Αρχική Αληθινές Ιστορίες "Η απώλεια του Αλέξη θα είναι πάντα μια ανοιχτή πληγή": Συγκλονίζει η μητέρα του Γρηγορόπουλου

"Η απώλεια του Αλέξη θα είναι πάντα μια ανοιχτή πληγή": Συγκλονίζει η μητέρα του Γρηγορόπουλου

Σήμερα, 6 Δεκεμβρίου, συμπληρώνονται 10 χρόνια από τον τραγικό θάνατο του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την σφαίρα του όπλου του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια. Το τραγικό συμβάν έγινε στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου και οδήγησε στην μεγάλη εξέγερση του 2008 με αποκορύφωμα το κάψιμο του κέντρου της Αθήνας.

Τραγική φιγούρα ήταν από την πρώτη στιγμή η μητέρα του Αλέξη, Τζίνα Τσαλικιάν. Χθες σε συνέντευξη που παραχώρησε στο documentonews.gr  επ΄αφορμής της επετείου του θανάτου του γιου της μίλησε ανοιχτά για τα γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου 2008, για τον χαρακτήρα του Αλέξη, για το πώς βιώνει την απώλεια του και φυσικά δεν παρέλειψε να τονίσει πόσο ενοχλημένη είναι από την προσπάθεια ορισμένων να διαστρεβλώσουν τα γεγονότα, παρουσιάζοντας την εν ψυχρώ δολοφονία ως ατύχημα και να συγκαλύψουν κρίσιμα στοιχεία, με στόχο να δικαιολογήσουν τους ειδικούς φρουρούς Κορκονέα και Σαραλιώτη.

Πώς περιγράφει τα γεγονότα της μοιραίας νύχτας

Ηταν μια τραγωδία οικογενειακή, ένας κεραυνός εν αιθρία που έπεσε επάνω μου και εύχομαι καμία μάνα να μη ζήσει τέτοια δοκιμασία. Ημουν στο κατάστημά μου στο κέντρο της Αθήνας όπου προηγουμένως είχε περάσει και ο Αλέξανδρος για να με βοηθήσει στην προετοιμασία για τα γούρια ενόψει των Χριστουγέννων. Με είχε ενημερώσει για το επικείμενο ραντεβού του με τον πρώην συμμαθητή του Νίκο Ρωμανό και είχαμε συνεννοηθεί να τηλεφωνηθούμε για να περάσω με το αυτοκίνητό μου να τους πάρω και να τους αφήσω στον Φάρο Ψυχικού όπου θα μαζεύονταν οι φίλοι του με σκοπό να πάνε σε πάρτι στο σπίτι γνωστής μου οικογένειας. Πάνω του κρατούσε μενταγιόν καρδούλα το οποίο είχε αγοράσει το πρωί της ίδιας ημέρας από το κατάστημα Rodamos στο Νέο Ψυχικό με σκοπό να το προσφέρει στην κοπέλα του με την οποία και θα πήγαινε στο πάρτι.

Γνώριζα την κοπέλα του, ήταν συμμαθήτριά του από το σχολείο του, την Ωθηση, και προερχόταν από πολύ σοβαρή οικογένεια. Μάλιστα γνώριζα τη μητέρα της την οποία εκτιμώ. Γύρω στις 9.00 χτύπησε το κινητό μου και φάνηκε κλήση με το όνομα του γιου μου. Απάντησα: «Αλέξανδρε, μόλις τελείωσα και εγώ και έρχομαι να σας πάρω». Ακολούθησε παύση και μετά μια αμήχανη ψυχρή φωνή μού είπε: «Κυρία Τσαλικιάν, ο γιος σας έχει υποστεί σοβαρό τραυματισμό. Πρέπει να έρθετε επειγόντως στον Ευαγγελισμό». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Ρώτησα αν ζει και μου απάντησε: «Δεν μπορώ να σας πω. Απλώς μην έρθετε μόνη σας, πάρτε και μια φίλη σας μαζί». Πάγωσα κυριολεκτικά. Πήγαμε αμέσως στον Ευαγγελισμό όπου είδα συμπλοκές στους διαδρόμους. Με πήραν σε κάποιο δωμάτιο όπου παρουσία κοινωνικής λειτουργού μού ανακοίνωσαν τον θάνατό του. Θυμάμαι καθαρά ότι η μοναδική ερώτηση που έκανα ήταν αν μπορώ να δωρίσω τα όργανα του παιδιού μου. Μου απάντησαν: «Οχι, όπως σας είπαμε είναι νεκρός».

