Πόσες φορές έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι με το δικό μας το παιδί είτε βλέποντας ένα
άλλο μικρής ηλικίας να χτυπιέται κάτω, να τσιρίζει και να μη μπορεί να ηρεμήσει με
τίποτα. Είναι μια δύσκολη στιγμή για το παιδί εκείνη η ώρα αλλά και για εμάς, βλέποντας το να βιώνει τόσο έντονα ξεσπάσματα. Πολλές φορές μάλιστα όταν πρόκειται για το δικό μας παιδί, νιώθουμε πίεση από τα βλέμματα του περίγυρου. Αυτή η έντονη κατάσταση που παρατηρούμε σε ένα παιδί ονομάζεται tantrum.
Συνήθως η αντιμετώπιση αυτών των ξεσπασμάτων δυσκολεύει και εμάς τους ίδιους που τα χάνουμε, και πολλές φορές τα διαχειριζόμαστε λανθασμένα.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χειροτερεύει η κατάσταση.
Έχετε παιδί κάτω των 4 ετών και σας προβληματίζουν για τα ξεσπάσματα του;
? Έχετε στο μυαλό σας τα τρία βασικά “Α” για το χειρισμό της συπεριφοράς των μικρών παιδιών:
✏️ Α-ΠΟΣΠΑΣΗ της προσοχής του παιδιού: τραβήξτε την προσοχή του σε κάτι άλλο από αυτό που το αναστάτωσε. Προσφέρετε κάτι ελκυστικό, δείξτε του κάτι ενδιαφερον, ώστε να ξεχαστεί και να απομακρυνθεί από την πηγή του εκνευρισμού.
✏️ Α-ΓΝΟΗΣΗ της ακατάλληλης συμπεριφοράς. Μπορεί να νιώθετε οτι οι φωνές και τα κλάματα σας φέρνουν σε αμηχανία, όμως συχνα φτανει κανεις να μη δώσει σημασία για να ατονήσει το ξέσπασμα. Προσοχή όμως όταν η συμπεριφορα είναι απειλητική για την ασφάλεια ή τη σωματική ακεραιότητα του παιδιού! Εκεί η αγνόηση ισοδυναμεί με ανευθυνότητα.
✏️ Α-ΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ με “φυσική”, όπως λέγεται, καθοδήγηση. Πιάστε το παιδί από το χεράκι, πάρτε το αγκαλιά και χωρίς φωνές, απομακρύνετέ το από το «καυτό» σημείο. Κάντε ένα μικρό time out σε μια πιο ήσυχη γωνία. Μπορείτε να συνδυάσετε την απομάκρυνση με την απόσπαση
? Θυμηθείτε: Δεν λέμε πολλά λόγια στο μικρό παιδί, μαλώνοντας το τη στιγμή του ξεσπάσματος. Ηχούν ακαταλαβίστικα στα αυτιά του, το αναστατώνουν, το κάνουν ακόμα πιο διασπαστικό. Έχουν νόημα μόνο για εμάς που τα λέμε, ή για τους γύρω που πιθανόν ενοχλούνται ή παρατηρούν. Το μικρό παιδί που ξεσπά χρειάζεται λιγότερα ερεθίσματα για να ηρεμήσει και ο υψηλός, απειλητικός τόνος της φωνής των ενηλίκων, οι απότομες κινήσεις και οι σύνθετες προτάσεις φέρνουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα.
Όταν μιλάμε για μικρά παιδιά το επιχείρημα «πρέπει να μάθει να ακούει” είναι χωρίς νόημα
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι δεκτικός στη μάθηση όταν βρίσκεται σε κατάσταση εκνευρισμού, έντασης ή θυμού. Συνεπώς οι στιγμές αυτές δεν μπορούν να γίνουν διδακτικές. Η απομάκρυνση, η αγνόηση και η απόσπαση της προσοχής του μικρού παιδιού έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα τη δύσκολη στιγμή. Η πραγματική κατανόηση και αυτοσυγκράτηση έρχονται με τι χρόνο, καθώς το παιδί ωριμάζει γνωστικά, κατανοεί το λόγο και τις οδηγίες και μπορεί, σε κάποιο βαθμό να συγκρατηθεί.
Παιδοψυχίατρος
