Χριστίνα Φλαμπούρη: Η πρώτη Ελληνίδα που πάτησε στο Έβερεστ (και όχι μόνο) μιλά στο Infokids.gr

Δεν συμβαίνει συχνά να γνωρίζεις ανθρώπους που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό με τα επιτεύγματά τους, ενώ είναι ακόμα πιο σπάνιο οι άνθρωποι αυτοί να είναι ταυτόχρονα ταπεινοί, προσηνείς και με διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει η 32χρονη Χριστίνα Φλαμπούρη, η πρώτη Ελληνίδα που όχι μόνο κατέκτησε και τα 8.848 μέτρα του Έβερεστ, αλλά και η μοναδική που σκαρφάλωσε και στις «7 κορυφές των 7 ηπείρων», κερδίζοντας έτσι τη μεγαλύτερη ορειβατική πρόκληση, την οποία ορειβάτες ξεκίνησαν το 1985. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, λοιπόν, με καθημερινή σκληρή προπόνηση και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση στον στόχο της, η Χριστίνα ανέβηκε στο στο Ελμπρούς (5.642 μ.) της Ρωσίας, στην ψηλότερη κορυφή της Αφρικής, το Kιλιμάντζαρο (5.895 μ.) της Τανζανίας, αλλά και στο Όρος Βίνσεν της Ανταρκτικής.

Κι όμως, η ίδια δεν θεωρεί τον εαυτό της ως την καλύτερη ορειβάτισσα στην Ελλάδα: «Το είδα σαν ένα project, όπως αυτά που καλούμαι να φέρω σε πέρας καθημερινά στη δουλειά μου, και απλά δούλεψα σκληρά και σωστά για να το πετύχω», μας λέει καθώς ξεκινάμε την κουβέντα μας. Η Χριστίνα είναι ιδιωτική υπάλληλος σε πολυεθνική. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και ένα εξαιρετικό πρότυπο γυναίκας για τις κόρες μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα…

«Δεν είχα καμία σχέση με την ορειβασία ως παιδί, ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Ήμουν καλό παιδί, καλή μαθήτρια και έκανα 11 χρόνια ρυθμική γυμναστική, καθώς και ό,τι άθλημα έκανε ο αδελφός μου και τα ξαδέλφια μου. Πατούσα, δηλαδή, στα βήματα της οικογένειας μέχρι κάποια ηλικία. Kάποια στιγμή, ένας ξάδερφός μου, ενήλικας εγώ πλέον, με κάλεσε σε μία εκδρομή αναρρίχησης στη Χασιά. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το βουνό, η οποία όμως δεν ήταν καθόλου θετική, αφού εγώ ήμουν πολύ κακή. Φοβόμουν, κρύωνα… Σκέτη αποτυχία. Τις επόμενες ημέρες, ωστόσο, η ‘αποτυχία’ αυτή με ‘έτρωγε’. Αναρωτιόμουν γιατί δεν προσπάθησα παραπάνω, γιατί είχα αυτόν τον παράλογο φόβο… Οπότε αποφάσισα να ξαναγυρίσω στο βουνό. Ξεκινήσαμε με τον ξάδερφό μου κάποια μαθήματα αναρρίχησης και έτσι, χωρίς να το καταλάβω, η μία κορφή έφερε την άλλη. Η Πάρνηθα έγινε Όλυμπος, ο Όλυμπος έγινε η υψηλότερη κορφή της Ευρώπης, μετά της Αφρικής, μέχρι που ανέβηκα στην ψηλότερη κορφή κάθε ηπείρου, με τελευταία την Ανταρκτική.»

Η ορειβασία είναι ιδανικό σπορ για οικογένειες και έχει πολλά μαθήματα να δώσει

«Στην Πάρνηθα, για παράδειγμα, μπορούν πολύ εύκολα να πάνε και να περπατήσουν οι οικογένειες και να κάνουν ένα πικ-νικ στη Μόλα, ένα υπέροχο λιβάδι, ιδανικό για πεζοπορία (φωτο-πηγή: n.p. photography/YouTube). Στον Όλυμπο θα μπορούσαν, επίσης, να πάνε, αλλά όχι μέχρι την κορφή γιατί είναι επικίνδυνα για παιδιά. Θα συνιστούσα, επίσης, τον Ταΰγετο, τη Δίρφη, τον Παρνασσό… Η Ελλάδα μας έχει υπέροχα βουνά και το κάθε ένα είναι τόσο διαφορετικό από το άλλο… Πριν δύο εβδομάδες βρέθηκα στον Σμόλικα και στην παρέα μας είχαμε ένα κοριτσάκι 12 ετών. Κοιμηθήκαμε δίπλα στη Δρακόλιμνη, φάγαμε όλοι μαζί στις σκηνές μας… Πραγματική μαγεία», μας λέει η Χριστίνα συνιστώντας στις οικογένειες να βάλουν την πεζοπορία στη φύση στη ζωή τους.

«Θωρώ ότι αν τα παιδιά πάνε από νωρίς στο βουνό, είτε με τους γονείς τους είτε με κατασκηνώσεις ή σαν πρόσκοποι, μαθαίνουν να αγαπούν και να σέβονται τη φύση, καθώς και να γίνονται πιο υπεύθυνοι. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο μέρος της εκπαίδευσης ενός παιδιού το να πηγαίνει στη φύση…» προσθέτει η ίδια, αναφερόμενη σε όλα αυτά που διδάσκει το βουνό.