Η δολοφονία του γιου μου δεν ήταν μόνο προσωπική οικογενειακή τραγωδία αλλά ήταν και ένα τραυματικό γεγονός για ολόκληρη την κοινωνία, για την ελληνική δημοκρατία και για τα νέα παιδιά. Ενα 15άχρονο παιδί –απλό, χαρούμενο, πρόσχαρο– που πήγαινε να συναντήσει την κοπέλα του έχοντας στην τσέπη του μια καρδούλα για να της τη χαρίσει κατέληξε να συναντήσει τον θάνατο. Ούτε εγώ ούτε ο Αλέξανδρος γνωρίζαμε ότι ελλόχευε ο οποιοσδήποτε κίνδυνος αφού, όπως η κόρη μου που σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και είναι ένα τετράγωνο πιο πάνω από το σημείο της δολοφονίας, έτσι κι εγώ στην εποχή μου πήγαινα στο γνωστό φροντιστήριο Μπελεζίνης προκειμένου να προετοιμαστώ για τις εισαγωγικές μου εξετάσεις στη Νομική Σχολή Αθηνών. Επίσης πηγαίναμε μαζί σε θερινό κινηματογράφο της περιοχής όπου βλέπαμε ποιοτικές ταινίες.

Πώς περιγράφει τον 15χρονο αδικοχαμένο γιο της Αλέξανδρο

Ο Αλέξανδρος ήταν ένα 15άχρονο παιδί με όνειρα για τη ζωή του που δεν είχε καμία σχέση στη συμπεριφορά του με βία. Η διαγωγή του στο σχολείο όπου φοίτησε ήταν πάντα κοσμιοτάτη και οι δύο λυκειάρχες που κατέθεσαν στο πρωτοβάθμιο και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο είπαν γι’ αυτόν τα καλύτερα λόγια. Ο Αλέξανδρος δεν συμμετείχε σε οργανώσεις ούτε είχε αναμειχθεί ποτέ σε πολιτικές ή κομματικές ομάδες και αντιπαλότητες. Ηταν αγαπητό παιδί στους φίλους του γιατί ήταν χαρακτήρας άμεσος, ειλικρινής, συναισθηματικός, ευαίσθητος και γενναιόδωρος, μακριά από υπολογισμούς, πονηριές και συμφέροντα, όπως άλλωστε είμαι και εγώ – το ίδιο ήταν και ο πατέρας του. Το μόνο που θα μπορούσα να του καταλογίσω ήταν η υπερβολική του αθωότητα και η καλή του προαίρεση, κάτι που καταλογίζω και στον εαυτό μου. Ηταν ένα παιδί που αγαπούσε τη ζωή. Στην περίοδο που πήγαινε να ανοίξει τον βηματισμό του για να ζήσει τον κλάδεψε η σφαίρα του Κορκονέα. Είναι χαρακτηριστική η φράση που ειπώθηκε στο δικαστήριο από τον ιατροδικαστή ότι ήταν ένα καθαρό σώμα με καθαρά ρούχα, ένα περιποιημένο και φροντισμένο παιδί, στο στομάχι του οποίου βρέθηκαν μόνο υπολείμματα από σάντουιτς και λεμονίτας.

