Αρχική Αληθινές Ιστορίες Γιορτή της Μητέρας: 3 μαμάδες-αληθινές ηρωίδες ανοίγουν την καρδιά τους στο Infokids

Γιορτή της Μητέρας: 3 μαμάδες-αληθινές ηρωίδες ανοίγουν την καρδιά τους στο Infokids

Μαμάδες είμαστε όλες. Όλες βιώσαμε την μαγική εμπειρία της εγκυμοσύνης. Όλες κρατήσαμε τα πολύτιμα πλασματάκια μας στα χέρια μας όσο ήταν ακόμα μωρά, όλες ξενυχτήσαμε, φροντίσαμε, γελάσαμε και κλάψαμε από τις θεότρελες καθημερινές στιγμές της μητρότητας. Και σε όλες μας αξίζει ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ για όλα όσα προσφέρουμε στα παιδιά μας, πριν ακόμα τα φέρουμε στον κόσμο.

Σε κάποιες μαμάδες, όμως, μαζί με το «Μπράβο» αξίζουν πολλά περισσότερα: Μια βαθιά υπόκλιση, μια σφιχτή και ζεστή αγκαλιά και μια από καρδιάς προσευχή. Γιατί στο πρόσωπό αυτών των μαμάδων αντικρίζουμε όλα όσα τρέμουμε μα και θαυμάζουμε μαζί: Τον πόνο και την αγωνία για το παιδί, τη δύναμη και την αγάπη για τη ζωή.

Αυτές τις μαμάδες επέλεξε να τιμήσει το Infokids.gr εν όψει της φετινής Γιορτής της Μητέρας: Τρεις αληθινές ηρωίδες. Τρεις γυναίκες που ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την απελπισία, τον φόβο, τον πόνο ή και τον θάνατο, τον κοίταξαν στα μάτια και τον νίκησαν. Όχι γιατί κατάφεραν να δώσουν λύση σε κάθε πρόβλημα του παιδιού τους, αλλά γιατί δεν σταμάτησαν ποτέ να τιμούν τον ύψιστο ρόλο που τους ανέθεσε η φύση και ο Θεός: Της μάνας.

Ας τις γνωρίσουμε, ας τις τιμήσουμε και σε κάθε δυσκολία που θα παρουσιαστεί στον δρόμο της μητρότητας που διανύει η κάθε μία από εμάς, ας προσπαθήσουμε να διδαχθούμε από το παράδειγμά τους:

Ματίνα Κυριάκου: «Όταν μου ανακοίνωσαν ότι το παιδί μου έχει καρκίνο, δεν έκλαψα, δεν φώναξα, δεν ήταν ώρα γι’ αυτά... έπρεπε να τον σώσω!»

Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στον νου ως "η πιο ευτυχισμένη στιγμή μου ως μαμά";

Όταν γεννάς το μωρό σου θαρρείς πως είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου –ίσως και να είναι για τις περισσότερες μαμάδες.

Για μένα η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν τον ξαναγέννησα. Ναι. Όταν έπειτα από 40 βασανιστικές ημέρες μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου, ο γιατρός μας ανακοίνωσε ότι ο όγκος που αφαιρέθηκε ήταν 100% νεκρός. Κάθε βράδυ ήταν ο τρόπος μου για ν’αδειάζω το μυαλό μου... επαναλάμβανα 100%... 100%, μέχρι να καταφέρω να κλείσω τα μάτια μου. Τα καταφέραμε. Τον νικήσαμε.

Ποιες σκέψεις περνούν από το μυαλό της μάνας, όταν μαθαίνει για πρώτη φορά ότι το παιδί της κινδυνεύει;

Όταν μου ανακοίνωσαν ότι το παιδί μου έχει καρκίνο, δεν έκλαψα, δεν φώναξα, δεν ήταν ώρα γι αυτά ...έπρεπε να τον σώσω, θα έκανα τα πάντα για να τον σώσω, όπως κι έκανα. Κοίταξα στα μάτια τον γιατρό και του είπα: «Τώρα τι κάνουμε;»

Άλλωστε το ένοιωθα από καιρό, ότι το παιδί μου κάτι έχει. Το πήγαμε σε 6-7 διαφορετικούς γιατρούς –κανένας δεν έβρισκε γιατί πόναγε.

«Βλέπετε το δέντρο και χάνετε το δάσος», είπα στον  τότε διευθυντή του τμήματος. Βρείτε επιτέλους τι έχει. Κάθε μάνα ξέρει πότε το παιδί της έχει κάτι. Πάντα ξέρει.

