“Ονειρεύομαι ένα ειδικό σχολείο που οι μαθητές θα χαίρονται να φοιτούν και θα νιώθουν ζεστασιά”

Αλιεύσαμε στο διαδίκτυο το εξαιρετικό κείμενο της Μαρίας Αγάθου, Ψυχολόγου που εργάζεται στο 1ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κέρκυρας όπου περιγράφει το πώς ονειρεύεται το Ειδικό Σχολείο που θα χαρίζει απλόχερα χαμόγελα στους μαθητές.

“Παράπονο και Όνειρο μιας Ψυχολόγου σε Ειδικό Σχολείο”: Το post τροφή για σκέψη

Τρεις Αυγούστου θα μου πεις και κάθεσαι και σκέφτεσαι το σχολείο; Ναι θα σας πω γιατί τελευταία βλέπω ωραία γραφεία ιδιωτών συναδέλφων, βλέπω καλοφτιαγμένα ιδιωτικά θεραπευτικά κέντρα και ξέρετε τι; Ζηλεύω. Δεν ζηλεύω ακριβώς.

Στεναχωριέμαι. Καλά κάνουν οι άνθρωποι και παρέχουν τους καλύτερους δυνατούς χώρους για τα παιδιά μας γιατί αυτό αξίζουν. Ένα πολύχρωμο, πολιτισμένο, ανθρώπινο ζεστό χώρο για παιδιά και γονείς.

Και αφου σας πω οτι το σχολείο μου ειναι και απο τα καλά- εχω δουλέψει σε πολυ χειρότερες κτιριακά δομές- δεν παύω να νιώθω φτωχή συγγενής που θα γυρίσω σε ένα ζεστό κτίριο, που δεν πληροι τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες μας.

☁️Θα γυρίσω σε μια αυλή που έχει ένα-1- και μόνο δεντρο που στοιβαζόμαστε δυο δημοτικά και δυο νηπιαγωγεία για λίγη σκιά. Πόσο δύσκολο είναι να φυτευτούν δέντρα στις αυλές των σχολείων; Να μην είναι σκέτο μπετό;

☁️Θα γυρίσω σε ένα σχολείο που οι όποιες προσπάθειες εξωραισμού του οφείλονται στο έμψυχο δυναμικό του.

☁️Θα γυρίσω σε ένα σχολείο που όταν βρέχει θα μένουμε όλοι σε ένα διάδρομο γιατι δεν υπάρχει ούτε ένα στέγαστρο.

Για αυτό έχω ένα όνειρο:

❤️Θα ήθελα να μπορούσα κάποτε να γυρίσω και να έχουν βαφτεί σε όμορφα χρώματα οι τοιχοι (πιθανολογω οτι μπορεί και να γίνεται ήδη αυτό απο τον δήμο, ομολογω οτι δεν γνωρίζω).

🧡Θα ήθελα οι αιθουσες να έχουν ανεμιστηρες οροφής ή κλιματισμό ή ο,τι επιτρέπεται γιατι αν σκάμε εμείς που μπορούμε να πουμε ‘σκάω’ φανταστειτε πώς θα το εκφράσει ένα παιδί με αυτισμό χωρίς λόγο.

💛Θα ήθελα παραπάνω χώρο ώστε να έχουν όλοι οι συνάδελφοι την άνεση να δουλέψουν με τα παιδιά και όχι ημίμετρα- η εργο πισω απο την βιβλιοθηκη, η λόγο στο μισο κουβουκλιο του φύλακα, ο φυσιο, διπλα στις τουαλέτες κλπ.

💜Θα ήθελα να έρχονται οι γονείς και να τους παρέχω ενα ομορφο χώρο να νιώσουν ζεστασιά και φιλοξενία. Οχι καρέκλες αυτες των υπηρεσιών, καρέκλες όμορφες πόσο μάλλον έναν καναπέ, να κάτσουμε μαζί σαν ανθρωποι να μιλήσουμε για τα παιδιά τους.

💚Θα ήθελα να αλλάξω ολες τις παλιατζουρες βιβλιοθηκες απο απο φορμάικα με ομορφες ξυλινες κατασκευες!

💛Θα ήθελα να έχουμε μια αιθουσα για προώθηση της αυτόνομης διαβίωσης γιατι το Ειδικό Σχολείο δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μόνο για να μαθαίνει γράμματα αλλά για να κάνει τα παιδιά, εκτός απο χαρούμενα και πιο ικανά στο να ζήσουν καποτε μόνα τους.

