«Η πανδημία με έκανε να καταλάβω ότι δεν είμαστε σαν τις οικογένειες στις διαφημίσεις και χαίρομαι για τη διαπίστωση»

«Η οικογένεια μαζεμένη γύρω από το τραπέζι, παίρνει περιχαρής το πρωινό της. Είναι όλοι μέσα στο χαμόγελο – σαν να μην υπάρχει γι’ αυτούς, μικρούς και μεγάλους, το σύνδρομο «πρωινό ξύπνημα» -, πειράζονται, απολαμβάνουν το πλούσιο πρωινό τους και είναι έτοιμοι για να ξεκινήσουν την ημέρα τους. Υπέροχη εικόνα βγαλμένη από διαφήμιση ή κάποια σειρά.

Στο δικό μας σπίτι τέτοια εικόνα δεν βλέπεις. Ακόμα και όλοι όταν μαζευόμαστε για το πρωινό μας, χαμόγελα έχουμε μόνο την Κυριακή του Πάσχα που μετά από μία περίοδο νηστείας, ξυπνάμε από το πρωί με χαρά, να φάμε τσουρέκια, κουλούρια και να τα βουτήξουμε στο γάλα.

Σχετικά άρθρα: «Πώς θα βιώναμε την πανδημία αν ήταν τη δεκαετία του ‘80 και ήμασταν εμείς μαθητές»

«Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Αλλά στη διάρκεια της υπόλοιπης ημέρας, ναι μπορείς να πεις πως η καθημερινότητά μας είχε κάτι από διαφήμιση. Μέχρι που ήρθε η πανδημία με τα απανωτά lockdown και την αναγκαστική παραμονή μας στο σπίτι. Και μέσα σε όλα που «γκρεμίστηκαν» εξαιτίας της νέας κατάστασης, ήταν και η εικόνα της «ιδανικής καθημερινότητας».

Η αλήθεια είναι πως η πανδημία έφερε μεγάλες αλλαγές, αλλά κι εμάς τους ίδιους αντιμέτωπους με πολλές αλήθειες, κάποιες από αυτές ακόμα και σκληρές! Η μία από αυτές είναι η ιδανική εικόνα που είχαμε ή θέλαμε να είχαμε για την οικογένειά μας. Σα να κρύβαμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι και ήρθε ο κορονοϊός να τα βγάλει και να τα δεις.

Αυτή η κατάσταση μάς έφερε αντιμέτωπους και με τους ίδιους μας τους εαυτούς, αλλά και με ενοχές. «Άραγε, είμαι καλή μάνα;», είναι μια από τις ερωτήσεις που πολλές φορές την κάνουμε στον εαυτό μας. Αλλά τούτη τη φορά, ερχόμαστε αντιμέτωπες και με μια ενοχική διαπίστωση πως «δεν τα κάνουμε σωστά».

Και είναι οι φορές εκείνες που η απορία για το αν είμαι καλή μάνα, γίνεται διαπίστωση… «δεν είμαι καλή μάνα». Τα παιδιά επηρεασμένα από την όλη κατάσταση, εκτός προγράμματος και αναγκασμένα να προσαρμοστούν σε μια νέα καθημερινότητα – καθόλου ιδανική – έχουν νεύρα, ξεσπάσματα, έχουν ανεβάσει τα ντεσιμπέλ της φωνής τους, σου πάνε κόντρα, αντιμιλάνε, σε αμφισβητούν. Εσύ η ίδια σε αμφισβητείς.

Και κάπου εκεί νομίζεις ότι τα κάνεις όλα λάθος. Και ρωτάς φίλες και γνωστές αν αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με εσένα και με ανακούφιση ακούς ότι τα ίδια τραβάνε και νιώθεις έναν άνθρωπο να συμπάσχει μαζί σου.

Αλλά και η σχέση με τον σύζυγό σου έχει αλλαγές και τριγμούς. Ίσως και ο ένας να ρίχνει στον άλλο το φταίξιμο για το παιδί και τη συμπεριφορά του. Κάνετε και οι δύο πράγματα που πιστεύετε πως δεν θα τα κάνετε. Έχετε υποχωρήσει σε θέματα του παιδιού που προ πανδημίας ήσασταν ανυποχώρητοι. Προσπαθείς να βρεις μια δικαιολογία και καταλήγεις πως «κάτσε να περάσει όλο αυτό, και θα ξαναμπεί στο πρόγραμμά του». Αλλά θα ξαναμπεί; Θα γίνει η καθημερινότητά σου, όπως πριν; Υπάρχει τέτοιο μαγικό κουμπί;

Αυτόν τον έναν χρόνο, διαπίστωσα πως η δική μου οικογένεια δεν μοιάζει με εκείνες στις διαφημίσεις. Και χαίρομαι για τη διαπίστωση αυτή. Χαίρομαι που τα προβλήματα που είχαν κρυφτεί επιμελώς κάτω από το χαλάκι, βγήκαν έξω. Γιατί, ξέρω ποια είναι αυτά και πώς να τα αντιμετωπίσουμε.

Διαπίστωσα πως πάνω από μάνα, είμαι άνθρωπος με τα σωστά και τα λάθη μου. Λάθη που έχουν να κάνουν και με τη συμπεριφορά μου απέναντι στο παιδί μου. Για παράδειγμα, είμαι φωνακλού. Ποτέ δεν του έχω σηκώσει χέρι. Δεν είμαι της άποψης «όπου δεν πίπτει ο λόγος, πίπτει η ράβδος».

Όμως, τώρα που μένω στο σπίτι με το παιδί όλη τη μέρα, κατάλαβα πως οι φωνές μου είναι εφάμιλλες με το ξύλο. Και αυτές «πονάνε». Και μου το είπε το ίδιο μου το παιδί που κουράστηκε να φωνάζω όλη μέρα με το παραμικρό.

Το να βρίσκεσαι αντιμέτωπη με την αλήθεια, δεν είναι εύκολη διαδικασία. Και ειδικά, όταν νομίζεις πως τα κάνεις όλα καλά. Αλλά δεν τα κάνεις. Το θέμα είναι να αποδεχτείς την αλήθεια και να προσπαθείς να διορθώσεις τα όποια λάθη σου. Το να περιμένεις να τελειώσει όλο αυτό και να ξαναγυρίσετε όλοι στο ίδιο πρόγραμμα, είναι νομίζω λάθος. Αυτή η περίοδος είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε τον απολογισμό μας, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να γίνουμε καλύτεροι. Είτε ως γονείς, είτε ως άνθρωποι».