«Ξύπνησα ένα πρωί με θολή όραση και από τότε η ζωή μου άλλαξε για πάντα…»: Μια μαμά εξομολογείται

“Από τη μια στιγμή στην άλλη, η ζωή μου ήρθε άνω-κάτω. Καθόμουν στο ιατρείο της γιατρού μου και εκείνη μου έδωσε δύο φύλλα χαρτί. Τι σημαίνει αυτό; Πώς είναι δυνατόν; Ήμουν πάντα υγιής –ούτε γρίπη δεν είχα κολλήσει ποτέ. Έχω δύο μικρά αγόρια. Με χρειάζονται. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Πριν από δύο εβδομάδες, επέστρεφα από μια εκδρομή με τα αγόρια μου, ηλικίας 2 και 4 ετών, στο Ορλάντο. Πάντα ταξιδεύουμε μαζί. Ξύπνησα το επόμενο πρωί και το δεξί μου μάτι έβλεπε θολά. Το έτριψα πολλές φορές, αλλά δεν βελτιωνόταν. Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει, σκέφτηκα και ξεκίνησα τη μέρα μας. Τρεις μέρες μετά ήταν ακόμα θολό. Τελικά το είπα στον άντρα μου και με έπεισε να πάω άμεσα στον γιατρό. Δεν θα είναι τίποτα, του είπα.

Το επόμενο πρωί συνέχισε να μη βελτιώνεται, οπότε μου έκλεισε ραντεβού με μία οπτομέτρη, ο οποίος έκανε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και μου είπε, ότι όλα έδειχναν φυσιολογικά. Είχα όραση 20/20, αλλά το κάτω μισό του ματιού έδειχνε να μη βλέπει και η ειδικός δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί. Μου είπε, ότι μερικές φορές αυτό συμβαίνει λόγω κάποιου όγκου ή εγκεφαλικού, αλλά δεν έβλεπε τέτοιον κίνδυνο, οπότε με παρέπεμψε σε οφθαλμίατρο.

Ο οφθαλμίατρος έκανε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις. Ούτε εκείνη έβλεπε να υπάρχει κάποιο πρόβλημα, αλλά συμφώνησε με την απουσία όρασης στο κάτω μισό του δεξιού μου ματιού, οπότε ζήτησε να κάνω μαγνητική. Η καρδιά μου σταμάτησε, γιατί έχω απίστευτη κλειστοφοβία και δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα εκεί μέσα.

Ωστόσο, η οικογένειά μου επέμεινε, ότι θα μπορούσα να έχω κάτι πολύ σοβαρό και με παρακάλεσαν να κάνω έστω μια αξονική. Ενώ περιμέναμε τα αποτελέσματα, ρώτησα τον γιατρό αν έχει ξανασυναντήσει μια περίπτωση σαν την δική μου. Μου είπε ‘ναι’, ήταν μια κοπέλα με ακριβώς το ίδιο σύμπτωμα πριν από λίγο καιρό, η οποία είχε όγκο. Πάλεψα με νύχια και με δόντια για να μην ξεσπάσω σε κλάματα…

Τελικά, έπειτα από λίγο, ο γιατρός επέστρεψε στο δωμάτιο και με ενθουσιασμό μου είπε: «Είσαι ελεύθερη να φύγεις –κανένας όγκος!»

Ευχαριστώ Θεέ μου!, όμως τελικά τι είχα; Ο γιατρός μου είπε, ότι τώρα θα έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω μαγνητική. Δεν είχα επιλογή. Έτρεμα από την αρχή έως το τέλος. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου… Φόρεσα ένα ειδικός κράνος -καθώς επρόκειτο για μαγνητική εγκεφάλου- και αυτό με έκανε να σφυκτιώ ακόμα περισσότερο. Ένιωθα ότι θα πεθάνω. Ο γιατρός μου χορήγησε ηρεμιστικά. Λίγες ώρες αργότερα, είχαν όλα τελειώσει και περίμενα τα αποτελέσματα.

