Δεν είναι πολλά τα περιστατικά μηνιγγίτιδας Β κάθε χρόνο. Τα κρούσματα εμφανίζονται σε παιδιά και νεαρά άτομα. Αρκετά συχνά είναι θανατηφόρα. Για το λόγο αυτό, επειδή δεν υπάρχουν δηλαδή πολλά κρούσματα ανά έτος, το κράτος δεν μπορεί να αναλάβει το κόστος του, καθώς αυτό είναι μεγάλο, ενώ από την άλλη, το όφελος είναι μικρό. Αυτά λέει το κράτος γιατί οι παιδίατροι και με το δίκιο τους αντιτείνουν πως: “Δεν περισσεύει κανένα παιδί”.
Πολλοί είναι οι γονείς που αναλαμβάνουν μόνοι τους το κόστος, αν και πολλές φορές μοιάζει δυσβάσταχτο. 120 ευρώ η δόση, ενώ χορηγούνται δύο δόσεις σε παιδιά κάτω των 15 ετών και τρεις δόσεις αν το παιδί είναι άνω των 15 ετών. Εδώ να σημειώσουμε ότι το 40% του παιδικού πληθυσμού έχει καλυφθεί από ιδιωτική δαπάνη, δημιουργώντας έτσι και ένα τείχος ανοσίας. Παρ’ όλα αυτά, οι παιδίατροι από την πλευρά τους πιέζουν ώστε το οικονομικό όφελος να μην είναι το αντίβαρο απέναντι στη ζωή ενός παιδιού.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον 18χρονο φοιτητή από την Πάτρα που νοσηλεύτηκε αρχικά διασωληνωμένος με μηνιγγίτιδα στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πάτρας στο Ρίο, επαναφέρει το θέμα της ανάγκης χορήγησης του εμβολίου κατά της μηνιγγίτιδας στον παιδιατρικό πληθυσμό και στους νεαρούς έφηβους.
Τι γνωρίζουμε για τη νόσο
Η μηνιγγίτιδα Β αποτελεί περίπου το 80% των περιστατικών βακτηριακής μηνιγγίτιδας στην Ελλάδα. Από το 2004 μέχρι το 2021 καταγράφηκαν 670 επιβεβαιωμένα κρούσματα Μηνιγγίτιδας Β.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικίνδυνη νόσο καθώς προσβάλλει μωρά, νήπια και νεαρούς ενήλικες, εξελίσσεται ταχύτατα και μέσα σε 24 μόλις ώρες μπορεί να προκαλέσει μόνιμες αναπηρίες ή να οδηγήσει ακόμα και σε θάνατο.
Περίπου 1 στα 5 περιστατικά μηνιγγίτιδας μπορεί να έχει σοβαρές επιπλοκές, όπως μόνιμες αναπηρίες ή βλάβες.
Οποιοσδήποτε μπορεί να προσβληθεί από τη Μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο. Τα βρέφη και τα νήπια αποτελούν τις πιο ευάλωτες ηλικιακές ομάδες και ακολουθούν οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες. Βρέφη ηλικίας κάτω του 1 έτους διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης Μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου από οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ομάδα και ακολουθούν τα νήπια ηλικίας 1 έως 4 ετών.
Το βακτήριο που προκαλεί τη Μηνιγγίτιδα Β, και το οποίο «αχρηστεύεται» με τον εμβολιασμό, μεταδίδεται με τα σταγονίδια και το σάλιο. Οι πιο συχνοί τρόποι μετάδοσης είναι το φιλί, ο βήχας και το φτάρνισμα. Αξίζει να σημειώσετε όμως ότι ακόμα και τα άτομα που δεν εμφανίζουν τη νόσο μπορούν να φέρουν τα υπεύθυνα για την εκδήλωσή της βακτήρια και να τη μεταδώσουν σε άλλους.
Ο κίνδυνος από τη Μηνιγγίτιδα Β
Η ιογενής μηνιγγίτιδα, που είναι η περισσότερο συνηθισμένη και προκαλείται από εντεροϊό και ερπητοϊό, είναι πολύ κοινή και είναι μέτριας έντασης.
Η βακτηριακή ή μικροβιακή μηνιγγίτιδα, όμως, που προκαλείται από διάφορα μικρόβια (μηνιγγιτιδόκοκκο, πνευμονιόκοκκο, στρεπτόκοκκο και από αιμόφιλο ινφλουέντζας τύπου Β) θεωρείται από τα πιο επείγοντα ιατρικά περιστατικά, ενώ στην οξεία φάση της μπορεί να φέρει κεραυνοβόλα εξέλιξη συμπτωμάτων και να οδηγήσει στον θάνατο, μέσα σε λίγες ώρες.
Αν μάλιστα πρόκειται για μηνιγγιτιδόκοκκο, οι ηλικίες από 16 έως 25 ετών, όπως και τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής είναι αυτές με τη μεγαλύτερη έξαρση. Γιατί στις ηλικίες αυτές;
“Στις ηλικίες 16 έως 25 ετών υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό φορείας, δηλαδή ο ένας στους 10 εφήβους το έχει στο λαιμό του και εκδηλώνεται όταν εκτίθεται σε συνθήκες εξάντλησης. Τώρα ένα 18 χρονών παιδί και φοιτητής καταλαβαίνετε πως δεν κοιμάται καλά, δεν σιτίζεται καλά και ενδεχομένως επειδή είναι και σε εξεταστική περίοδο να έχει και στρες. Συγχρωτίζονται, επίσης, συχνά οι φοιτητές. Άρα μπορεί λοιπόν σε συνθήκες ανοσοκαταστολής να προκύψει νόσος”, τονίζει και εξηγεί η παιδίατρος πως αυτό δεν παρατηρείται σε μεγάλη συχνότητα στα παιδιά των άλλων ηλικιών.
