“Δεν αξίζει να μιλάμε για χαμένη χρονιά. Μπράβο που τα καταφέραμε!”: Τα λόγια της δασκάλας συγκινούν

Η αντίστροφη μέτρηση για την ολοκλήρωση της φετινής ιδιάζουσας σχολικής χρονιάς ξεκίνησε καθώς την Παρασκευή 25 Ιουνίου οι μαθητές των Νηπιαγωγείων και των Δημοτικών θα περάσουν για τελευταία φορά το κατώφλι της τάξης τους.

Ήταν ομολογουμένως μια χρονιά δύσκολη καθώς ελέω πανδημίας για ακόμη μια φορά τα σχολεία έκλεισαν για μεγάλο διάστημα, οι μαθητές αναγκάστηκαν να παρακολουθούν μαθήματα μέσω τηλεκπαίδευσης και πάρα την πιστή τήρηση των μέτρων προστασίας καθώς κλήθηκαν να κάνουν μάθημα φορώντας υποχρεωτικά μάσκα στους εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς χώρους του σχολείου, ακόμα και με τα παράθυρα διαρκώς ανοιχτά (και τον χειμώνα!) δεν κατάφεραν και φέτος να χαρούν το σχολείο όπως θα έπρεπε.

Πολλοί γονείς αλλά και δάσκαλοι μιλούν για μια χαμένη σχολική χρονιά που δεν πρόσφερε τίποτα στους μαθητές, αντιθέτως τους επιβάρυνε με πολλά μαθησιακά κενά αλλά και τους προκάλεσε ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα καθώς κλείστηκαν στο σπίτι μπροστά σε μια οθόνη προκειμένου να μην χάσουν επαφή με το σχολείο.

Στον απόηχο αυτών των σκέψεων και προβληματισμό, η δασκάλα που διατηρεί τη σελίδα Πρώτα Ο Δάσκαλος, έγραψε ένα κείμενο απολογισμό της φετινής σχολικής χρονιάς που αποτελεί μια αισιόδοξη προσέγγιση των πραγμάτων καθώς εστιάζει στα όσα θετικά αποκόμισαν οι μαθητές, τους οποίους συγχαίρει για την εξαιρετική στάση που κράτησαν.

Η ανάρτηση της δασκάλας που αξίζει να διαβαστεί από όλους

Φέτος μάθαμε τον κορωνοϊό.

Μάθαμε ότι κινδυνεύουμε από τον κορωνοϊό.

Ότι μπορεί να πεθάνει η γιαγιά μας, αν κολλήσουμε κορωνοϊό.

Μάθαμε όμως κι άλλα.

Μάθαμε να γράφουμε και να διαβάζουμε.
Μάθαμε να μετράμε.
Να προσθέτουμε και να αφαιρούμε.
Να περιγράφουμε κάτι.
Να λέμε τη γνώμη μας και να ακούμε τη γνώμη των άλλων.

Μάθαμε ότι τα πεσμένα φύλλα δε χρειάζονται πότισμα γιατί έχουν φύγει από το δέντρο που τα ταΐζει.

Μάθαμε ότι δεν κλωτσάμε τα περιστέρια που περιφέρονται στην αυλή γιατί φοβούνται και πονάνε όπως κι εμείς.

Μάθαμε κι άλλα πολλά…

Μάθαμε να κρατάμε τα χέρια μας καθαρά πριν το φαγητό.

Να είμαστε υπεύθυνοι/ες για τα πράγματά μας.

Να φταρνιζόμαστε μέσα στον αγκώνα μας.

Να προσέχουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας αφού δεν το έκανε κανένας άλλος. (μπηχτή)

Να μιλάμε δυνατά για να ακούγεται η φωνή μας πίσω από τη μάσκα.
Να χαμογελάμε με τα μάτια.

Να κάνουμε αγκαλιές από μακριά (και μερικές από κοντά στα κρυφά. Σσσσσς…)

Να εργαζόμαστε κάτω από πίεση και φασαρία (δε μας άρεσε αυτό, το σχολείο πρέπει να το απολαμβάνουμε).

Να μετράμε την ώρα που περνάει ώστε να κλείσουμε το παράθυρο, αφού κρυώναμε.

Γίναμε και γιατροί και μάθαμε να κάνουμε τεστ μόνοι μας.

Μετά ήρθαν οι υπολογιστές και τα τάμπλετ και μάθαμε να τα χειριζόμαστε.

Αυτά όμως έφεραν μαζί και την απομόνωση, την κούραση και τη βαρεμάρα.

Τότε μάθαμε την αξία των φίλων και των συμμαθητών μας, την αξία του συνόλου και του πραγματικού μαθήματος στη ζωντανή τάξη.
Φέτος χάσαμε πολλά.

Χάσαμε εκδρομές, χάσαμε γιορτές, χάσαμε ένα σωρό ομαδικές δραστηριότητες και εργασίες.

Δε μας αξίζει όμως να μιλάμε για μια χαμένη χρονιά.
Δε θα διαγράψουμε την τεράστια αυτή προσπάθεια σαν να μην έγινε ποτέ.

Ήταν μια χρονιά που μας έκανε πιο δυνατούς/ες, μας έμαθε να εκτιμούμε ό,τι θεωρούσαμε πάντα δεδομένο και μας γέμισε ελπίδες για μια καλύτερη επόμενη.

Μια χρονιά που θέλουμε να την αφήσουμε πίσω αλλά δε θα την ξεχάσουμε ποτέ και δε θα σταματήσουμε να λέμε ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ που τα καταφέραμε.