«Αφού το ξέρεις, παιδί μου, πες το!»: Η νο1 ατάκα της Ελληνίδας μάνας στην τηλεκπαίδευση

«Αφού το ξέρεις, παιδί μου, πες το!».

Ατάκα που όλοι έχουμε ακούσει πίσω από κάποιο ξεχασμένο μικρόφωνο και φυσικά έχει κυκλοφορήσει παντού!

Ψίθυροι, απαντήσεις χαμηλόφωνες ή και μεγαλόφωνες πριν από τη φωνή των παιδιών μας.

Γιατί πάντα υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες που δε δέχονται λανθασμένες απαντήσεις από τα καμάρια τους, που δε θα ανεχτούν σήκωμα φρυδιού από το διπλανό «παράθυρο» και που θέλουν να δείξουν στον δάσκαλο/δασκάλα ότι «στο σπίτι τα ξέρει»!

Είναι όμως και κάποιες άλλες μαμάδες και μπαμπάδες που έχουν δίπλα τους ένα παιδάκι ντροπαλό, κλειστό, ή μαθησιακά αδύναμο.

Εκείνο το παιδάκι ξέρει πως την απάντησή του δε θα την ακούσουν μόνο η κυρία και οι συμμαθητές του αλλά όλη η γειτονιά.

Δε βρίσκεται πλέον στα ασφαλή όρια της τάξης του και δεν ξέρει αν ο κανόνας «γελάμε με τα ανέκδοτα και όχι με τα λάθη» ισχύει για όλους εκεί έξω. Νιώθει και είναι εκτεθειμένο στην κριτική πολλών.

Δε θα κατηγορήσω, λοιπόν, τη μαμά του που θα θελήσει να το βοηθήσει ώστε να μην αισθανθεί εκείνο άσχημα.

Ουσιαστική βοήθεια φυσικά δεν είναι αλλά ούτε και η συγκεκριμένη διαδικασία είναι ουσιαστικό μάθημα.

Και ξέρετε γιατί δεν είναι;

Επειδή ούτε εγώ θα ζητήσω από αυτό το παιδάκι να διαβάσει τη λέξη «κάστρο» που ξέρω ότι θα το δυσκολέψει. Θα διαβάσει τη λέξη «παλάτι». Το «κάστρο» θα το διαβάσει όταν γυρίσουμε στην τάξη κι ας χρειαστεί δυο και τρεις και τέσσερις προσπάθειες.

Εκεί έχουμε χρόνο και δεν έχουμε κοινό. Εκεί θα το γράψουν όλα, θα περάσω πάνω από τα κεφάλια τους για να το δω και αν υπάρξει λάθος, θα εντοπιστεί και θα διορθωθεί.

Προς το παρόν, ας μείνουμε στα «παλάτια».

Πηγή: Πρώτα Ο Δάσκαλος