Σε παλαιότερη συνέντευξη, η ίδια είχε πει ότι έπειτα από μία πολύωρη ανάβαση δεν μπορεί π.χ. να μην εκτιμήσει το νερό που έχει να πιει. Τι άλλο την έχει μάθει η ορειβασία;

«Σε βοηθάει να καταλάβεις πόσο δυνατός είσαι όταν είσαι μέρος μιας ομάδας. Αν π.χ. στραμπουλήσεις το πόδι σου και είσαι μόνος σου στο βουνό δεν θα μπορέσεις να φύγεις, να πας ξανά στην πόλη. Μαθαίνεις να σέβεσαι τη φύση, αλλά και τα όριά σου σχέση με αυτή. Τη χρόνια π.χ. που πήγα στο Έβερεστ είχαν πεθάνει εκεί 11 άτομα. Οι 10 από αυτούς από κούραση, επειδή ξεπέρασαν τα όριά τους. Μαθαίνεις να ξέρεις μέχρι πού πρέπει να πας και πότε πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω», μας απαντά.

Η καλύτερη και η χειρότερη εμπειρία της στο βουνό που δεν θα ξεχάσει ποτέ

«Η καλύτερη εμπειρία μου ήταν από ένα από τα πιο εύκολα βουνά στα οποία βρέθηκα, το Κιλιμάντζαρο, με τη φίλη μου τη Σοφία και τον φίλο μου το Μάκη, ο οποίος κάποια στιγμή είχε πολύ χαμηλό οξυγόνο και έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα σταματήσουμε εκεί ή θα συνεχίσουμε. Αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε και να ανέβουμε όλοι μαζί. Και η χαρά μας που τα καταφέραμε ήταν τόση, ώστε στην κορυφή αρχίσαμε να χορεύουμε και να τραγουδάμε αφρικανικά τραγούδια! Η χαρά αυτή δεν περιγράφεται…» απαντά η Χριστίνα (φωτο).

Όσο για την πιο δύσκολη, θυμάται μία που της έγινε μεγάλο μάθημα. Στην Ανταρκτική, λοιπόν, λίγες ώρες πριν φτάσει στην κορφή και κάνει το 7 στα 7, είχε χαλάσει ο καιρός και όλοι οι ορειβάτες κατέβαιναν προς τα κάτω. «Εγώ, όμως, αντί να σκεφτώ τον κίνδυνο, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς θα πείσω την άλλη ομάδα να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε. Έχασα τα λογικά μου, θόλωσα και δεν σκέφτηκα την ομάδα παρά μόνο τη φιλοδοξία μου. Και δεν νιώθω υπερήφανη για τον εαυτό μου γι’αυτό.» Ωστόσο, καταλήγει η ίδια, ήταν τυχερή γιατί τη στιγμή που ήταν έτοιμη να φύγει μόνη της, μία φίλη της από την Κίνα που ήταν στην ομάδα της είπε «Χριστίνα, αν φύγεις μπορεί να μη γυρίσεις. Αξίζει;» Και ήταν αυτή η κουβέντα που την «ξύπνησε» και την επανέφερε στη λογική…

Ο επόμενος στόχος

Μπορεί η Χριστίνα Φλαμπούρη να έχει ανέβει στην υψηλότερη κορφή του κόσμου, όμως «η καλύτερη ευχή που μπορείς να μου κάνεις είναι το ‘εις ανώτερα’, γιατί πιστεύω στην έννοια της κορφής γενικότερα. Υπάρχουν άπειρες κορφές στη ζωή του καθένα που θα κατακτήσει μια μέρα και παρόλο που υπάρχουν κορφές που θέλω πράγματι να ανέβω ακόμα, οι μεταφορικές είναι αυτές που αποζητώ αυτή τη στιγμή:

Θέλω να δώσω ένα μήνυμα ενδυνάμωσης των ονείρων σε όσα περισσότερα παιδιά μπορώ. Να τους πω ότι μπορείς να γίνεις ό,τι θες εσύ, άσχετα με το τι έκανε ο μπαμπάς σου ή πώς μεγάλωσες. Και θα ήθελα το μήνυμα αυτό να φτάσει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται…»

Και δεν σταματά εκεί

Η Χριστίνα την περίοδο πριν την πανδημία έκανε ομιλίες μέσω των οποίων ενθάρρυνε παιδιά να κυνηγούν τα όνειρά τους και θα συνεχίσει να το κάνει όσο ο ελεύθερος χρόνος της, εκτός δουλειάς, το επιτρέπει.

Τελευταία, συμμετέχει σε μία σπουδαία καμπάνια του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας, καλώντας το κοινό να δώσει αίμα, το οποίο βρίσκεται σε μεγάλη έλλειψη το τελευταίο διάστημα, με ένα σαφές μήνυμα: «Όταν φτάνεις στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου καταλαβαίνεις τη δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του”. Το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας μέσα από την πορεία μιας νέας γυναίκας προς την “κορυφή”, αποδεικνύει ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει υπέρ-ήρωας, μοιράζοντας τη δύναμη που κρύβει μέσα του. Πώς; Δίνοντας αίμα και χαρίζοντας ζωή. Για αυτό, δεν χωράνε φόβοι και αναστολές σε καμία προσπάθεια.»

Η μεγάλη έκπληξη, όμως, που αφορά στα παιδιά θα μας έρθει σε μερικούς μήνες από την Χριστίνα με τη μορφή… παραμυθιού! Η ίδια αφιέρωσε την περίοδο του κορωνοϊού, κατά την οποία δεν μπορούσε να βλέπει παιδάκια μέσω ομιλιών, στο να γράψει ένα παραμύθι για μικρά παιδιά, το οποίο αυτή τη στιγμή ετοιμάζεται! Όπως η ίδια επαναλαμβάνει συχνά στη συνέντευξή μας, λατρεύει τα παιδιά και ανυπομονεί για τη στιγμή που θα βρεθεί ξανά κοντά τους μέσω των ομιλιών της. Μέχρι τότε… περιμένουμε το παραμύθι της!