Η Χριστίνα Ντούμα είναι μια μητέρα που μετέτρεψε την προσωπική της διαδρομή, τις αγωνίες και την ανάγκη της να σταθεί δίπλα στον γιο της σε λέξεις, ιστορίες και παραμύθια που μιλούν για την αγάπη, την αποδοχή και τη δύναμη του ανθρώπου να συνεχίζει.
Το βιβλίο της «Πινελόπη» μεταφέρεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή, σε μια παράσταση για παιδιά και οικογένειες που μιλά με έναν ιδιαίτερα τρυφερό τρόπο για την αποδοχή, τη διαφορετικότητα, τη ζήλια, την αγάπη και τη σημασία του να ανοίγουμε χώρο στην καρδιά μας για τους άλλους. Η ιστορία του Αλέξανδρου και της Αναστασίας υπενθυμίζει πως η αγάπη δεν λιγοστεύει όταν μοιράζεται· αντίθετα, μπορεί να μεγαλώσει και να αλλάξει τη ζωή μας.
Η παράσταση «ΠΙΝΕΛΟΠΗ», που παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο από την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, έχει και έναν ακόμη ιδιαίτερο συμβολισμό: μέρος των εσόδων διατίθεται για τη στήριξη του αγώνα του γιου της Χριστίνας Ντούμα, Θοδωρή, που ζει με τη σπάνια νόσο Batten, μέσα από την πρωτοβουλία «Theodore’s Miracle».
Με αφορμή την πρεμιέρα, η Χριστίνα Ντούμα μιλά στο Infokids για τη «Πινελόπη», τη δύναμη της συγγραφής, τα μηνύματα που θέλει να κρατήσουν τα παιδιά και οι γονείς από την παράσταση, αλλά και για το πώς μια προσωπική ιστορία μπορεί να γίνει μια ανοιχτή πρόσκληση για περισσότερη ενσυναίσθηση, αποδοχή και αλληλεγγύη.
Η συγγραφή ξεκίνησε, όπως έχετε πει, ως ένας τρόπος να εκφράσετε όσα νιώθετε και να στηρίξετε τον Θοδωρή. Πότε καταλάβατε ότι οι ιστορίες που γράφατε για την οικογένειά σας μπορούσαν να ξεπεράσουν τα όρια του προσωπικού σας καταφυγίου και να γίνουν ένας τρόπος επικοινωνίας με την κοινωνία, ευαισθητοποίησης και έμπρακτης στήριξης άλλων οικογενειών;
Στην αρχή έγραφα κυρίως γιατί είχα ανάγκη να εκφράσω όσα ζούσαμε και όσα ένιωθα ως μητέρα. Στην πορεία, όμως, μέσα από την ανταπόκριση των ανθρώπων, συνειδητοποίησα ότι οι ιστορίες μας μπορούσαν να αγγίξουν και άλλες οικογένειες και να δημιουργήσουν έναν κοινό τόπο επικοινωνίας. Τότε κατάλαβα ότι η γραφή μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα προσωπικό καταφύγιο: μια γέφυρα ευαισθητοποίησης και προσφοράς. Αν μια ιστορία μου καταφέρει να κάνει έναν άνθρωπο να νιώσει λιγότερο μόνος ή να δει με περισσότερη κατανόηση τη διαφορετικότητα, τότε έχει πετύχει κάτι πολύ σημαντικό. Και αυτό είναι για μένα το μεγαλύτερο νόημα αυτής της διαδρομής.
Στην ιστορία, ένα παιδί που αρχικά φοβάται ότι θα χάσει την αποκλειστική αγάπη των γονιών του μαθαίνει τελικά να μοιράζεται, να αποδέχεται και να αγαπά. Τι θα θέλατε να κρατήσει ένα παιδί και, αντίστοιχα, ένας γονιός από αυτό το μήνυμα;
Θα ήθελα το παιδί να φύγει από την παράσταση νιώθοντας πως η αγάπη δεν μικραίνει όταν τη μοιραζόμαστε· αντίθετα, μεγαλώνει και βρίσκει χώρο για όλους. Να καταλάβει ότι ο φόβος, η ζήλια και η ανασφάλεια είναι συναισθήματα φυσιολογικά, που μπορούν να μεταμορφωθούν μέσα από την αποδοχή και την αγάπη. Και ο γονιός, από την άλλη, θα ήθελα να θυμηθεί πόσο σημαντικό είναι να ακούει πραγματικά όσα το παιδί του δυσκολεύεται να εκφράσει. Γιατί πολλές φορές πίσω από μια δύσκολη συμπεριφορά κρύβεται απλώς η ανάγκη ενός παιδιού να νιώσει ότι εξακολουθεί να έχει τη θέση του στην καρδιά μας. Αυτό είναι, για μένα, ένα από τα πιο ουσιαστικά μηνύματα της παράστασης.
Η συγγραφή, όπως λέτε, έγινε για εσάς ένα προσωπικό καταφύγιο, αλλά ταυτόχρονα ένας τρόπος να σταθείτε δίπλα στον Θοδωρή. Όταν η προσωπική αγωνία μετατρέπεται σε βιβλίο, θεατρική παράσταση και πλέον σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης για τη νόσο Batten, αισθάνεστε ότι η τέχνη μπορεί πράγματι να γίνει ένας διαφορετικός τρόπος διεκδίκησης και ελπίδας;
Ναι, πιστεύω βαθιά πως η τέχνη μπορεί να γίνει ένας πολύ ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας, ευαισθητοποίησης και προσφοράς. Ένα βιβλίο ή μια θεατρική παράσταση μπορεί να αγγίξει την καρδιά του ανθρώπου και να τον φέρει πιο κοντά σε μια πραγματικότητα που ίσως μέχρι τότε δεν γνώριζε. Για μένα, η προσωπική αγωνία βρήκε μέσα από τη δημιουργία μια φωνή και έναν σκοπό. Αν αυτή η φωνή βοηθήσει περισσότερους ανθρώπους να γνωρίσουν τη νόσο Batten και να σταθούν δίπλα στον αγώνα μας, τότε η τέχνη γίνεται μια γέφυρα ελπίδας. Μια γέφυρα που μας ενώνει και, με υπομονή και πίστη, μας οδηγεί προς το φως.
Η παράσταση συνδέει τη δύναμη του παραμυθιού με έναν πολύ πραγματικό και δύσκολο αγώνα, αφού μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τον Θοδωρή. Αν είχατε τη δυνατότητα, μέσα από αυτή την παράσταση, να στείλετε ένα μόνο μήνυμα στην κοινωνία για τα παιδιά με σπάνιες παθήσεις και τις οικογένειές τους, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα να πω πως πίσω από κάθε σπάνια πάθηση υπάρχει πρώτα απ’ όλα ένα παιδί, με το χαμόγελο, τα όνειρα και τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Και δίπλα του υπάρχει μια οικογένεια που μαθαίνει καθημερινά να ζει και να συνεχίζει μέσα σε μια πραγματικότητα που δεν επέλεξε. Αυτό που χρειάζονται αυτές οι οικογένειες είναι ενσυναίσθηση, κατανόηση, αποδοχή και ανθρώπους πρόθυμους να σταθούν κοντά τους. Ακόμη και μια μικρή πράξη αγάπης μπορεί να γίνει πολύτιμη. Γιατί όταν οι άνθρωποι ενώνονται με αγάπη, τότε γεννιέται το θαύμα.
