Η Φιλύρα Φίλιππα πρωταγωνιστεί στην παιδική θεατρική παράσταση «Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη» του Φώντα Λάδη, που ανεβαίνει από τις 18 Οκτωβρίου στο Θέατρο Arroyo. Η ηρωίδα της, η 9χρονη Ελπίδα, αναζητά απαντήσεις για τον κόσμο, τον πόλεμο και την ειρήνη, ταξιδεύοντας με τη φαντασία και τη μουσική της.
Σε μια εποχή που τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με δύσκολες ειδήσεις και εικόνες, η Φιλύρα Φίλιππα μιλά στο Infokids για τη σημασία του παιδικού θεάτρου, την ανάγκη να ακούμε τις απορίες των παιδιών και την ευθύνη των ενηλίκων να τα βοηθούν να κατανοούν τον κόσμο. Παράλληλα, μας συστήνει την Ελπίδα, θυμάται το αγαπημένο της παιδικό παραμύθι και μοιράζεται όσα θα ήθελε να κρατήσουν οι μικροί θεατές φεύγοντας από το θέατρο.
«Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη» ανεβαίνει από τις 18 Οκτωβρίου στο Θέατρο Arroyo. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε αμέσως «ναι» σε αυτή την παράσταση;
Στην πραγματικότητα αυτό που με έκανε να πω αμέσως το ναι ήταν η ίδια η ομάδα και η λειτουργία της. Μια ομάδα με προσεγμένη δουλειά, που έχει ασχοληθεί στο παρελθόν με πολύ όμορφα έργα όπως για παράδειγμα το γαϊτανάκι της Ζωρζ Σαρή. Ένα βασικό στοιχείο που με τράβηξε στην ομάδα είναι το πώς εντάσσει σε κάθε παράσταση το κομμάτι της μουσικής, που πάντα είναι και ζωντανή. Έχω σπουδάσει σε μουσικό σχολείο και η αλήθεια είναι ότι βγαίνοντας από τη δραματική σχολή ήθελα ιδιαίτερα να ασχοληθώ με το παιδικό θέατρο αλλά και με τη μουσική στο θέατρο. Υπάρχει ένα εκπληκτικό κλίμα μεταξύ μας και συνεπής δουλειά, κάτι που δεν είναι αυτονόητο σε κάθε δουλειά. Διαβάζοντας όμως και το κείμενο ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα, ήταν πως ένα θεατρικό έργο που μιλάει ουσιαστικά στα παιδιά, που τα σέβεται και προσπαθεί να τα κάνει να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες, να σκεφτούν, να περάσουν όμορφα ακούγοντας σε πρότυπη μουσική ποιήματα ενός πολύ γνωστού Έλληνα ποιητή που δυστυχώς μπορεί στο σχολείο να μην τα ακούσουν και ποτέ.
Πες μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα που ενσαρκώνεις στην παράσταση.
Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνω είναι η 9χρονη Ελπίδα, ένα παιδί που προβληματίζεται, θέλει να μαθαίνει τα πάντα γύρω της για να μπορέσει να καταλάβει τον κόσμο, όπως κάθε παιδί άλλωστε. Όλα τα παιδιά προβληματίζονται, αναρωτιούνται και προσπαθούν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο να εξηγήσουν τον κόσμο. Η Ελπίδα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ο κόσμος μας είναι γεμάτος δυστυχία και πολέμους, όπως κάθε παιδί. Τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν τον πόλεμο, είναι αθώα. Στην πραγματικότητα κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να έρχεται αντιμέτωπο με την βιαιότητα του πολέμου. Η Ελπίδα έχει πάντα μαζί της το κουκλάκι της τον Πίκο, έναν παλιάτσο της ειρήνης που μαζί στο ταξίδι του προσπαθούν να βρούνε απαντήσεις, να καταλάβουν τον κόσμο
Τι σε τράβηξε περισσότερο όταν πρωτοδιάβασες το κείμενο και τον ρόλο σου;