Τι πρέπει κάθε μαμά να ξέρει για τον παιδικό καρκίνο;

Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας είναι μια τεράστια δοκιμασία για το παιδί και για την οικογένεια ολόκληρη. Πρέπει να είσαι δυνατή, δεν έχεις επιλογή, όπως δεν έχει και το παιδί σου. Δεν λυγίζεις, δεν σπας. Μαθαίνεις να στέκεσαι κι ας μην έχεις φάει και κοιμηθεί για μέρες. Μαθαίνεις να γελάς κι ας πονάς, μαθαίνεις να κλαις μόνο από το ένα μάτι.

Ναι, από το ένα. Εκείνο το μάτι που δεν είναι από την μεριά του κρεβατιού του παιδιού σου.

Δεν χρειάζεται να πω τίποτα στις μαμάδες που τα παιδιά τους νοσούν, γιατί καμιά μαμά δεν χαρίζει το παιδί της, όλες αγωνίζονται. Είναι επίλεκτες μαμάδες.

Τι σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις, όταν το παιδί σου δεν βρίσκεται πια κοντά σου;

Ο γιόκας μου κέρδισε πολλές μάχες.

Είμαι περήφανη που τον γέννησα, είμαι περήφανη για τον γιο μου, πάντα θα είμαι.

Συνεχίζω αυτό που ξεκίνησε, μοιράζω την ελπίδα του γιατί είναι η κληρονομιά που μου άφησε και δεν θα την αποποιηθώ.

Χάρη στην μονάκριβη κορούλα μου και στον αγώνα του που πρέπει να συνεχίσω... μπορώ και στέκομαι.

Μαρία Κασαμπαλάκου, “Να διώξεις το «εγώ» σου που σου φωνάζει: «Τι παιδί είναι αυτό; Δεν μπορεί να έτυχε σε εμένα... Τι αμαρτίες έχω κάνει;»”

Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο νου ως «η πιο ευτυχισμένη στιγμή ως μαμά»;

Ένα μακρόστενο από την έξοδό του στον κόσμο μας κεφάλι, που εγώ το έβλεπα σαν το πιο ωραίο στον πλανήτη. Εκείνη η μαγική στιγμή που το μωρό μου που έκλαιγε με μύρισε και με αναγνώρισε για πρώτη φορά ως μητέρα, όντας πλέον αποκομμένο από εμένα σωματικά.

Ποιες είναι οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μιας μαμάς, όταν αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά, ότι το παιδί της ανήκει στο φάσμα του αυτισμού;

Οι πρώτες σκέψεις … δεν είναι σκέψεις. Είναι συναισθήματα… Οδύνη… Γκρεμίζεται το σύννεφο που δημιούργησες με τους υδρατμούς της ανάσας σου ως μητέρα, από την σύλληψη έως την διάγνωση. Βαρύ πένθος. Αγωνία για το άγνωστο που επιτράπηκε από τον Θεό να δοθεί. Φόβος. Αίσθημα αμάθειας. Ανασφάλεια. Ανάγκη υπέρμετρης προστασίας. Θυμός προς τον εαυτό σου μα και το κοινωνικό περιβάλλον. Αίσθηση φόρτου και ερωτηματικά. Πολλά ερωτηματικά…

Τι μήνυμα θα στέλνατε σε μία μαμά που μόλις έμαθε, ότι το παιδί της έχει αυτισμό;

Ο Αυτισμός είναι ένα σύνδρομο που θα συντροφεύει την ψυχοσύνθεση των παιδιών μας εφ’ όρου ζωής.

Όμως οι σταυρωμένοι μας Άγγελοι δεν είναι απλά αυτιστικοί. Είναι και αυτό. Είναι τα παιδιά που γεννήσαμε, το Δώρο που μας δόθηκε, η υπέρτατη τιμή που ποτέ θα μας αποδοθεί. Ο αυτισμός είναι σίγουρα, φαινομενικά απειλητικός στην πρώτη συνειδητοποίηση, όμως η γνωριμία μαζί του σε ταξιδεύει σε χώρους άγνωστους. Περίπλοκους μεν, υπέροχους δε. Και μπορεί κάθε βήμα μπρος να ακολουθείται και από κάποιο πισωγύρισμα, όμως κάθε τόσο σταθεροποιείται και αποκτά ρυθμό. Βέβαια, υπάρχει μια προϋπόθεση.