Μια κουζίνα μεγαλύτερη ας πουμε να μάθουμε να ετοιμάζουμε μόνοι μας ενα χυμο, ένα τοστ, μια σαλάτα- πράγματα που ήδη κάνουμε στα προγράμματα μας με τους συναδέλφους στην τόση δα κουζινούλα μας.

🧡Θα ήθελα να καλέσω ολους τους καλλιτέχνες του νησιού να ζωγραφίσουν απο ένα τοίχο σε μια αίθουσα, όπως έχουμε ήδη ξεκινήσει και ομόρφυνε ο διάδρομός μας. Να ομορφύνει η οψη μας να ομορφύνει και η ψυχή μας.

❤️Θα ήθελα να έχουμε τον καλύτερο υλικοτεχνικό εξοπλισμό και να μην είναι όνειρο το να έχει κάθε τάξη τον εκτυπωτή της-να μην δυσκολεύεται η καθημερινότητά απο μια φωτοτυπία.

💙Θα ήθελα- εστω ενα κοντεινερ, δε με νοιαζει- για να το κάνουμε αίθουσα χαλάρωσης και αισθητηριακής ολοκληρωσης. Αυτά είναι πολύ σημαντικά στην ειδική αγωγή..

Πόσο τυχεροί θα ήμασταν όταν τα παιδιά μας παθαίνουν μια κρίση να μπορείς να τους ηρεμείς σε ένα ασφαλές δωμάτιο γεμάτο μαξιλάρες, χρώματα, οπτικά ερεθίσματα, απτικά ερεθίσματα-το ίδιο χρήσιμο θα ήταν για να μάθει ο εργοθεραπευτής τα παιδιά μας να αποδέχονται να εξοικειώνονται με υφές στις οποιες έχουν δυσανεξία. Δεν μπορώ καν να σας περιγράψω τα οφέλη μιας τέτοιας αίθουσας για ένα ειδικό σχολείο.

❤️Θα ήθελα η ποιοτητα του έργου που παρέχουμε στο Δημόσιο να μην εξαρτάται μόνο απο τους ανθρώπους που αγαπούν την εκπαίδευση (τους εκπαιδευτικούς ή τους εκάστοτε διευθυντές). Γιατι ξέρεις τι; ο χώρος σε παρασύρει, οι συνθήκες σε παρασύρουν, σε συνθλίβουν, σε κάνουν μικρό και μίζερο. Το ίδιο ένιωσα προχτές και σε μια επίσκεψη στο νοσοκομείο με μια καλή γιατρό να δουλεύει σε συνθήκες πανικού και ασθενείς να σκάνε σε μια μικρή αίθουσα αναμονής. Κάπως έτσι καίγονται οι ανθρωποι στο δημόσιο. Οι καλοί άνθρωποι. Νιώθουν οτι ο,τι και να κάνουν απο μόνοι τους το σύστημα δεν στηριζει πρακτικά, υλικοτεχνικά, οικονομικά, ουτε καν ηθικά.

Δεν κοστίζουν πολλά αυτά που θα ήθελα. Θέληση, βούληση, κινητοποίηση. Αλλά δεν μιλάμε μόνο για το δικό μου σχολείο στο οποίο το παλεύουμε όλο και πιο πολύ.

Χρειάζεται συστηματική στήριξη των δομών της Ειδικής Αγωγής που λυπάμαι δεν πρέπει να είναι καθ’ ομοιωσην της γενικής γιατί είναι άλλες οι ανάγκες μας, άλλες οι προτεραιότητες, άλλες οι αντοχές των παιδιών μας.

Χρειαζόμαστε Ειδικά Σχολεια προσαρμοσμένα στα παιδιά, στους συναδέλφους και στις υπηρεσίες που παρέχουν.

Όσο περνάει απο το χέρι μου, παρότι μια απλή Ψυχολόγος δεν θα το αφήσω ονειρο.
💙 💛 🧡 👩‍🦽 💪 🚶‍♀️ 🧑‍🦯 🫶 🎈 💛 ❤️ 💜

Διαβάστε επίσης:

Ο πυροσβέστης που προφυλακίστηκε για παιδική πορνογραφία υποδυόταν τον ανήλικο σε sex forum

Σχ.χρ.2022-23: 3.000 προσλήψεις εκπαιδευτικών για το διευρυμένο Ολοήμερο – Πώς θα γραφτούν οι μαθητές

Γονείς, το Snapchat ΔΕΝ είναι μια αθώα εφαρμογή στο smartphone των παιδιών – Πώς να τα προστατέψετε