Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου: Η τύφλωση στη θερμοκοιτίδα, η ψυχολογία στο Παίδων και οι σκύλοι-οδηγοί που κάνουν τον κόσμο καλύτερο

Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου: Η τύφλωση στη θερμοκοιτίδα, η ψυχολογία στο Παίδων και οι σκύλοι-οδηγοί που κάνουν τον κόσμο καλύτερο

Η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου έχασε την όρασή της λίγο μετά την γέννησή της. Πώς έγινε αυτό; Λόγω της κακής παροχής οξυγόνου στην θερμοκοιτίδα, έπαθε αμφιβληστροειδοπάθεια της προωρότητας. Αργότερα θα ανακαλύψει, ότι αυτό συνέβη και σε άλλα μωρά το ίδιο διάστημα, στο ίδιο μαιευτήριο. Δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες. Ωστόσο, δεν ξεκινάμε να σας συστήσουμε έτσι τη συγκεκριμένη γυναίκα για να κάνουμε επίκληση στο συναίσθημά σας. Ο λόγος είναι, ότι η τύφλωσή της υπήρξε καθοριστικός παράγοντας στη ζωή της, προκειμένου να ακολουθήσει έναν εντυπωσιακό δρόμο μόρφωσης, ακτιβισμού και προσφοράς -στον άνθρωπο και τα ζώα.

Κάποιος που δουλεύει ψυχοθεραπευτικά, ‘βλέπει’ αλλιώς”

“Πετύχαμε” την Ιωάννα στην Πανεπιστημιακή Παιδοψυχιατρική Κλινική του Παίδων Αγ. Σοφία, όπου εργάζεται ως ψυχολόγος παρέα με τον Μπάμπου, ο οποίος εδώ και έναν χρόνο είναι ο σκύλος-οδηγός της. Η ίδια παρακολουθεί κυρίως παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους. Αναρωτιέμαι πώς το κάνει. Αφελώς υποθέτω, ότι ειδικά ένα παιδί με αυτισμό θα πρέπει να το βλέπεις για να το “διαβάσεις”. Οι γονείς του, άραγε, εμπιστεύονται την κρίση της;

Με αποστομώνει πανηγυρικά. Και αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ενδιαφέρουσα κουβέντα μας.

“Κάνω διδακτορικό στην συμβουλευτική ψυχολογία, δουλεύω και με ενήλικες… Με τα χρόνια καταλαβαίνεις… Δεν χρειάζεται να βλέπεις. Κάποιος που δουλεύει ψυχοθεραπευτικά, ‘βλέπει’ αλλιώς. Πάντως, δεν μου έχει τύχει να μη με εμπιστευτούν οι γονείς επειδή δεν βλέπω. Αντιλαμβάνονται, όταν με γνωρίζουν, ότι όλα είναι ομαλά. Ότι ο σκύλος-οδηγός μου είναι μέρος της ομάδας. Και αυτό τους αλλάζει την εικόνα που περιμένουν να δουν στο νοσοκομείο. Τους φτιάχνει το κέφι! Έπειτα βλέπουν και εμένα, με την αναπηρία μου, και ενώ έρχονται όχι πάντα με την καλύτερη διάθεση, συνειδητοποιούν ότι δεν έχει έρθει το τέλος του κόσμου, αναφορικά με το πρόβλημα που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν.”

Ένα διαφορετικό παιδί…

Οι γονείς, λοιπόν, σήμερα αποδέχονται πλήρως την αναπηρία της και αυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Δεν ήταν, όμως, πάντα στη ζωή της έτσι. Ανατρέχουμε στα παιδικά χρόνια της Ιωάννας και αναρωτιόμαστε πώς την αντιμετώπιζαν οι συμμαθητές της, τα άλλα παιδιά.

“Ήταν άλλες εποχές τότε. Ο κόσμος δεν γνώριζε. Η Ελλάδα άργησε πολύ να υιοθετήσει αρχές όπως η ενσυναισθηση και η συμπερίληψη. Σήμερα, μέσα από την «κοινωνία της πληροφορίας» έχουμε αποκτήσει μια κάποια παιδεία.” Δεν θέλησε να πει περισσότερα για την εποχή εκείνη, ωστόσο έβγαλε νωρίς ένα συμπέρασμα που λειτούργησε ως ‘οδηγός’ της.

“Αν δεν παλέψεις μόνη σου την αναπηρία σου, δεν θα προχωρήσεις διαφορετικά”, λέει. Και εξηγεί, ότι πολύ νωρίς πήρε κάποιες αποφάσεις που την οδήγησαν εδώ που είναι σήμερα. “Ήταν αδιάφορα τα σχολικά χρόνια για εμένα. Έβλεπα, ότι δεν ταιριάζω με το σύστημα εκπαίδευσης. Δεν ταιριάζω με την νοοτροπία αυτή που τα θέλει όλα κομμένα και ραμμένα για όλους, χωρίς προσωποποιημένη φροντίδα για τους μαθητές, χωρίς ψυχολογική στήριξη. Εγώ ήξερα τις δικές μου ικανότητες και έβλεπα, ότι έπρεπε να ξεπεράσω αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Γιατί έβαζα στόχους με βάση πράγματα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.”

Διαβάστε τη συνέχεια στο Infowoman.gr.

Διαβάστε ακόμα:

O 9χρονος Παναγιώτης «παίζει» με τα φίδια και μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό (video)

«Ουπς 2… Ο Νώε ξαναέφυγε»: Μία ξεκαρδιστική ταινία για όλη την οικογένεια

Pom & Jenny: Η νέα συλλογή βρεφικών ρούχων της Mothercare που υπογράφει η Τζένη Μπαλατσινού