Το παιδί να αγαπιέται. Να αισθάνεται ασφαλές. Να είναι σίγουρο, ότι η αποδοχή είναι εκεί ό,τι και να γίνει. Δεν κρίνεται από μια έκρηξή του, από την ακούσια ίσως ενοχλητική επαναλαμβανόμενα συμπεριφορά του. Ή από απουσία των κατάλληλων επιτεύξεων μαθησιακά στο σχολικό πλαίσιο. Για να αγαπήσεις κατ’ εμέ πρέπει να περάσεις δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι αυτός της ταπείνωσης. Να διώξεις το «εγώ» σου που σου φωνάζει: «Τι παιδί είναι αυτό; Δεν μπορεί να έτυχε σε εμένα... Τι αμαρτίες έχω κάνει;»

Δεν πληρώνεις κάτι. Ευλογήθηκες με έναν Άγγελο. Φυσικά κι έτυχε αυτό και σε σένα. Όπως έτυχε και σε μένα. Και σε άλλες! Είμαστε πολλές. Είμαστε εδώ η μία για την άλλη. Φτιάχνουμε καινούργιες, δυνατές, μοναδικές φιλίες. Στηρίζουμε η μία την άλλη.

Ποιο είναι το όνειρό σας ως μαμά παιδιού που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού;

Μα να μπορέσει να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει μακριά μου ευτυχισμένο. Τι άλλο;

Τι σας δίνει δύναμη να συνεχίσετε, όταν τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα;

Η πεποίθηση, ότι είμαι μέρος ενός μεγαλοπρεπούς σχεδίου. Ότι μου δίνεται η ευκαιρία να πρωταγωνιστήσω σε ένα υπέροχο έργο. Ο ρόλος μου φτιάχτηκε για μένα.

Επίσης, τα πολύ δύσκολα, τα μοιράζομαι με τις υπόλοιπες, Στα πολύ δύσκολα πάω και βλέπω άλλα, πιο δύσκολα από τα δικά μου.

Κι έτσι καταλαβαίνω. Μου δίνω μαθήματα ή μάλλον ανοίγω τα μάτια της καρδιάς μου στα μαθήματα. Προσπαθώ να βρίσκω τρόπους να εκφράζομαι. Να μην κλείνομαι. Να μην απομονώνω τα συναισθήματά μου. Να εξωτερικεύω. Άλλωστε υποτίθεται, πως είμαι νευροτυπική. Μπορώ να το κάνω αυτό. Και πρέπει.

Πάνω από όλα μανούλες, είμαστε άνθρωποι. Και γυναίκες. Ας βρούμε τρόπους να χαιρόμαστε και με την σειρά μας να χαροποιούμε και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Και να το κάνουμε πρωταρχικά για μας τις ίδιες.

Την πιο μεγάλη, όμως, δύναμη μου την δίνει η αγάπη μου για το παιδί μου.

Η οποία πολλαπλασιάζεται και την παίρνω πίσω. Με αγκαλιές, φιλιά, βελτίωση, κοιτάγματα μες τα μάτια.

Αυτά μου δίνουν δύναμη…

*Η κ. Μαρία Κασαμπαλάκου, απόφοιτος της Γαλλικής Ακαδημίας Αθηνών και εικονογράφος, είναι συγγραφέας των βιβλίων «Ο Αυγερινός- μια ιστορία για τον αυτισμό και την αγάπη» και «Αγαπώντας τον Αυτισμό» (εκδ. Σταμούλης).

Δανάη Κ.: «Έπρεπε να επιλέξω ποιο παιδί θα πάρει Proficiency: Ο μεγάλος μου ή το τρίτο μου παιδί; …Έπρεπε να επιλέξω ποιον θα στεναχωρήσω.»

*Η Δανάη είναι μια μητέρα 4 παιδιών με τεράστιες οικονομικές δυσκολίες, η οικογένεια της οποίας στηρίζεται από το «Μαζί για το Παιδί» μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας της Ένωσης. Η ίδια δεν επιθυμούσε να δημοσιεύσουμε τα πλήρη στοιχεία ή φωτογραφία της.

Πως είναι η ζωή με 4 παιδιά στο σπίτι;

Υπέροχη, πολύπλοκη, ποικιλόμορφη,  χρωματιστή, μαυρόασπρη… τα πάντα είναι η ζωή μου τα 4 παιδιά μου. 

Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε στην καθημερινότητα σας;

Οι υποχρεώσεις των παιδιών, τα «θέλω» των παιδιών, είναι 4 διαφορετικοί άνθρωποι. Μετά είναι το πρακτικό κομμάτι, το οποίο το αντιμετωπίζω με όποιον τρόπο μπορώ. Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να τους προσφέρεις  κάτι σε στεναχωρεί αλλά το προσπερνάς.