Η όρασή μου ήταν ακόμα θολή, όταν ο γιατρός μου ανακοίνωνε το εύρημα στη μαγνητική: Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Τι σημαίνει αυτό; Πώς είναι δυνατόν; Κάποιο λάθος έχει γίνει.

«Μπορείτε παρακαλώ να πείτε και στον πατέρα μου να έρθει μέσα;», ζήτησα από τον γιατρό. Ήταν στο σαλονάκι.

Μπήκε μέσα και με είδε να κλαίω. «Τι συμβαίνει;», ρώτησε.

Ο γιατρός του είπε για τη διάγνωσή μου. Εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Δεν ήξερε τι να πει. Κανείς μας δεν ήξερε πολλά πράγματα για την πάθηση αυτή.

«Θα ανακτήσω ξανά την όρασή μου;», ρώτησα.

«Πιθανότατα, όχι», απάντησε ο γιατρός και μου έκλεισε ένα ραντεβού με έναν από τους κορυφαίους νευρολόγους της πολιτείας.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα παιδιά μου. Ήθελα να είμαι πάντα εκεί για εκείνα, να παίζω ενεργό ρόλο στη ζωή τους. Να τα δω να μεγαλώνουν… Δεν ήξερα τίποτα για την πολλαπλή σκλήρυνση, αλλά ακουγόταν σαν θανατική καταδίκη.

Με το που συνάντησα τον νευρολόγο δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

«Έχω δύο μικρά παιδιά που με χρειάζονται», ήταν το πρώτο πράγμα που του είπα.

«Όλα θα πάνε καλά», μου απάντησε με ήρεμο τόνο στη φωνή.

Μου εξήγησε τι είναι η πολλαπλή σκλήρυνση, τι διαθέσιμες θεραπείες υπάρχουν και ποια ήταν τα επόμενα βήματα.

«Θα ανακτήσω ξανά την όρασή μου;», τον ρώτησα.

«Ναι, θα την ανακτήσεις», μου είπε.

Επέστρεψα αργότερα εκείνη την ημέρα σε ένα σπίτι γεμάτο με μέλη της οικογένειάς μου. Όλοι είχαν έρθει για εμένα. Η αγάπη και η ζεστασιά τους ήταν κάτι το απίστευτο. Ήθελα, όμως, λίγο χρόνο μόνη μου, να επεξεργαστώ όσα είχαν συμβεί εκείνη την ημέρα.

Για πολλές επόμενες ημέρες παρέμεινα στο σπίτι, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα… ήμουν μόνο εγώ και οι σκέψεις μου. Και τα παιδιά μου.

Τα στεροειδή που άρχισα να παίρνω επανέφεραν την όρασή μου. Ξεκίνησα μια συγκεκριμένη ανοσοκατασταλτική φαρμακευτική αγωγή, η οποία είχε ορισμένες σοβαρές αντενδείξεις –π.χ. αν νοσούσα με έναν κοινό ιό, θα μπορούσα να πάθω θανατηφόρα εγκεφαλική λοίμωξη.

Ήταν πολλές οι τρομακτικές πληροφορίες που διαρκώς λάμβανα, οπότε σταμάτησα εντελώς να γκουγκλάρω για την ασθένειά μου. Κάθε φορά τρόμαζα όλο και περισσότερο.

Καθώς οι μήνες περνούσαν, όλο αυτό άρχισε να γίνεται η νέα μου πραγματικότητα. Άρχισα να ταξιδεύω με τα αγόρια μου ξανά. Και έμαθα ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα υπό τον έλεγχό μας –το πώς τα αντιμετωπίζουμε, όμως, είναι.

Περίπου δύο χρόνια μετά, έφερα στον κόσμο ένα υγιές κοριτσάκι! Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ποιος ξέρει τι μου επιφυλάσσει στο μέλλον η πολλαπλή σκλήρυνση; Αλλά αυτή τη στιγμή που κοιτάζω τα όμορφα χαμόγελα στο πρόσωπο των παιδιών μου, η ζωή είναι καλή μαζί μου…”

Γράφει η Homaira Hamid

Πηγή: Scarymommy.com