Σε ηλικία 15 ετών ζύγιζε 31 κιλά. Από το σημείο μηδέν, επέστρεψε στη ζωή και στέλνει μήνυμα θάρρους και δύναμης ψυχής!
*Συνέντευξη στην Κλέλια Κλουντζού
Είχα ακούσει για την ιστορία της Έλλης και το βιβλίο της με τίτλο: «Τρώγοντας την ανορεξία μου» και έτσι μπήκα στην διαδικασία να την ψάξω στο Instagram. Σκρολάροντας κι εγώ, όπως οι 19 χιλιάδες followers, είδα μέσα από τα post της, πως ένα αδύναμο κάποτε κορίτσι, βρήκε τη δύναμη να νικήσει το τέρας της ανορεξίας. Πως αυτή η έφηβη με τα σγουρά μαλλιά και τα μεγάλα μάτια, που είχε χάσει την ομορφιά της, σήμερα πλημμυρίζει από φως και αυτοπεποίθηση! Η Έλλη άνοιξε την καρδιά της στο Infokids και μίλησε για όλα! Περιέγραψε πως μία οντισιόν και ένας αριθμός, σε συνδυασμό με την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στο σπίτι της, την οδήγησαν μία ανάσα από τον θάνατο, αλλά και πως τελικά «έφαγε» την νευρική ανορεξία, πριν προλάβει να την καταβροχθίσει εκείνη μία για πάντα.
«ΕΝΙΩΘΑ ΟΤΙ ΕΦΤΑΙΓΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΕΓΩ»
-Έλλη, πώς ξεκίνησε η μάχη με την νευρική ανορεξία;
«Η ιστορία μου ξεκίνησε την περίοδο του covid, τότε που ήμασταν κλεισμένοι στα σπίτια μας και προσπαθούσαμε να περάσουμε τον χρόνο μας . Για εμένα προσωπικά εκείνη η περίοδος ήταν η πιο άθλια της ζωής μου. Ήταν μια περίοδος που δεν έβλεπα τους φίλους μου, και που ο μπαμπάς μου είχε φύγει από το σπίτι λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζαν στη σχέση τους με τη μητέρα μου. Ένιωθα ότι έφταιγα εγώ για αυτό. Ήμουν 15 χρονών, στην εφηβεία. Είχα και το άγχος, ήθελα να αρέσω σε όλους. Οι φίλοι μου με έκαναν πέρα. Στα διαλείμματα ήμουν μόνη μου στο σχολείο, συνήθως σε μία τουαλέτα και έκλαιγα. Δεν έβρισκα κανένα νόημα στη ζωή, τα έβρισκα όλα μίζερα και η ζωή μου όντως ήταν μία μιζέρια. Επίσης, όταν φεύγει και ένα άτομο το οποίο αγαπάς πάρα πολύ, από το σπίτι λες: «Ώπα, εγώ φταίω». Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να μη παίρνουνε προσωπικά όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι τους, διότι δεν φταίνε αυτά», περιγράφει η Έλλη Φωτιάδου.
«ΜΙΑ ΟΝΤΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ»
«Ταυτόχρονα, εκείνη την περίοδο είχα αρχίσει να ακούω K-Pop μουσική και κάπου είδα ότι γινόταν μία οντισιόν, στην οποία έψαχναν κορίτσια για να ταξιδέψουν στην Κορέα και να πλαισιώσουν κάποια μουσική συγκροτήματα. Για εκείνη την οντισιόν, η προϋπόθεση ήταν να είσαι κάτω από 51 κιλά. Και εγώ ήμουν 51».
«ΔΕΝ ΕΤΡΩΓΑ ΓΙΑ 36 ΩΡΕΣ. ΕΒΛΕΠΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΩΣ ΔΑΙΜΟΝΑ»
-Πόσες μέρες έμενες νηστική;
«Έγιναν όλα σταδιακά. »Δεν γίνεται από τη μία μέσα στην άλλη να πεις ότι «κάνω μία απλή δίαιτα για να χάσω κιλά» και να φτάσεις στο «δεν τρώω τίποτα για 24 έως 48 ώρες». Δεν έτρωγα για 36 ολόκληρες ώρες και μετά έτρωγα μισό μήλο ή ένα παντζάρι και ένιωθα και τύψεις μετά. Είχα συνδέσει το φαγητό με κάτι δαιμονικό.
«ΕΝΙΩΘΑ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΚΥΡΟΣ»
«Πίστευα ότι εάν φάω ότι προδίδω τον εαυτό μου, γιατί πρωτίστως είχα κλείσει το στόμα μου σε αυτά που ήθελα να εκφράσω. Στον μπαμπά μου, στον εαυτό μου, ένιωθα ότι δεν είμαι αρκετή. Και μέσα από την ασθένεια ένιωθα ότι παίρνω δύναμη, ένιωθα όταν σαν ασθενής είχα ένα κύρος. Γιατί; Γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να δω τον εαυτό μου. Δεν είχα αυτοπεποίθηση. »
«ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΖΩΗΣ. ΉΜΟΥΝ 31 ΚΙΛΑ»
-Όταν πια έφτασες στο νοσοκομείο, τι είπαν οι γιατροί;
«Είχαν πει στους γονείς μου ότι δεν θα ζήσω. Οι γιατροί μου έδιναν ένα μήνα ζωής. Είχα φτάσει 31 κιλά. »
«ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ»
«Πρέπει να φτάσεις στο σημείο μηδέν για να το καταλάβεις . Ήμουν μόνη στο σπίτι, είχα πέσει στο πάτωμα και ένιωθα ότι η καρδιά μου μία χτυπάει και μία σταματάει. Ένιωθα ότι θα πέθαινα και δεν ήταν κανένας να με βοηθήσει. Εκείνη την στιγμή προσευχήθηκα. Ζήτησα βοήθεια από το Θεό. Είχα δοκιμάσει τα πάντα. Φάρμακα, νοσοκομεία, τα πάντα. Εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου ότι πρέπει να βγω στον κόσμο και να δω ότι δεν είμαι μόνη μου. Ότι υπάρχει λύση.