“Δεν πεθαίνουν βέβαια όλα τα παιδιά αλλά μένουν αναπηρίες και όλη αυτή η ταλαιπωρία της Εντατικής και το στρες αφήνει πολλά προβλήματα”.
Συμπτώματα μηνιγγίτιδας
Το φάσμα της μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου ποικίλλει από πυρετό και ασυμπτωματική βακτηριαιμία ως σηψαιμία, τοξική καταπληξία και θάνατο.
Τα κλινικά συνδρομα που έχουν αναγνωριστεί περιλαμβάνουν βακτηριαιμία χωρίς σηψαιμία, μηνιγγοκοκκαιμία (σηψαιμία) χωρίς μηνιγγίτιδα και μηνιγγίτιδα με ή χωρίς μηννιγγοκοκκαιμία. Ακόμη η νόσος μπορεί να εκδηλωθεί και με λοίμωξη συγκεκριμένων οργάνων.Πρόσφατη ανάλυση των περιστατικών μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου κατά το χρονικό διάστημα 1998-2007, μέσω του συστήματος ABC στις ΗΠΑ, έδειξε ότι το συχνότερο κλινικό σύνδρομο είναι η μηνιγγίτιδα (50,2%) ακολουθούμενη από βακτηριαιμία (37,5%), πνευμονία (9,2%) και σηπτική αρθρίτιδα (2,0%).
Τα κλινικά συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία. Οι περισσότερες άτυπες εικόνες παρατηρούνται στη νεογνική και βρεφική ηλικία.
Η τυπική αρχική κλινική εικόνα της μηνιγγίτιδας από N. meningitidis χαρακτηρίζεται από αιφνίδια έναρξη πυρετού, ναυτία, έμετο, κεφαλαλγία, μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης και μυαλγίες σε ένα κατά τα άλλα υγιή ασθενή.
Σε προοπτική επιδημιολογική μελέτη, η κλασική τριάδα συμπτωμάτων πυρετός, αυχενική δυσκαμψία και επηρεασμένο επίπεδο συνείδησης ήταν παρούσα σε 27% των ασθενών με μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα ενώ ήταν πιο συχνή στην πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα (58%). Με την προσθήκη του εξανθήματος το ποσοστό ασθενών που είχαν τουλάχιστον δύο από τα τέσσερα αυτά σημεία ανέρχεται στο 89%.
Άλλα συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, κακουχία, έμετοι, σπασμοί συνοδεύουν τη νόσο. Οι σπασμοί εμφανίζονται συχνότερα στα παιδιά (20-30%) και σε λιγότερο από 12% στους ενήλικες. Ξεκινούν ως εστιακοί και δευτερογενώς γενικεύονται. Τα εστιακά νευρολογικά σημεία και οι επιληπτικές κρίσεις είναι λιγότερο συχνές σε μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα, σε αντίθεση με μηνιγγίτιδα που οφείλεται σε H. influenzae ή Streptococcus pneumoniae. Άλλες νευρολογικές εκδηλώσεις όπως τα σημεία Kernig και Brudzinski είναι ενδεικτικά μηνιγγίτιδας αλλά η απουσία τους δεν αποκλείει τη διάγνωση της νόσου.
Η βραδυκαρδία, οι έμετοι, το οίδημα οπτικής θηλής μπορεί να δηλώνουν αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης οπότε απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην απόφαση για διενέργεια οσφυονωτιαίας παρακέντησης. Το εξάνθημα είναι χαρακτηριστικό, εμφανίζεται στο 50% των ασθενών κατά την πρώτη εξέταση , αφορά κυρίως τη μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα και είναι σε τυπικές περιπτώσεις πετεχειώδες ή πορφυρικό (80%) και σε άτυπες κηλιδοβλατιδώδες ή κνιδωτικό. Πορφυρικό ή πετεχειώδες εξάνθημα που συνοδεύεται από τοξική καταπληξία είναι παθογνωμονικό μηνιγγιτιδοκοκκαιμίας και προκαλεί ανησυχία για ενδεχόμενη αιμορραγία επινεφριδίων που έχει βαρεία κλινική εικόνα και μεγάλη θνητότητα. Η σηπτική αρθρίτιδα, η περικαρδίτιδα και η πνευμονία αποτελούν επίσης ένδειξη γενικευμένης λοίμωξης .
Πού καλύπτεται το εμβόλιο;
Ο εμβολιασμός μάλιστα κατά του του μηνιγγιτιδόκοκκου τύπου Β – που είναι πιο σπάνιος αλλά και πιο θανατηφόρος – θεωρείται από τους γιατρούς επιβεβλημένος, όμως, δεν είναι ενταγμένος στο πρόγραμμα υποχρεωτικών εμβολιασμών και δεν καλύπτεται από το κράτος.
Σε χώρες, όπως είναι η Βρετανία όπου υπάρχει μεγαλύτερη επίπτωση της μηνιγγίτιδας Β οι αρμόδιες αρχές κρίνουν πως το κόστος-όφελος είναι τέτοιο που το εμβόλιο πρέπει να αποζημιώνεται. Το ίδιο ισχύει και σε πολλές ακόμη χώρες στις Ευρώπης. Στην Ελλάδα, υπάρχουν ελάχιστα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία έχουν συμπεριλάβει την παροχή αποζημίωσης του εμβολίου προς τους ασφαλισμένους τους, ενώ χορηγείται, επίσης, δωρεάν σε κάποιες πολύ λίγες ομάδες υψηλού κινδύνου.
Διαβάστε επίσης
Μπορούν οι φυσικοί χυμοί να παχύνουν τα παιδιά;
