«Χάσαμε τον μπαμπά μου χθες από κορωνοϊό. ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ!»

Το παρακάτω κείμενο το υπογράφει η Lisa Stevens, μια νέα μαμά που πρόσφατα έχασε τον μπαμπά της από κορωνοϊό, χωρίς και η ίδια να καταλάβει έγινε αυτό. Αξίζει να το διαβάσουμε για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στα νοσοκομεία αναφοράς αυτές τις μέρες –για να καταλάβουμε, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα και ότι όλοι μας μπορεί να βρεθούμε σε αυτή τη θέση:

«Συμφωνήσαμε να τον βγάλουμε από τον αναπνευστήρα όταν οι γιατροί είπαν ότι είχαν δοκιμάσει ό, τι μπορούσαν, αλλά δεν βελτιωνόταν, παρά πλέον χειροτέρευε. Ήταν σε καταστολή για μέρες, χωρίς την οικογένειά του δίπλα του. Μπορούσε να είναι μαζί του μόνο ένα μέλος της οικογένειας, αφού αφαιρέθηκε ο αναπνευστικός σωλήνας. Ο αδερφός μου, ντυμένος ολόκληρος σαν αστροναύτης, βρέθηκε εκεί κρατώντας ένα iPad μέσα από το οποίο εγώ, μαζί με τα εγγόνια του μπαμπά μου, όλους τους συζύγους μας, και τη φίλη του, Verlene, τον κοιτούσαμε μέσω Zoom. Μιλήσαμε μαζί του για περίπου μία ώρα πριν κλείσει τα μάτια. Ποτέ δεν επανήλθε έπειτα από αυτό.

Αυτό ΔΕΝ θα έπρεπε να έχει συμβεί. Ήταν πολύ προσεκτικός από την αρχή του περασμένου Μαρτίου -όχι άριστος, είμαι σίγουρη, αλλά προσεκτικός. Ως επί το πλείστον έμενε σπίτι, φορούσε μάσκα σε δημόσιους χώρους, προσπάθησε να ακολουθεί όλες τις οδηγίες. Πολλοί άλλοι δεν ήταν τόσο τυπικοί. Δεν νομίζω ότι ήμουν ποτέ ξανά τόσο θυμωμένη. Είναι βαθύ. Δεν μπορώ να το περιγράψω.

Όταν βγήκε θετικός, κατάφερε να τα βγάλει πέρα σε καραντίνα, χωρίς πάρα πολλές δυσκολίες. Έπειτα, του είπαν ότι είναι καθαρός και παρόλο που κουραζόταν εύκολα, γενικά ένιωθε καλά. Και ήμασταν όλοι ανακουφισμένοι. Και ξαφνικά, χωρίς φαινομενικά να έχει κανένα πρόβλημα, βρέθηκε να αναπνέει σε αναπνευστήρα, μέσα σε μόλις 5 ημέρες. Και τώρα πέθανε.

Δεν είχε πλέον τον ιό, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Είχε προκαλέσει κάποιο είδος επιθετικής ίνωσης των πνευμόνων, καθώς και πνευμονία και φλεγμονή. Βρήκαν επίσης αέρα έξω από την καρδιά και τους πνεύμονές του. Αυτές δεν είναι ασυνήθιστες επιπλοκές για τους ασθενείς με Covid, όπως μας είπαν.

Σας παρακαλώ, κάντε ό, τι μπορείτε για να κρατήσετε τον εαυτό σας και τους άλλους ασφαλείς αυτόν τον χειμώνα. Ο ιός μαίνεται γύρω μας και θα χρειαστούν πολλοί μήνες ακόμα για την πλήρη διανομή των εμβολίων.

Η ιστορία μας είναι μόνο μία από τις αμέτρητες στον κόσμο. Πραγματικά δεν έπρεπε να είναι έτσι. Θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα όχι μόνο για την πρόληψη και τον περιορισμό αυτού του ιού, αλλά και για τις καλύτερες συνθήκες στα νοσοκομεία. Είμαι παραπάνω ​​από θυμωμένη. Είμαι παραπάνω ​​από εξοργισμένη ή απογοητευμένη, αηδιασμένη, εξαντλημένη. Όλη αυτή η πανδημία με έκανε να καταλάβω πόσο λίγοι είμαστε, πόσο ανεπαρκείς, πόσο εφήμεροι…»