούσα τις άλλες γυναίκες και σκεφτόμουν: “Πόσο καλά κρύβουν μερικές το δράμα τους. Πώς συνεχίζουν τη ζωή τους, ενώ κάποιες ξέρουν ότι δεν θα κάνουν παιδιά; Ενώ ξέρουν ότι δεν θα θεραπευτούν ποτέ;”.

Στον έξω κόσμο έδειχνα ότι δεν με πειράζει τίποτα, αλλά δεν μπορούσα να προσποιούμαι και στον ίδιο μου το εαυτό. Οι σκέψεις μου γίνονταν βλοσυρές όταν έβλεπα μαμάδες με τις κόρες τους στο δρόμο, να παίζουν στις κούνιες, να γελούν, να τρέχουν μαζί. Πώς θα νικούσα τα ποσοστά που ήταν εναντίον μου; Πώς θα ζούσα και εγώ τέτοιες στιγμές, όταν οι πιθανότητες για θεραπεία της πάθησής μου ήταν ελάχιστες έως μηδαμινές; Ναι, δεν ήθελα να κάνω παιδιά, αλλά ήθελα αυτό να είναι μια δική μου απόφαση. Μια δική μου επιλογή. Τώρα μου πήραν αυτό το δικαίωμα. Και εγώ ήμουν γεμάτη άρνηση. Ήμουν τρομοκρατημένη. Μεγάλωνα και μισούσα το “δυσλειτουργικό” μου σώμα.

Η οικογένειά μου και οι φίλοι μου με στήριζαν πολύ. Δεν με αντιμετώπισαν ποτέ λύπηση και επειδή αυτό ήταν το χειρότερο που θα μπορούσα να δω στα μάτια κάποιου, άρχισα να αντιμετωπίζω την κατάσταση με χιούμορ. Ευχόμουν να μπορούσα να συμβιβαστώ με την αλλαγή στο σώμα μου και την υγεία μου, αλλά δεν ήταν τόσο απλό.

Μου πήρε δύο χρόνια για να μάθω να συνυπάρχω με τις πολυκυστικές ωοθήκες. Δεν ξέρω πώς ακριβώς. Απλώς έγινα πιο αισιόδοξη απέναντι στο θέμα. Υιοθέτησα καλύτερες συνθήκες διατροφής και άσκησης και έμαθα να δείχνω στον εαυτό μου αγάπη αντί για λύπηση και απέχθεια. Επίσης, έμαθα, ότι το να μιλάω για τα συναισθήματά μου και την κατάστασή μου δεν έκανε το σύνδρομο πιο δυνατό – αλλά εμένα!

Όλη αυτή η περιπέτεια είναι για μένα αρκετά απελευθερωτική. Το γεγονός ότι - ίσως -  δεν μπορώ να κάνω παιδιά δεν με κάνει λιγότερο γυναίκα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνεις μαμά. Σκέφτομαι όλα αυτά τα μικρά παιδιά που ζουν μόνα σε όλα τον κόσμο και ξέρω ότι έχω ακόμα επιλογές και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα:

Είμαι γυναίκα, συγγραφέας, φίλη, αδερφή και κόρη. Δεν είμαι η πάθησή μου!».

Πηγή:huffigtonpost.com


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter