Αρχικά ήταν η σοκαριστική είδηση: δύο 17χρονα παιδιά πιασμένα χέρι χέρι έπεσαν από τον έκτο όροφο πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη.
Και θέλω ως ενήλικας αλλά και ως γονιός , να ζητήσω από το παιδί αυτό ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ.
Συγγνώμη που σε μάθαμε να κυνηγάς βαθμούς και όχι όνειρα.
Συγγνώμη γιατί σε κλείσαμε σε τέσσερις τοίχους και σου είπαμε πως εκεί μέσα κρίνεται όλη σου η ζωή.
Σου δώσαμε ένα στυλό και σου ζητήσαμε να αποδείξεις την αξία σου σε ένα λευκό χαρτί, την ίδια στιγμή που η ψυχή σου διψούσε για χρώμα, για ανάσα, για αποδοχή.
Συγγνώμη που κανείς δεν είδε ότι λύγιζες κάτω από το βάρος των δικών μας ανεκπλήρωτων ονείρων. Φορτώσαμε στις πλάτες σου τις δικές μας φιλοδοξίες, τα δικά μας «απωθημένα», τις δικές μας ανασφάλειες για ένα μέλλον που μετράμε μόνο με το χρήμα και το κύρος.
Συγγνώμη που ξεχάσαμε το πιο σημαντικό: Να σε ακούσουμε.
Δεν ακούσαμε τη σιωπή σου που μεγάλωνε, δεν είδαμε το βλέμμα σου που σκοτείνιαζε.
Ήμασταν πολύ απασχολημένοι να τσεκάρουμε βαθμούς, ύλη και επιδόσεις, χάνοντας τον άνθρωπο που είχες γίνει δίπλα μας.
Συγγνώμη που δε σου είπαμε ότι η αξία σου δεν χωράει σε κανένα βαθμολογικό πίνακα.
Είσαι πολύτιμος/η ΟΧΙ για το τι θα καταφέρεις να γίνεις, αλλά για αυτό που ΗΔΗ είσαι.
Καμία εξέταση δεν μπορεί να μετρήσει την καλοσύνη σου, τη φαντασία σου, το φως σου.
Ένιωσες ότι αυτός ο κόσμος δεν σου ταιριάζει, Συγγνώμη που δε σε πείσαμε οτι ο κόσμος μας είναι σκληρός, όχι εσύ λάθος.
Συγγνώμη που δε σου φωνάξαμε ότι ηζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή προς την «επιτυχία»· είναι χιλιάδες μονοπάτια, και σε όλα, μα σε όλα, θα είμαστε δίπλα σου, ό,τι κι αν γράψει το χαρτί.
Συγγνώμη που δε σου είπαμε πάρε μια ανάσα, είμαστε εδώ.
Συγγνώμη που δεν ακούσαμε την κραυγή της σιωπής σου.
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ…
Επιστολή μητέρας μετά την τραγωδία στην Ηλιούπολη.
