Αν θέλετε ευτυχισμένα παιδιά, γίνετε ευτυχισμένοι γονείς

Όλα ξεκινούν από ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Πάθος,έρωτας,αγάπη, κοινά όνειρα, κοινή ζωή και τέλος το πιο ανώτερο δημιούργημα αυτής της επαφής. Το παιδί. Ο καρπός μίας επαφής , η ολοκλήρωση της ευτυχίας, η συνέχεια ενός τεράστιου βήματος. Όλα θα έπρεπε να αρχίζουν και να τελείωνουν εκεί. Όμως κάπου στην πορεία, μπερδευόμαστε.

Από τη στιγμή που έρχεται το παιδί στη ζωή μας, γίνεται αυτοσκοπός και η μοναδική προτεραιότητα μας.

Είναι εκείνο το σημείο που αρχίζουμε να μιλάμε στον πληθυντικό, “φάγαμε, κάναμε μπάνιο,γράψαμε άριστα”, “εμεις κοιμόμαστε μαζί”. Μεταβιβάζουμε όλα μας τα συναισθήματα στον καρπό του έρωτα μας και αφήνουμε στην άκρη τη σχέση που δημιούργησε όλο αυτό το μεγαλείο. Ταυτόχρονα επειδή δίνουμε όλο μας το είναι στο παιδί, περιμένουμε το παιδί να έιναι χαρούμενο,ευτυχισμένο, να μη του λείπει τίποτα. Αφού στερούμαστε εμείς για εκείνο, πως είναι δυνατόν να ΜΗΝ είναι ευτυχισμένο;
Στην τελική, καταλήγει το παιδί να είναι η καταστροφή της σχέσης και όχι η ευτυχία της. Φροντίζουμε το παιδί,αγαπάμε το παιδί, στερούμαστε για το παιδί , κατηγορούμε τον σύντροφο μας που ζητάει ότι έχει στερηθεί πλέον, γιατί σύμφωνα με τα νέα μας δεδομένα, κανείς δε πρέπει να ζητάει τίποτα. Όλα ανήκουν στο παιδί. Πόσο βάρος φορτώνουμε σε αυτό το πλάσμα, από την αρχή της γέννησης του; Δε μας ζήτησε ποτέ να δυστυχίσουμε εμείς, ενόψει της δικής του προσωπικής ευτυχίας.
Το παιδί για να είναι ευτυχισμένο,έχει ανάγκη από ευτυχισμένους γονείς.

Ευτυχισμένοι γονείς αποτελούν οι αγαπημένοι γονείς. Αυτοί που αναγνωρίζουν τις ανάγκες τους έως σύντροφοι και δε τις θυσιάζουν μπροστά στα πλασματικά θέλω του παιδιού.

Γιατί κατανοούν πως αν δεν υπήρχε αυτή η σχέση δε θα υπήρχε και αυτό το παιδί.

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, σταθερότητα, τρυφερότητα, φροντίδα.

Όχι μόνο γι’αυτά. Έχουν την ανάγκη να βλέπουν τον μπαμπά να φροντίζει τη μαμά, την μαμά να αγκαλιάζει τον μπαμπά.
Να βλέπoυν τους γονείς να δίνουν μαθήματα αγάπης,συμπόνιας, ευτυχίας. Ακόμα και όταν μαλώνουν να βλέπει τη συγχώρεση.
Τον σεβασμό και την εκτίμηση. Η σχέση των γονέων είναι το μεγαλύτερο μάθημα του παιδιού. Ας μη μπερδευόμαστε.
Όταν έρχεται το παιδί είναι απαραίτητο να τα δώσουμε όλα στη σχέση για να μπορεί να μαθαίνει από εμάς. Καλώς ή κακώς τα παιδιά είναι οι πιο τέλειοι μιμητές μας. Όσα βιώνουν στη σχέση των γονιών τους, θα τα αναπαράγουν και στις δικές τους σχέσεις. Αν θέλεις να σέβεται τον συνάνθρωπο του, θα πρέπει να σέβεσαι τον σύντροφο σου. Αν θέλεις να γίνει τρυφερό, είναι ανάγκη να διατηρήσεις την τρυφερότητα στην σχέση σου. Αν θέλεις να δημιουργήσεις έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, δούλεψε για μία ευτυχισμένη σχέση.
Ακούω σχεδόν καθημερινά πλέον, ζευγάρια που έχουν φθαρεί μέσα από τη σχέση τους και όμως μένουν στη σχέση ,στο γάμο, “για το καλό των παιδιών”. Δεν ξέρω αυτή η δικαιολογία ποιον εξυπηρετεί περισσότερο. Τον κόσμο που τους περιτριγυρίζει ή τους ίδιους . Γιατί τα παιδιά σίγουρα δε μεγαλώνουν καλά.
Υπάρχει η εξής επικινδυνότητα. Όταν οι σύντροφοι δε μπορούν να δώσουν συναισθήματα ο ένας στον άλλο,το παιδί θα μεγαλώσει με διαστρεβλωμένη εικόνα για το τι είναι αγάπη, εκτίμηση,σεβασμός, υπομονή,συγχώρεση. Θα μεγαλώσει όντας ένας κατεστραμμένος συναισθηματικά άνθρωπος. Και πιστέψτε με, είναι πολύ περισσότερη η δουλειά του να “φτιάξεις” έναν τέτοιο άνθρωπο από το να μάθεις στο παιδί από την αρχή την πραγματική ουσία της σχέσης.
Δεν είναι αποδιοπομπαίος τράγος, δεν είναι η δικαιολογία μας. Είναι η συνέχεια μας, είναι ο καθρέφτης μας.

Στα μάτια ενός πληγωμένου παιδιού, βλέπεις μια πληγωμένη σχέση. Δε μπορείς να μεγαλώσεις ευτυχισμένο παιδί, ταίζοντάς το, δυστυχισμένα συναισθήματα.

Αγαπήστε ο ένας τον άλλο και η δουλειά με το παιδί θα γίνει πολύ πιο διασκεδαστική και εύκολη από ότι φαίνεται. Στην τελική ο σύντροφος σας είναι αυτός που θα έχετε δίπλα σας,στα εύκολα και στα δύσκολα. Τα παιδιά,θα φύγουν,είναι προορισμένα γι’αυτό. Αυτό που θα μείνει είναι η δουλειά που κάνατε μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Όλα αυτά, μπορεί να σου φαίνονται δύσκολα,παράλογα, και πολύ υπερβολικά δεδομένου της πληθώρας υποχρεώσεων που έχεις καθημερινά. Όλα όμως είναι θέμα προτεραιοτήτων.
Και οι προτεραιότητες είναι επιλογές μας. Οι επιλογές μας γίνονται η ζωή μας. Η ζωή μας είναι εμείς. Προσοχή λοιπόν στις προτεραιότητες μας!!! Πολύ μου λένε “όλα αυτά ακούγονται ιδανικά”. Η απάντηση μου;
“Αν στοχεύεις τον ουρανό, θα φτάσεις τουλάχιστον ανάμεσα στα αστέρια”.

Χαρά Βλαχοδήμου

Ψυχολόγος