Έχουμε χάσει έναν χρόνο από τη ζωή μας να τσακωνόμαστε με τα παιδιά μας για τα μαθήματα του σχολείου –Αρκετά!

Στα χρόνια της σύγχρονης εκπαίδευσης, η 10χρονη κόρη μου και εγώ διανύουμε μία περίοδο καθημερινών ασύγχρονων τσακωμών.

Κοιτάζω τις ασκήσεις στο βιβλίο της και φρίττω όχι μόνο με τα λάθη, αλλά και με τα ορνιθοσκαλίσματα που αποκαλεί γράμματα.

Την παρακαλώ να προσπαθήσει λίγο περισσότερο, να κάνει ό,τι θα έκανε κι αν πήγαινε στο σχολείο. Θυμώνει. Αρχίζει να σβήνει με μανία, κοντεύοντας σχεδόν να σκίσει το χαρτί.

Δεν συνεχίζω άλλο, παρά την παρακολουθώ να «φουντώνει» με αδικαιολόγητα νεύρα, δεδομένου ότι δεν έχει και κάτι άλλο να κάνει εκείνη τη στιγμή. Κλεισμένη μέσα όλη μέρα είναι, έχει άπειρο χρόνο για πιο ΄φροντισμένα’ μαθήματα…

Και είναι αυτή η συνειδητοποίηση που με κάνει να δω την άλλη εικόνα του νομίσματος: Κλεισμένη μέσα, μήνες τώρα, χωρίς παιχνίδι στα διαλείμματα, χωρίς πάρτι, χωρίς σινεμά, θέατρο, λούνα παρκ, παιδική χαρά, χωρίς αθλητικές δραστηριότητες τις οποίες αναρωτιέμαι αν θα αγαπήσει ποτέ ξανά, χωρίς καν αγκαλιές με τους αγαπημένους της παππούδες…

Κοιτάζω τα μάτια της. Είναι βουρκωμένα καθώς πιέζοντας το μολύβι αρχίζει να γράφει ξανά τις ασκήσεις από την αρχή.

Της πιάνω το χέρι και την στρέφω απαλά προς το μέρος μου: «Το ξέρεις ότι ποτέ άλλοτε στην ιστορία των παιδιών δεν χρειάστηκε τα παιδιά να κάνουν ό,τι καλείστε σήμερα να κάνετε εσείς; Ποτέ άλλοτε στην ιστορία των παιδιών δεν έπρεπε τα παιδιά να μένουν κλεισμένα στο σπίτι, να κάνουν μάθημα από το σπίτι, να βλέπουν τους δασκάλους τους στις οθόνες… Εσύ και οι συμμαθητές σου γράφετε ιστορία.»

Με κοίταζε με βλέμμα θαυμασμού και απορίας.

Της εξήγησα, ότι ήδη η προσπάθεια που κάνει είναι τρομερή. Το πόσο ώριμα έχει ανταποκριθεί σε όλο αυτό είναι αξιέπαινο. Της είπα ότι είμαι υπερήφανη για εκείνη και –κυρίως- ότι θα πρέπει η ίδια να είναι υπερήφανη για τον εαυτό της. Για όλα τα παιδιά της γενιάς της. Ότι αφού έχουν καταφέρει αυτό, θα μπορέσουν μια μέρα να καταφέρουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Και απολογήθηκα που δεν της τα έχω πει όλα αυτά νωρίτερα.

Το βούρκωμά της ξεχείλισε σε παχιά δάκρυα.

Κανείς δεν αμφισβητεί, ότι οι μεγάλοι ήρωες της πανδημίας είναι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και οι επιστήμονες που δίνουν μάχη με τον χρόνο για αποτελεσματικά εμβόλια και φάρμακα.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η ψυχολογία των παιδιών είναι αυτή που πλήττεται περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου.

Τους είχαμε υποσχεθεί να κάνουν λίγη υπομονή, όταν όλο αυτό άρχισε, και έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος, μέσα στον οποίον μοιάζει να μην έχει αλλάξει τίποτα. Και που συνεχίζουμε να μην βλέπουμε φως στο τούνελ.

Ξέρετε τι είναι ένας χρόνος για ένα παιδί σχολικής ηλικίας;

Τη μέρα αυτή συνειδητοποίησα πόσο άδικο είναι να μετατρέπω κάθε μέρα το σπίτι μου σε πεδίο μάχης για ένα ζήτημα το οποίο μοιάζει να μην έχει πλέον κανένα νόημα.

Όχι, δεν λέω ότι τα μαθήματα δεν είναι σημαντικά, όμως τα παιδιά μας έχουν κάθε δίκιο να ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΗ ΥΠΟΜΟΝΗ.

Ας τα αγκαλιάσουμε και τα ενθαρρύνουμε απλά να κάνουν το καλύτερο που μπορούν.