Σύμφωνα με έρευνα Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που διεξήχθη τον περασμένο Μάρτιο, περίπου 225.000 παιδιά απομακρύνθηκαν δια της βίας από τις μητέρες τους τις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70. Δεκάδες χιλιάδες μητέρες, κυρίως ανύπαντρες, αναγκάστηκαν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία. 
Σύμφωνα με την υπουργό Δικαιοσύνης Νίκολα Ρόξον «η κυβέρνηση καταλαβαίνει τον πόνο και τα δεινά όσων επλήγησαν από αυτές τις πρακτικές» και γι αυτό θα ζητήσει επίσημη συγγνώμη ενώπιον του Κοινοβουλίου στις 21 Μαρτίου.
Η έρευνα συγκέντρωσε εκατοντάδες μαρτυρίες γυναικών και παιδιών των οποίων οι ζωές σημαδεύτηκαν από τους αναγκαστικούς χωρισμούς, που συνήθως οργάνωναν θρησκευτικές οργανώσεις. Τα περισσότερα περιστατικά καταγράφονται από το 1951 ώς το 1975, σε μία Αυστραλία ιδιαίτερα συντηρητική εκείνη την εποχή.
Εξαιτίας της κοινωνικής πίεσης οι ανύπαντρες νεαρές γυναίκες που εγκυμονούσαν αναγκάζονταν να μετακομίσουν σε συγγενικά σπίτια ή σε εκκλησιαστικά ιδρύματα.
Ήδη, πριν από τη γέννησή τους τα παιδιά αυτά ήταν προορισμένα για υιοθεσία. Οι μητέρες ήταν υποχρεωμένες να δώσουν τη συγκατάθεσή τους, αφού η υιοθεσία ήταν κάτι το αναπόφευκτο. Αρκετές φορές ακόμα και οι υπογραφές τους είχαν πλαστογραφηθεί.
Οι μητέρες και τα παιδιά δεν είχαν πρόσβαση στις πληροφορίες που τούς αφορούσαν. Τα πιστοποιητικά γέννησης των παιδιών είχαν τα ονόματα των θετών γονιών γιατί οι αρχές εκτιμούσαν τότε πως έπρεπε να υπάρχει «απόλυτη εξάλειψη κάθε στοιχείου» για το καλό όλων των εμπλεκομένων.
Η Επιτροπή αποφάσισε, εκτός από την επίσημη συγγνώμη του κράτους, να δοθούν και αποζημιώσεις.
