Τα παιδιά μας πρέπει να ξέρουν ότι πάντα θα τα ακούμε, ανεξάρτητα από το πόσο μικρά είναι. Είμαστε ο ασφαλής τους χώρος

Ίσως ο λόγος που οι έφηβοι απομονώνονται όταν κατακλύζονται από δύσκολα συναισθήματα, αντί να έρθουν σε μας, είναι γιατί όταν ήταν νήπια τα απομονώναμε εμείς όταν ήταν συγκλονισμένα από τα συναισθήματα τους αντί να τα βοηθήσουμε με τα προβλήματά τους.

Όταν τα παιδιά μας είναι μικρά και προσπαθούν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους – δεν μπορούν να εκφράσουν το τι νιώθουν. Ξεσπούν με κρίσεις θυμού, πετάνε πράγματα, ξεσπούν σε κλάματα, γκρινιάζουν ή κλαψουρίζουν. Αυτός είναι ο τρόπος τους να επικοινωνήσουν μαζί μας. Χρειάζονται βοήθεια για να οργανώσουν, επεξεργαστούν κ να εκφράσουν τα συναισθήματα τους με έναν υγιή τρόπο. Και η κοινωνία μας λέει ότι πρέπει να τα τιμωρούμε για αυτό.

Στείλτε τα στο δωμάτιο τους, χρησιμοποιήστε time-out, καρεκλάκι σκέψης ακόμα κ σωματική τιμωρία.Τα διδάσκουμε και τα εκπαιδεύουμε να κρύβουν τα συναισθήματά τους.

Μην κλαψουρίζεις. Μην παραπονιέσαι. Όσα νιώθεις είναι λάθος. Μείνε ήσυχος.

Και σταδιακά σταματούν να μας εκφράζουν όσα νιώθουν , επειδή τους είπαμε ξανά και ξανά ότι δεν θέλουμε να ακούσουμε. Για τόσο καιρό έπρεπε να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Μόνα τους στο δωμάτιο, στο καρεκλάκι, στην γωνιά.

Και μετά μπαίνουν στην εφηβεία κ περιμένουμε να αισθάνονται ασφαλείς να μας μιλήσουν. Περιμένουμε να ξέρουν ότι τώρα είναι εντάξει να εκφραστούν. Όμως υποσυνείδητα είναι προγραμματισμένα να σκέφτονται το αντίθετο, γιατί αυτό έμαθαν μεγαλώνοντας.

Ας δώσουμε στα παιδιά μας δικαίωμα να νιώθουν. Ας τους δείξουμε ότι τα συναισθήματά τους έχουν αξία κ ότι νοιαζόμαστε, όσο μικρά κ αν είναι.

Να εξασφαλίσουμε ότι γνωρίζουν ότι είμαστε εκεί να ακούσουμε.Σύντομα τα κλάματα πάνω από μαρκαδόρους θα γίνουν για χωρισμούς, απογοητεύσεις, σεξ ακόμα και κατάθλιψη. Να ξέρουν τα παιδιά ότι πάντα θα τα ακούμε, ανεξάρτητα από το πόσο μικρά είναι. Είμαστε ο ασφαλής τους χώρος.

Αφροδίτη Κονδύλη