Δίνουμε απεριόριστη πρόσβαση στα παιδιά στο tablet και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε γεμίσει από απελπισμένους ενήλικες

Δίνουμε απεριόριστη πρόσβαση στα παιδιά στο κινητό τηλεφωνο, το τάμπλετ και την παιχνιδομηχανή από την κούνια ακόμα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξοδεύουμε λεφτά, τους τα κάνουμε δώρο, συμβολίζουμε με αυτά την γονικό ενδιαφέρον και την αγάπη μας.

Καυχιόμαστε πόσο γρήγορα “τους παίρνουν το κολάϊ”. Κανένα παιδί ή εφηβος χωρίς κινητό-προέκταση του χεριού πλέον, σου λέει.

Κι ύστερα, δεν προλαβαίνουν οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας να υποδέχονται απελπισμένους ενήλικες που εκλιπαρούν τη βοήθεια και κατεστραμμένα-εξαρτημένα ανήλικα.

Πολλαπλάσια κρύβονται πίσω από αυτά: παιδιά με χαμένα τα πιο σημαντικά χρόνια της ανάπτυξης τους, καταδικασμένα (στην καλύτερη περίπτωση) σε μελλοντική μετριότητα, φορτωμένα ένα σωρό ελλείμματα και θλιβερές ζημίες -από τα παρατράγουδα της ασύδοτης παράδοσης στην ψηφιακή ζωή.

Αυτά τα άλαλα και τα μαρμαρωμένα μπροστά στις οθόνες παιδιά, τα ψυχικά αποξενωμένα, τα πνευματικά αναθρεμμένα με κάθε λογής τοξικό σκουπίδι βασιλεύει στο διαδίκτυο, τα προσέχει κανείς;

Έχουμε καταλάβει τι τους κάνουμε;

Τα χειρότερα “φίμωτρα” δεν είναι τα προσωρινά πανάκια τριπλής επίστρωσης για έναν κορωνοϊό.

Είναι εκείνα που δεν φαίνονται και τα έχουμε περάσει μόνιμα οι ίδιοι στα παιδιά μας, από μωρά ακόμη. Αλλά η μάσκα μας φταίει.

Σπυριδούλα Κώτση,

Επιμελήτρια Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, Μονάδα Εφήβων, ΓΠΝ ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης