Σήμερα δεν άκουσα απλώς το παιδί μου να λέει ένα ποίημα για την 28η Οκτωβρίου. Το άκουσα να μεγαλώνει λίγο μπροστά στα μάτια μου.
Στεκόταν εκεί, μπροστά σε όλους, με τα χεράκια του λίγο σφιγμένα και τη φωνούλα του να ακούγεται στην αίθουσα. Έλεγε τους στίχους που είχε μάθει τόσες μέρες στο σπίτι, κι εγώ προσπαθούσα να χαμογελώ, ενώ τα μάτια μου είχαν ήδη αρχίσει να βουρκώνουν.
Για εκείνο ήταν ένα ποίημα για τη σχολική γιορτή. Για μένα ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
Ήταν το μικρό μου παιδί που μέχρι χθες κρατούσα από το χέρι για να περάσουμε τον δρόμο. Που με φώναζε για να του δέσω τα κορδόνια, που ερχόταν στην αγκαλιά μου όταν φοβόταν. Και τώρα στεκόταν μπροστά σε ένα κοινό, προσπαθώντας να θυμηθεί κάθε λέξη, με μια σοβαρότητα που με έκανε να το κοιτάζω και να μην το πιστεύω.
Κάθε στίχος και μια μικρή συγκίνηση. Κάθε παύση και μια αγωνία μήπως ξεχάσει τα λόγια του. Κι όταν τελείωσε, το μόνο που ήθελα ήταν να τρέξω κοντά του, να το αγκαλιάσω και να του πω πόσο περήφανη είμαι.
Όχι επειδή τα είπε όλα σωστά. Όχι επειδή δεν έκανε λάθος. Αλλά επειδή προσπάθησε. Επειδή στάθηκε εκεί, μπροστά σε όλους, και έδωσε τον καλύτερό του εαυτό.
Κι εκεί, ανάμεσα σε γονείς που χειροκροτούσαν και παιδιά που έψαχναν με τα μάτια τους τη μαμά και τον μπαμπά τους, σκέφτηκα πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Πόσο εύκολα χανόμαστε μέσα στις δουλειές, στις υποχρεώσεις και στην καθημερινότητα, ξεχνώντας πως αυτές οι μικρές στιγμές είναι τελικά οι μεγάλες στιγμές της ζωής μας.
Ίσως σε λίγα χρόνια να μη θυμάται καν ποιο ποίημα είπε σήμερα. Ίσως να μη θυμάται καν τη σχολική γιορτή. Εγώ, όμως, θα θυμάμαι τη φωνή του. Το βλέμμα του όταν με εντόπισε ανάμεσα στον κόσμο. Εκείνο το μικρό χαμόγελο που μου χάρισε μόλις τελείωσε.
Και θα θυμάμαι πως, για λίγα λεπτά, όλος ο κόσμος μου χωρούσε σε ένα παιδί που απήγγειλε ένα ποίημα.
Γιατί τελικά, δεν είναι το ποίημα που μας κάνει να δακρύζουμε στις σχολικές γιορτές. Είναι που βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, κι εμείς θα δίναμε τα πάντα για να μπορούσαμε να κρατήσουμε λίγο ακόμη τα μικρά τους χεράκια μέσα στα δικά μας.
