Μπαμπάς εξομολογείται: “Διεκδικώ συνεπιμέλεια για να με βλέπουν τα παιδιά μου χωρίς να λένε «Η μαμά δεν αφήνει»”

Μπαμπάς εξομολογείται: "Διεκδικώ συνεπιμέλεια για να με βλέπουν τα παιδιά μου χωρίς να λένε «Η μαμά δεν αφήνει»"

Αλιεύσαμε στη σελίδα του γνωστού συγγραφέα και χωρισμένο μπαμπά δύο παιδιών, Στέφανου Ξενάκη, την τοποθέτησή του αναφορικά με την συνεπιμέλεια και τους λόγους για τους οποίους τάσσεται υπέρ της.

Μπαμπάς: Γιατί διεκδικών τη συνεπιμέλεια των παιδιών μου

Για να βλέπουν τον μπαμπά τους περισσότερες από 6 ώρες τη βδομάδα και 2 ΣΚ τον μήνα.

Για να μπορεί το ένα από τα δύο ΣΚ τον μήνα να αντικαθίσταται και να μην χάνεται, όταν προκύπτει κάτι.

Για να μπορούν να κάνουν και στον μπαμπά τους home-schooling.

Για να μπορούν το καλοκαίρι να περνάνε με τον μπαμπά τους περισσότερες από 14 μέρες, μετρημένες στο λεπτό.

Για να μπορεί να τις αφήνει το σχολικό στη στάση του μπαμπά τους. (μόνο ο ΓΟΝΕΑΣ μπορούσε προ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ να δώσει εντολές στο Γραφείο Κίνησης)

Για να μπορώ να ενημερωθώ από τους δασκάλους των παιδιών μου αυτόνομα, χωρίς ο ΓΟΝΕΑΣ να πρέπει να δώσει το οκ.

Για να μπορώ να συμμετέχω ενεργά στην καθημερινότητα των παιδιών μου. Όταν βλέπεις τα παιδιά σου δύο ΣΚ τον μήνα (ένα – εάν χάσεις το άλλο) δεν είσαι καν ψυχαγωγός.

Για να μπορούν να περνάνε τα γενέθλιά μου μαζί μου, χωρίς να πρέπει να περάσουμε όλοι από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις.

Για να μην γίνονται μπαλάκια. (επί 4 χρόνια κάθε Πέμπτη βράδυ επέστρεφα τα παιδιά μου στη μαμά τους, για να ξαναπάω την επομένη το πρωί να τα ξαναπάρω να τις πάω σχολείο το οποίο ήταν 5 λεπτά από το σπίτι μου)

Για να μπορούν να βλέπουν τον μπαμπά τους και πέρα από τις προβλεπόμενες μέρες και ώρες, χωρίς να λένε: «Η μαμά δεν αφήνει».

Για να μπορούν να ταξιδεύουν μαζί μου στο εξωτερικό και πριν τα 18 τους. Κι εδώ ο ΓΟΝΕΑΣ είχε μέχρι πρόσφατα τον αποκλειστικό λόγο.

Για να μπορώ να τα πάω στον ψυχολόγο όποτε μου το ζητάνε κι όχι όποτε δώσει το γραπτό ΟΚ ο ΓΟΝΕΑΣ.

Για να μην μου (ξανα)φέρουν την αστυνομία, όταν το παιδί μου ξαναζητήσει να μείνει σπίτι μου, πέρα από τις αυστηρά προβλεπόμενες μέρες και ώρες.

(ΓΟΝΕΑΣ = αυτός που μέχρι πρόσφατα είχε την αποκλειστική επιμέλεια- πάνω από το 90% των περιπτώσεων – καμία σημασία εάν είναι άντρας ή γυναίκα. Και μόνο ο ενικός είναι μακάβριος)

Το πρώην μεσαιωνικό (μέχρι 16 Σεπτεμβρίου 2021) καθεστώς ήταν ντροπή, ειδικά στα χέρια γονιών που, εσκεμμένα ή μη, προσπαθούσαν να έχουν τον κύριο ή αποκλειστικό ρόλο με τα παιδιά τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, ένα μεγάλο Μπράβο σε μπαμπάδες και μαμάδες, που ακομπλεξάριστα τα βρήκαν και τα βρίσκουν μεταξύ τους, βάζοντας πάνω από όλα το καλό των παιδιών τους και δεν είναι λίγοι.

Προ Συνεπιμέλειας προσπάθησα δύο φορές να διεκδικήσω στα δικαστήρια περισσότερη επικοινωνία με τα παιδιά μου, αλλά έφαγα πόρτα από ένα παρωχημένο σύστημα που προέβλεπε 6 ώρες+2 ΣΚ.

Προσπάθησα και αυτή τη φορά με διαμεσολάβηση πριν κινηθώ νομικά (ο νέος νόμος ορθά προβλέπει την υποχρεωτική πρώτη διαμεσολάβηση πριν τα δικαστήρια) αλλά η άλλη πλευρά ήταν αρνητική.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δύο γονείς (εκτός από ειδικές περιπτώσεις που ειδικοί γνωμοδοτούν για το αντίθετο) όπως έχουν ανάγκη και τα δύο τους πόδια.

Ο γονιός που προσπαθεί να αποξενώσει τα παιδιά από τον άλλο γονιό δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ροκανίζει το άλλο πόδι του παιδιού του. Δεν κάνει κακό στον/ην πρώην.

Μόνο στο παιδί του κάνει κακό και μάλιστα ανυπολόγιστο. Πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε γι’ αυτό το έγκλημα που συνεχίζει να συντελείται σε πολλά σπίτια, επωμιζόμενοι το όποιο προσωπικό κόστος για να σώσουμε κι άλλα παιδιά τα οποία αναίτια στερούνται τον ένα από τους δύο γονείς.

Το δικό μου δικαστήριο για την Συνεπιμέλεια είναι μέσα στον Δεκέμβριο και φοβάμαι ότι ακόμη κι αν δικαιωθώ και εγώ και τα παιδιά μου, θα πρέπει να συνεχίσω με την έφεση που πιθανότατα να κατατεθεί και δεν βλέπω να ξεμπλέκουμε πριν το έτος.

Έχουμε χρέος να είμαστε κοντά στα παιδιά μας κι ας πάρει χρόνια για να έρθει η δικαίωση. Η μία απόφαση θα βοηθήσει την επόμενη κι ο ένας γονιός τον επόμενο, για να σωθούν στην τελική τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα.

Και κάτι τελευταίο. Δεν είναι όλοι οι μπαμπάδες βιαστές και δολοφόνοι. Στην συντριπτική πλειοψηφία είμαστε κι εμείς γονείς, που υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών μας να μας βλέπουν ισότιμα.

Διαβάστε επίσης:

«Έχω κερατόκωνο, τώρα… τι;»: Για πρώτη φορά στην Ελλάδα το παιδικό βιβλίο για τη σοβαρή πάθηση των ματιών

«Ξέρω ότι έχει ορθογραφικό. Δεν θέλω να με διορθώσεις, αλλά να μ’ αγαπάς»

Μ. Συρεγγέλα: Οι γυναίκες και οι άνδρες αξίζουν ίσες αμοιβές, ίση μεταχείριση και ίσες ευκαιρίες