Η εξομολόγηση μίας μητέρας που μπορεί να βρίσκει κάποιες σύμφωνες, κάποιες όχι
Μετά από τέσσερα παιδιά, ηλικίας από 16 έως 20 ετών, μία μητέρα παραδέχεται, ότι μετανιώνει που έκανε τόσο γρήγορα παιδιά και όπως λέει έχασε τα καλύτερα και πιο δημιουργικά της χρόνια. Μάλιστα, συμβουλεύει τα παιδιά της να μην κάνουν το ίδιο λάθος με εκείνη.
«Το περασμένο Σαββατοκύιακο η θεμοκρασία χτύπησε κόκκινο, κι εγώ ήμουν επί ώρες στο αυτοκίνητο. Οι γιοι μου 20 και 19 χρόνων χρειάζονταν να τους πάω στο τουρνοουά τένις. Η κόρη μου, 17 ετών, έπρεπε να την πάω στη δουλειά της το Σάββατο, ενώ την άλλη, που είναι 16, στο σπίτι μίας φίλης της. Όλο το πρωί έκανα το ταξιτζή, πηγαίνοντας τα παιδιά μου από το ένα σημείο στο άλλο. Βαρέθηκα και κουράστηκα. Από την άλλη, ο σύζυγός μου είχε φύγει νωρίς το πρωι για να πάει να παίξει γκολφ.
Όταν γύρισα σπίτι, έπρεπε να κάνω ένα σωρό δουλειές, να φτιάξω το πλάνοτης εβδομάδας, να τακτοποιήσω τα δωμάτια των παιδιώ και να οργανώσω την εκδρομή μας σε κάμπινγκ… Και για να μην πω για το τραπέζι της κουζίνας που μου προκάλεσε μια κάποια απόγνωση. Και δεν είναι η πρώτη φορά που πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά με θυμωμένο βλέμμα μία άβολη αλήθεια: Μισώ να που έγινα μητέρα.
Στα 55 μου, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο μικρή είναι η ζωή. Αρχίζεις να κάνεις απολογισμό. Και οι τύψεις αρχίζουν να αποκρυσταλλώνονται ενώ εσύ δεν μπορείς να τις διώξεις αυτόματα. Μόλις τώρα μπορώ να πω με σιγουριά στον εαυτό μου, οτι δεν είμαι χαρούμενη, αλλά η αλήθεια είναι ότι είχα ελάχιστες αμφιβολίες, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Το νιώθω πιο πολύ σε τέτοιες στιγμές όταν όλη μου η ζωή υπερκαλύπτεται ξανά από τις ανάγκες τους.
Πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολεί και να σκέφτεται, πώς θα ήταν η ζωή μου, αν είχα δημιουργήσει τη δική μου ζωή, αν δεν είχα αποκτήσει παιδιά. Θα είχα κάνει μεγαλύτερη καριέρα; Ίσως να είχα γράψει ένα μυθιστόρημα; Ή θα είχα αφήσει τον σύζυγό μου για έναν τύπο πιο συναρπαστικό;
Δεν του έχω πει ποτέ φυσικά κάτι από όλα αυτά. Νιώθω ένοχη, ακόμη και που το σκέφτομαι.
Κάθε φορά που μισοπαραδέχομαι τη θλίψη μου σε άλλες μαμάδες, ελπίζοντας σε κάποια αδελφική υποστήριξη ή ακόμη και να συμφωνήσουν, με σταματούν πριν καν εκφράσω έστω και ένα κλάσμα από αυτό που πραγματικά νιώθω. Είναι κάτι που δεν μπορώ να μοιραστώ ούτε καν με τις αδελφές μου. Πώς μπορώ να τους πω, ότι έχω απηυθήσει από τη μητρότητα, ενώ άλλες εύχονται να μπορούσαν να έχουν αποκτήσει έστω ένα παιδί; Δεν νομίζω, ότι θα με πιστέψουν, αν τους πω, ότι τις ζηλεύω.
Θα βροντοφωνάξω, ωστόσο, ότι δεν είμαι μία βάρβαρη ή απούσα μητέρα. Υπήρξα συνεπής στην ανατροφή των παιδιών μου και, υπόσχομαι, ότι κανείς δεν θα μάθει ποτέ ότι αισθάνομαι έτσι. Κάνω τις σχολικές εργασίες, επιβλέπω τις εργασίες για το σπίτι, προσλαμβάνω προληπτικά δασκάλους όταν χρειάζεται και έχω παρακολουθήσει κάθε αθλητική μέρα και σχολικό παιχνίδι. Είμαι σίγουρη πως στο δημόσιο μάτι φαντάζω περισσότερο ως μαμά – ελικόπτερο, παρά ώς μαμά που έχει βαρεθεί τη ζωή της. Έβαλα στην άκρη την καριέρα μου για να είμαι δίπλα στα παιδιά μου και μου αρέσει να σκέφτομαι, ότι η στρατηγική μου ως γονέας λειτούργησε. Όμως, όχι για μένα την ίδια.
Η αλήθεια είναι ότι νιώθω μια διαρκή, έντονη δυσαρέσκεια για όλες τις θυσίες που έχω κάνει για αυτούς. Νομίζω, ότι ενστερνίστηκα την ιδέα πως αυτό κάνουν οι μητέρες – αλλά με ποιο κόστος για τις γυναίκες; Μπορεί να ακούγομαι και να νιώθω οργή με τον εαυτό μου για τον τρόπο που εξελίχθηκε η ζωή μου, όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι είμαι κακή μητέρα. Ωστόσο, όλα αυτά που έκανα για τα παιδιά μου, μού κατανάλωσαν τις δεκαετίες των 30 και 40 χρόνων μου. Και τώρα είμαι εδώ, απεγνωσμένα δυστυχισμένη.
Μπορεί να ακούγεται άκαρδο. Η συνειδητοποίηση, ότι έκανα λάθος κάνοντας παιδιά – ακούγεται πολύ ψυχρή και κλινική. Κι όμως, δεν είμαι εγώ. Το πραγματικό εγώ μου είναι ανέμελο, παρορμητικό, σεξουαλικά ζωντανό. Λατρεύει τη μουσική, το χορό και το να μένει έξω μέχρι αργά – και είναι μια γυναίκα που την είχα αφήσει προσεκτικά εδώ και πολύ καιρό.
Οκ. Η μητρότητα σου κάνει πολλά, το παραδέχομαι. Ειδικά τα πρώτα χρόνια με τις ορμόνες να χτυπάνει κόκκινο και να είσαι περιτριγυρισμένη από πιτσιρίκια. Για να είμαι ειλικρινής, ήμουν από τις τυχερές. Δεν είχα επιλόχιο κατάθλιψη, τα μωρά μου ήταν ήσυχα.
Όταν και η μικρότερη κόρη μου ξεκίνησε το σχολείο, εκεί συνειδητοποίησα τον πανικό μου: Η νιότη μου, τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ένιωθα κλεισμένη στους τέσσερις τοιχους. Τα αγαπώ, όμως, τα παιδιά μου, να ξεκαθαρίσω. Είμαι πολύ περήφανη για τους ανθρώπους, που έχω μεγαλώσει και τα εκτιμώ. Αλλά έχω να τους δώσω μία συμβουλή: μην κάνετε παιδιά τόσο νωρίς, μην κάνετε το ίδιο λάθος που έκανα εγώ»
Διαβάστε επίσης:
«Αν ο άνδρας σου δεν αποδέχεται το βάρος σου, τότε το βάρος είναι εκείνος»
