“Γιατί προτίμησα την ιδιωτική εκπαίδευση για το παιδί μου”

Μέσα σε όλο αυτό το ομιχλώδες τοπίο, ωστόσο, θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε, ότι κάποια πράγματα “ξεκαθάρισαν”, έδειξαν την αξία τους και λειτούργησαν ως φάροι, στους οποίους αναγκαστικά καταφύγαμε, όσοι είχαμε την τύχη να τους “δούμε”.

Αναφέρομαι στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης και συγκεκριμένα στα σχολεία εκείνα που από την πρώτη κιόλας ημέρα του lockdown, το οποίο κράτησε τα παιδιά μας στο σπίτι σχεδόν για τρεις μήνες, ανταποκρίθηκαν άψογα στις ανάγκες τους, αλλά και στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα, διαθέτοντας ή εγκαθιστώντας πλατφόρμες μέσω των οποίων ούτε η επικοινωνία χάθηκε μεταξύ συμμαθητών και δασκάλων, ούτε βέβαια η ύλη των μαθημάτων.

Αναφέρομαι στα ιδιωτικά αυτά σχολεία που από την πρώτη κιόλας στιγμή επικοινώνησαν με τους γονείς, καθησυχάζοντάς τους πως ούτε τα χρήματά τους θα πάνε χαμένα για το διάστημα που θα παραμείνουν κλειστά, ούτε τα παιδιά θα αφήσουν στη μοίρα τους, “κρεμώντας” ταυτόχρονα και τους εργαζόμενους γονείς που δεν σταμάτησαν να εργάζονται ούτε στην καραντίνα.

Τέλος, αναφέρομαι στα σχολεία, στα οποία νιώθεις ασφάλεια να στείλεις το παιδί σου με την έναρξη της νέας χρονιάς, όση ανησυχία κι αν επικρατεί εκεί έξω, γιατί ξέρεις, ότι διοικούνται από επαγγελματίες που θα κάνουν τα αδύνατα-δυνατά για να προστατεύσουν τόσο τους μαθητές, όσο και το προσωπικό τους, μα και την καλή φήμη της ίδιας τους της επιχείρησης.

Οι λόγοι για τους οποίους επιλέγω ιδιωτικό για το παιδί μου δεν σταματούν εκεί

Για αμέτρητους γονείς η επιλογή ιδιωτικής αντί δημόσιας εκπαίδευσης για το παιδί τους καθόλου δεν έχει να κάνει με “ψώνιο” ή “επίδειξη πλούτου”. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι, οι οποίοι απλά αποφασίζουν να στερηθούν κάποια άλλη “πολυτέλεια” ή προσωπική ευχαρίστηση, προκειμένου να επενδύσουν στις γνώσεις του -κατά κανόνα ενός- παιδιού τους.

Και πριν βιαστείτε να κρίνετε τη “γνώση”, αντιλέγοντας ότι “σαν τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου κανείς”, δεν θα διαφωνήσω, ωστόσο μέχρι η αξιολόγηση να εφαρμοστεί παντού, οι εκπαιδευτικοί στο ιδιωτικό σχολείο ελέγχονται καθημερινά και ποικιλοτρόπως. Γιατί δεν είναι μόνο η διοίκηση που θα τους κρίνει, αλλά και ο ίδιος ο γονιός που ξέρει, ότι έχει δικαίωμα λόγου αν για κάποιον λόγο προκύψει κάποια διαφωνία ή δυσαρέσκεια με τον δάσκαλο του παιδιού του.

Οι αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις, οι καθαροί χώροι, οι τεράστιες βιβλιοθήκες, οι περιποιημένες αυλές και τα γήπεδα, η πληθώρα υλικών, οργάνων, αθλητικού εξοπλισμού δημιουργούν σίγουρα ένα ευχάριστο περιβάλλον για τους μαθητές. Επιπλέον, στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία υπάρχει πάντα φρουρός, ώστε όταν η πόρτα κλείνει να είναι σχεδόν αδύνατον να μπει και να βγει κανείς χωρίς έλεγχο. Για τον ίδιο λόγο, είναι εξίσου απίθανο να κάνει “κοπάνα” ένα παιδί. Εξάλλου, δεν υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο, αφού σχεδόν ποτέ δεν χάνονται μαθήματα εξαιτίας π.χ. απεργιών και καταλήψεων. Τα αυτονόητα που θα έπρεπε να ισχύουν σε κάθε σχολείο, δηλαδή.

Συμπληρωματικά σε όλα τα παραπάνω, το ιδιωτικό σχολείο εξυπηρετεί τους γονείς που εργάζονται, όχι μόνο επειδή «κρατά» εκεί τα παιδιά περισσότερες ώρες, απασχολώντας τα με αθλητικές ή ψυχαγωγικές δραστηριότητες, αλλά και επειδή σε πολλές περιπτώσεις τους παρέχει μεσημεριανό γεύμα, ενώ αναλαμβάνει και τη μελέτη των μαθημάτων των παιδιών για την επόμενη ημέρα. Το φαντάζεστε να επιστρέφετε εξαντλημένοι από τη δουλειά και το παιδί να είναι διαβασμένο, φαγωμένο και να μην έχετε να το τρέχετε σε καμία εξωσχολική δραστηριότητα; Ναι, είναι τόσο ονειρικό όσο ακούγεται!

Τέλος, αλλά όχι με μικρότερη σημασία, το ιδιωτικό σχολείο δίνει στο παιδί την ευκαιρία να συναναστραφεί με παιδιά με τα οποία βρίσκεται στο ίδιο “μήκος κύματος”, σε ένα αντίστοιχο, δηλαδή, κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο, το οποίο δημιουργεί ένα κοινό πεδίο πάνω στο οποίο μπορεί ίσως η σχέση τους να κυλήσει πιο ομαλά. Όσο ελιτίστικο κι αν ακούγεται, είναι πολλοί οι γονείς που “ποντάρουν” στις σχέσεις αυτές για τη μελλοντική εξέλιξη των παιδιών τους, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

“Βγάζουν” τα ιδιωτικά σχολεία αποκλειστικά άριστους μαθητές; Τους μελλοντικούς, δηλαδή, επιστήμονες; Όχι απαραίτητα. Δίνουν, όμως, στους μαθητές τα απαραίτητα ερεθίσματα και εφόδια για να αριστεύσουν. Εξασφαλίζουν, ότι το παιδί σου θα γίνει καλύτερος, πιο ολοκληρωμένος και ευτυχής άνθρωπος; Όχι, αγαπητοί μου, αυτό είναι πρώτα απ’όλα δική σας δουλειά. Εξασφαλίζουν, όμως, ότι θα μάθει να σέβεται το σύστημα εκπαίδευσης, γιατί αντίστοιχο σεβασμό έχει εισπράξει από αυτό. Αποτελούν τα δίδακτρά τους ένα δυσβάσταχτο κόστος, ένα έξοδο που δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα μπορείς να καλύπτεις για 12 συναπτά έτη; Αυτό είναι το μόνο σίγουρο και είναι κάτι που θα πρέπει να προϋπολογίσει κανείς πολύ καλά, πριν πάρει μια τέτοια απόφαση. Αν τα “κουκιά” βγουν, όμως, είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται ποτέ να τη μετανιώσει.