Σας έχει φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση κάποιο «θέλω» παιδιού σας και αν ναι πως το αντιμετωπίσατε;

Τα θέλω τους είναι ανάλογα με την ηλικία τους.  Για παράδειγμα ο γιος μου τελείωνε το Λύκειο και ήθελε να δώσει για Proficiency στα Αγγλικά. Έπρεπε να επιλέξω ποιο παιδί θα πάρει Proficiency ο μεγάλος μου ή το τρίτο μου παιδί, η μεγάλη μου κόρη. Έπρεπε να θέσω προτεραιότητες και να επιλέξω. Θα στεναχωρούσα τον έναν από τους δύο. Έπρεπε να επιλέξω ποιον θα στεναχωρήσω. Ευτυχώς ως δια μαγείας δεν θα δώσει κανείς εξετάσεις, κάθε ένας για τους δικούς του λόγους, και έτσι πήρε αναβολή ένα κοινό «θέλω» τους, το οποίο εμένα με είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση.

Τα παιδιά είναι ευτυχία και πλούτος.  Εσείς αισθάνεστε πλούσια με την οικογένεια που έχετε φτιάξει;

Η οικογένεια μου είναι ο πλούτος μου και πηγή ευτυχίας! Και να συμπληρώσω  πως κάποιες στιγμές μπορεί να είναι στενάχωρες και πρακτικά δύσκολες αλλά μετά υπάρχουν άλλες που σε επιβραβεύουν και σε κάνουν χαρούμενο. Σχεδόν κάθε μέρα ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να κάνω μια τόσο όμορφη οικογένεια! 

Πολλές νέες μαμάδες και υποψήφιες μαμάδες έχουν φοβίες για το ρόλο της μητρότητας. Τι θα τους λέγατε;

Και εγώ έχω φοβίες. Μάλιστα ακόμη και την ώρα που θα πεθαίνω θα αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κάτι σωστά ή όχι;  Και τι ήταν αυτό που βοήθησε και τι ήταν αυτό δεν βοήθησε ως προς την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μου. Και με τύψεις ενδεχομένως… Ωστόσο, η μητρότητα είναι ένα υπέροχο ταξίδι, ένα φοβερό ταξίδι. Σου δημιουργεί τρομερές εμπειρίες. Κάποτε με είχαν ρωτήσει αν ο θάνατος του πατέρα μου με έκανε καλύτερο άνθρωπο και πολύ συνειδητά απάντησα όχι , είναι τα παιδιά μου που με άλλαξαν. Και να σημειώσω πως τον πατέρα μου τον λάτρευα. Ωστόσο η καθημερινότητα με τα παιδιά σε εκπλήσσει, σε καλυτερεύει, σε προσγειώνει, σε κάνει να σκέφτεσαι πιο ανοιχτά. 

Ποιο είναι το μήνυμά σας ενόψει της Γιορτής της Μητέρας;

Δεν μπορώ να πω ένα μήνυμα. Δύσκολο. Σε ποιους να το απευθύνω. Στις μητέρες, στα παιδιά,  στις γυναίκες  που σκέφτονται να γίνουν μητέρες, στα παιδιά που παρασύρονται και δεν καταλαβαίνουν το ρόλο της μητέρας;

Η μητρότητα είναι ένα ταξίδι όπως είπα και προηγουμένως, δεν είναι αγώνας. Όταν άνοιξε μια μέρα η πόρτα και μπήκε μέσα ο γιος μου χαρούμενος γιατί είχε πετύχει κάτι, γιατί έπαιξε καλά στο ποδόσφαιρο, είπα μέσα μου «Ουάου» το παιδί μου είναι χαρούμενο. Η χαρά των παιδιών είναι από τα πιο κυρίαρχα συναισθήματα στο ταξίδι της μητρότητας. 

Πώς σας βοηθάει το Μαζί για το Παιδί;

Νιώθω ότι έχω ανθρώπους δίπλα μου. Νιώθω μια οικειότητα να μιλάω για την οικογένειά μου, με στηρίζουν και μου δίνουν «ανάσες» που χρειάζομαι.

Τέλος, ποια είναι τα όνειρα σας για τα παιδιά σας;

Να γίνουν πετυχημένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Να βρουν ανθρώπους καλούς που να είναι δίπλα τους. Και να κάνουν αυτό που επιθυμούν.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.