Τότε ξεκίνησε η ενασχόλησή μου με τα social media και είπα ότι μπορεί να μην έχω γίνει τελείως καλά αλλά πρέπει να βοηθήσω και άλλα κορίτσια όσο μπορώ. Με βοήθησε πάρα πολύ η μαμά μου η οποία είναι ψυχοθεραπεύτρια και ειδικεύεται στην διατροφή. Ήταν το στήριγμά μου.»
«ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΜΟΥ»
«Δεν είχα συνέλθει πλήρως, αλλά κάθε μέρα έγραφα τι ήταν αυτό που με βοηθούσε να πηγαίνω ένα βήμα πιο κοντά προς το καλύτερο. Είμαι πολύ περήφανη για το βιβλίο μου!»
«Η ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ»
«Είναι τόσο ψεύτικη η ανορεξία. Σου υπόσχεται όλα όσα θέλεις να δεις. Σου υπόσχεται αγάπη, προσοχή, στην πραγματικότητα όμως είναι μία οφθαλμαπάτη. Όταν βγεις έξω από όλο αυτό το συνειδητοποιείς. Εγώ πίστευα ότι με το να είμαι 31 κιλά θα λυθούν όλα μου τα προβλήματα, Σήμερα που έχω πάρει 25 κιλά νιώθω ότι τώρα έχω αρχίσει να αγαπάω τον εαυτό μου.»
«Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΤΡΩΓΕ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΜΟΥ»
-Δηλαδή η ανορεξία λέει ψέματα. Και ένα από τα μεγαλύτερα είναι ο φόβος του φαγητού. Η αλήθεια όμως είναι ότι το σώμα που λιμοκτονεί δεν παχαίνει, αλλά παλεύει να επιβιώσει; «Αυτό ακριβώς! «Δεν θέλω να φάω γιατί θα παχύνω» αυτή η φράση είναι ένα τεράστιο ψέμα. Ο οργανισμός για να βάλει κιλά θέλει 10.000 θερμίδες παραπάνω από ότι χρειάζεται. Ένα άτομο με νευρική ανορεξία έχει τόσο μεγάλη ανάγκη για φαγητό. Έχει στερηθεί τόσες πολλές θερμίδες, έχει τόσο μεγάλο θερμιδικό έλλειμμα που και έξι μήνες να τρώει δεν θα βάλει κιλά. Εγώ έτρωγα 10.000 θερμίδες για τρεις μήνες κάθε μέρα και έβαλα 4 κιλά . Δεν πεινάει μόνο το στομάχι, πεινάνε και τα όργανα. Εγώ δεν είχα ούτε λίπος ούτε μυς ούτε τίποτα. Οπότε τι έτρωγε ο οργανισμός μου; Τα όργανά μου. Πολλές φορές ξυπνούσα το βράδυ και έφτυνα αίμα, γιατί το στομάχι μου έτρωγε τον εαυτό του για να επιβιώσει.»
«ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΡΕΞΙΑ»
«Σπουδάζω διατροφολόγος. Θέλω να βοηθήσω τα άτομα που παλεύουν με τον εφιάλτη της νευρικής ανορεξίας, να δούνε το φαγητό το φαγητό ως θρέψη και όχι ως τιμωρία. Στη ζωή οι δυσκολίες δεν έρχονται ποτέ χωρίς δώρο. Μπορεί να έρθει ένας όμορφος άνθρωπος στη ζωή σου και να σε καταστρέψει και να πεις: καλά γιατί κάτι τόσο όμορφο, να θέλει να με καταστρέψει; Έτσι είναι και με τα δύσκολα . Εάν σου συμβεί κάτι δύσκολο μπορεί αυτό να είναι η μεγαλύτερη ευλογία της ζωή σου. Μην πεις «γιατί σε εμένα;» Είναι για εσένα. Αυτός που θα τα παρατήσει δε θα νικήσει ποτέ».
«Οι γονείς πρέπει να είναι κοντά Η ανορεξία δεν ξεκινάει από το φαγητό. Πρώτα κλείνεις το στόμα σου σε όλες τις ανάγκες που θέλεις να εκφράσεις και μετά κόβεις το φαγητό. Είναι μία ανάγκη που εκφράζει ο ασθενής θέλοντας να πει με τον δικό του τρόπο: «Είμαι εδώ , αγαπήστε με. Δέχομαι πολλά μηνύματα του τύπου «με βοήθησε το βιβλίο σου, αλλιώς θα είχα πεθάνει». Είναι ανατριχιαστικό.»
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΙΤΛΟ: «ΕΦΑΓΑ ΤΗΝ ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΜΟΥ»
«Όντως έφαγα την ανορεξία μου. Είναι σημαντικό στη ζωή να τρώμε τα προβλήματα μας να μην τα δίνουμε τόση αξία. Να μη τα αφήνουμε να μας αποτρέπουν. Κάποτε δεν ήθελα ποτέ να φάω και τώρα τρώω και είμαι υγιής.»
Τίποτα δεν ξεκινά απότομα. Η ανορεξία δεν έρχεται με θόρυβο, αλλά με σιωπή. Με μικρές στερήσεις που μοιάζουν αθώες, μέχρι που το σώμα παύει να είναι σύμμαχος και γίνεται πεδίο μάχης!
Βρείτε την Έλλη στο Instagram @elis_food.diary