Πώς κατάφερε να διαχειριστεί την απώλεια του γιου της

Δεν αναπληρώνεται η απώλεια του Αλέξανδρου. Ηταν, είναι και θα είναι πάντα μια ανοιχτή πληγή. Με αυτή την απώλεια ζωής δεν πρόκειται να συμφιλιωθώ ποτέ. Με βοήθησε πολύ στην ψυχολογία μου ότι είχα τη συνείδησή μου απολύτως ήσυχη ότι μεγάλωσα ένα καλό παιδί με αρχές και αξίες και κατά δεύτερον ότι όλο εκείνο το διάστημα πριν από τον θάνατό του όπως και τη συγκεκριμένη μέρα ήταν πολύ χαρούμενος, δεν υπήρχε τίποτε να τον βασανίζει ή να τον στενοχωρεί. Το παιδί μου έφυγε απόλυτα χαρούμενο από τη σύντομη ζωή του και με μια απορία: «Ρε σεις, με χτύπησαν». Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια και έπεσε ακαριαία νεκρός στο έδαφος. Παρηγοριά και στήριγμά μου είναι η ανοιχτή αγκαλιά του κόσμου στη μνήμη του Αλέξανδρου, ο σεβασμός και η εκτίμηση που βλέπω στο πρόσωπό μου και ότι ο Αλέξανδρος είναι πια ένα σύμβολο. Στο γεγονός της δολοφονίας του Αλέξανδρου, που πλέον έχει αποκτήσει ιστορικότητα, αντιπαρατίθεται η βία απέναντι στην αθωότητα.

Ποια είναι σύμφωνα με την μητέρα τα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης

Εκείνο που εύχομαι πέρα από την απονομή της δικαιοσύνης είναι να αποκαλυφθούν τα σκοτεινά σημεία που υπάρχουν στις συμπεριφορές, τις σχέσεις και τις σκοπιμότητες των δολοφόνων εκείνο το βράδυ. Συγκεκριμένα αναφέρω τα εξής:

1. Ενα κρίσιμο πειστήριο που θα αποκάλυπτε πού ήταν πριν από τη δολοφονία ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη, γιατί δεν πήγαν να εκτελέσουν την εντολή που τους δόθηκε από το κέντρο της άμεσης δράσης και γιατί κινούνταν χωρίς να ενημερώνουν το κέντρο έχοντας κλείσει και τον ασύρματό τους είναι τα κινητά τηλέφωνα που είχαν. Από αυτά θα προέκυπταν με ποιους συνομιλούσαν και για ποια θέματα τόσο πριν από τη δολοφονία όσο και αμέσως μετά.

2. Δεν έγινε αμέσως αποκλεισμός του χώρου για την ιχνηλάτηση όπως γίνεται πάντα σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Δεν συνελήφθησαν αμέσως, ούτε έγινε έρευνα στο περιπολικό αμέσως, αλλά ύστερα από ώρες στα υπόγεια της ΓΑΔΑ. Επίσης έπειτα από ώρες κατασχέθηκαν τα όπλα τους και συνελήφθησαν και οι ίδιοι.

3. Εγιναν παραλείψεις που συσκότισαν τα γεγονότα και από ορισμένους αστυνομικούς έγινε προσπάθεια να αποπροσανατολιστεί η έρευνα με ένα κατασκευασμένο σενάριο εξοστρακισμού της βολίδας από τα παρακείμενα κτίσματα προκειμένου να αποκρυφτεί το κρίσιμο γεγονός ότι ο Κορκονέας έριξε δύο πυροβολισμούς με στοχευμένη βολή έχοντας απέναντι από την κάννη του όπλου του τον Αλέξανδρο, όπως ακόμη και ο ίδιος ομολόγησε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Τον ίδιο αποπροσανατολισμό επιχείρησαν και ύστερα από μέρες όταν ο αρμόδιος ανακριτής διέταξε έρευνα του χώρου.

