Την ακούμε συχνά και στην καθημερινή μας συναλλαγή.
Η φράση “στις καλένδες” σημαίνει “ποτέ”, δηλαδή κάτι που δεν θα γίνει ποτέ, ή κάτι που έχει παραπεμφθεί σε μια ανύπαρκτη περίοδο. Η έκφραση προέρχεται από τον ρωμαϊκό πολιτισμό, όπου οι “καλένδες” ήταν οι πρώτες ημέρες κάθε μήνα, οι οποίες είχαν σημασία για την εξόφληση χρεών. Η φράση “στις ελληνικές καλένδες” αναφέρεται σε ένα ανύπαρκτο ημερολόγιο, επομένως σημαίνει ότι η συγκεκριμένη υπόθεση ή υπόθεση θα παραμείνει αναλλοίωτη για πάντα.
Κατά πληροφορία που μας παρέχει ο Βάρων, την έναρξη εκάστου μήνα ανήγγειλλε ο Ποντίφηκας από το Καπιτώλιο, κατά την είσοδο της νέας Σελήνης, με τη φράση: “Calo Juno novella” . Από τη λέξη δε Calo (= καλώ, ονομάζω) δόθηκε η ονομασία Καλένδες και αφορούσε περίοδο πρώτων ημερών του μήνα. Αυτή η περίοδος ήταν πενθήμερος (quintana) ή επταήμερος (septimana) ανάλογα με τη διάρκεια της νέας σελήνης, ορίζονταν δε από τον Ποντίφηκα εκ της επανάληψης της φράσεώς του πεντάκις ή επτάκις. Πενθήμεροι λοιπόν ήταν οι Καλένδες όλων των μηνών πλην του Μαρτίου, Μαΐου, Ιουλίου και Οκτωβρίου.
Κατά τη διάρκεια των Καλενδών του νέου έτους, γίνονταν αμοιβαίες επισκέψεις συγγενών και φίλων με ανταλλαγή δώρων των λεγόμενων strena (κυρίως μέλι, ξερά σύκα και χουρμάδες) ως και μικρών νομισμάτων. Επίσης πρόσεχαν, στη διάρκεια αυτών, τις εκφράσεις τους και τις κινήσεις τους ώστε να μη αποβούν κακοί οιωνοί στο νέο έτος. Επίσης κατ’ αυτή τη περίοδο ο Αυτοκράτορας, καθήμενος στον Ηγεμονικό θρόνο των ανακτόρων, δεχόταν την επίσημη επίσκεψη των ανωτέρων αξιωματούχων του κράτους καθώς και πολιτών σε “φάλαγγα κατ΄ άνδρα” οι οποίοι και έρριπταν προ αυτού νομίσματα.
Οι Καλένδες του Ιανουαρίου ήταν κατά το δεύτερο ήμισυ εργάσιμες, έτσι ώστε η εργασία μετά της εορτής να θεωρείται εξάγγελος καλού έτους.