Μου άρεσε πάρα πολύ το χιούμορ της παράστασης. Θεωρώ πως είναι μία ιδιαίτερα ευχάριστη παράσταση για τα παιδιά αλλά και για τους ενήλικες που θα την παρακολουθήσουν. Είναι επίσης, ένα κείμενο που βοηθάει τα παιδιά να προβληματιστούν, να πάνε τη σκέψη τους ένα βήμα παραπέρα, να δουν τον εαυτό τους στη σκηνή, να καταλάβουν πως δεν είναι μόνα τους. Όλα τα παιδιά προβληματίζονται και έχουν απορίες που δυστυχώς συχνά δεν τους απαντώνται και ενδεχομένως κάποιες φορές να τα αποπαίρνουμε, ενώ αυτά απλώς προσπαθούν να καταλάβουν και να εξηγήσουν τον κόσμο γύρω τους. Είναι πλήρως λογικό τα παιδιά να ρωτούν συνέχεια και δικό μας ‘’χρέος’’ είναι να είμαστε εκεί και να προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε. Στον ρόλο της Ελπίδας συγκεκριμένα αυτό που μου άρεσε πολύ, είναι το γεγονός πως όλους της τους προβληματισμούς τους μετατρέπει σε μουσική. Γράφει για τον πόλεμο, την ειρήνη, γράφει όμως και για την ομορφιά του κόσμου, για την φύση. Είναι ένα παιδί με φαντασία, όπως άλλωστε και κάθε παιδί, που βρίσκει τρόπο να ταξιδέψει μακριά για να λάβει τις απαντήσεις που ψάχνει.
Πώς προσέγγισες την ερμηνεία, δεδομένου ότι απευθύνεσαι σε παιδιά από 4 ετών;
Απευθυνόμαστε σε ένα κοινό που ηλικιακά είναι μικρό. Κάποια πράγματα προφανώς και πρέπει να είναι πιο απλά, παρόλα αυτά επειδή τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε ως ίσος προς ίσο. Τα παιδιά μέσα σε όλα, λόγω της μικρής κοινωνικής τους πείρας είναι πολύ αυθόρμητα, αν βαρεθούν για παράδειγμα θα το εκφράσουν εκείνη την ώρα.Κατά την άποψη μου, έχουμε κάνει μία παράσταση που μέσω της διάδρασης, της ζωντανής μουσικής, του παιχνιδιάρικου ύφους, θα δημιουργήσει την ανάγκη στα παιδιά να την παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε αυτή.
Ποιο παιδικό θεατρικό έργο ή παραμύθι σε σημάδεψε όταν ήσουν μικρή;
Ένα από τα παραμύθια που θυμάμαι πολύ συχνά και το αναφέρω ή το προτείνω είναι «Τα 88 ντολμαδάκια» του Ευγένιου Τριβιζά. Στο συγκεκριμένο παραμύθι μου άρεσε πάρα πολύ που μπορούσα να επιλέξω πώς θα κινηθεί η ιστορία και να ξεκινάω πάλι και πάλι από την αρχή για να καταλήγω σε άλλα «σημεία». Το ενδιαφέρον επίσης είναι πως όσο το σκεφτόμουν συνειδητοποίησα ότι η Έμμα , η μικρή πρωταγωνίστρια στο παραμύθι του Τριβιζά, έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την Ελπίδα. Το βασικότερο είναι πως και οι δύο κάνουν, είτε μικρότερα είτε μεγαλύτερα ταξίδια, για να λύσουν τις απορίες του.
Τι θα θέλατε να σας πουν τα παιδιά βγαίνοντας από το θέατρο;
Ελπίζω τα παιδιά βγαίνοντας από το θέατρο να έχουν την ανάγκη να συζητήσουν, να μας ρωτήσουν πράγματα για τα ταξίδια που κάνουν οι χαρακτήρες μας. Στην πραγματικότητα ελπίζω τις περισσότερες ερωτήσεις να τις κάνουν στο Αστροναυτόπουλο (Σοφία Σίμου), να θελήσουν να μάθουν πώς είναι ο ειρηνικός τους πλανήτης, αυτός ο πλανήτης που τα παιδιά μαθαίνουν νέα πράγματα, έχουν χρόνο με τους γονείς τους, χρόνο να παίξουν, μέχρι και χρόνο να δείξουν στα παιδιά των άλλων πλανητών πώς να αλλάξουν και τον δικό τους πλανήτη.