4. Προβλήθηκε το βίντεο της αυτόπτη μάρτυρα Λητώς Βαλιάτζα μονταρισμένο στο κανάλι Mega το ίδιο βράδυ στο οποίο είχαν προστεθεί ήχοι από τα γεγονότα της διαμαρτυρίας του κόσμου που ήταν μεταγενέστερα της δολοφονίας. Την ευθύνη για το μοντάρισμα ανέλαβε με προσωπική του δήλωση ο τότε διευθυντής του Mega Χρήστος Παναγιωτόπουλος.

5. Ο δολοφόνος του Αλέξανδρου Επαμεινώνδας Κορκονέας δεν ήταν πρωτάρης στην περιοχή των Εξαρχείων αλλά όπως αναφέρει η σύζυγός του υπηρετούσε εκεί επί εννέα συναπτά έτη και σίγουρα είχε εμπειρία. Μπορούσε να διακρίνει τι αποτελούσε κίνδυνο και τι όχι. Προφανέστατα θα είχε ζήσει στιγμές πραγματικού κινδύνου σε αυτά τα εννέα χρόνια χωρίς να κάνει χρήση όπλου και οπωσδήποτε θα είχε μάθει να ελέγχει την ψυχολογία και την ψυχραιμία του, αλλιώς θα είχε προβεί σε τέτοιες ακραίες ενέργειες από το πρώτο διάστημα της θητείας του στο ΑΤ Εξαρχείων

6. Ενα ακόμη παράδοξο αυτής της υπόθεσης είναι ότι η δίκη μεταφέρθηκε στην Αμφισσα αν και το συμβάν έγινε στην Αθήνα και όλοι οι μάρτυρες βρίσκονταν εδώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις επίμονες προσπάθειές μου να κρατηθεί η δίκη στην Αθήνα, η Δικαιοσύνη σε όλα της τα επίπεδα αγνόησε εμένα, τον πατέρα του Αλεξάνδρου, ο οποίος ήταν άρρωστος και το 2016 έφυγε τελικά από τη ζωή, τη μητέρα μου και γιαγιά του Αλέξανδρου η οποία ήταν καρκινοπαθής ηλικίας 80 ετών, η οποία και έφυγε από τη ζωή το 2012 την ημέρα των γενεθλίων του Αλέξανδρου. Αγνόησε την αδερφή του ανήλικη τότε μαθήτρια η οποία αναγκάστηκε να χάσει τη σχολική της χρονιά. Οι φίλοι και συμμαθητές του Αλέξανδρου οι οποίοι θα μιλούσαν για το ήθος, τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του δεν μπόρεσαν να έρθουν λόγω της απόστασης.

Πιστεύει ότι ο δολοφόνος του γιου της έχει μετανιώσει για την πράξη του;

Για να υπάρχει μεταμέλεια στην ψυχή ενός ανθρώπου πρέπει να υπάρχουν συνείδηση, τύψεις, ενοχές. Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω τι ψυχισμό ανέπτυξε αυτός ο άνθρωπος ο οποίος διατείνεται ότι προέρχεται από θρησκευόμενη οικογένεια (το ίδιο επικαλούνται συνέχεια οι γονείς του στο πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο δικαστήριο), ότι έχει πάει στο κατηχητικό και ότι είναι αιμοδότης και στο δικαστήριο προσχηματικά επικαλείται τον Θεό, όταν σκότωσε ένα παιδί χωρίς κανέναν λόγο, το είδε μετά τον πυροβολισμό του να πέφτει ακαριαία στο έδαφος, το άφησε και άρχισε με αργό βηματισμό μαζί με τον συνάδελφό του να επιστρέφει προς το περιπολικό και άκουγε τον κόσμο να ουρλιάζει ότι σκότωσαν ένα παιδί. Αντί να αισθάνεται αποτροπιασμό για την πράξη του και να αποζητάει την αυστηρότερη τιμωρία, αυτός προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφυλακιστεί και να συνεχίσει την οικογενειακή του ζωή σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Η προσωπική μου κατάληξη είναι αυτή: γελάει με τραύματα όποιος δεν πληγώθηκε ποτέ.

Πηγή: documentonews.gr


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter