Από τα 4 στα 5 παιδιά: Να το τολμήσω;

Γράφει η μαμά τεσσάρων παιδιών και blogger Jennifer Burton

«Όταν έγινα για πρώτη φορά μαμά, λίγο πριν τα 30 μου, θυμάμαι τους πιο έμπειρους από εμένα γονείς να μου λένε πως θα το καταλάβω όταν θα έχει έρθει η στιγμή να “κλείσω” με το θέμα “μωρά”. ‘Απλά το καταλαβαίνεις. Το νιώθεις’, μου έλεγαν.

Δέκα χρόνια και 4 υπέροχα μωρά μετά και ακόμα περιμένω γι’αυτό το τόσο προφανές ‘συναίσθημα’.

Για την ακρίβεια, δεν περιμένω ακριβώς, μα νιώθω το αντίθετο… Παιχνιδιάρικες φωνούλες έρχονται μέσα στο μυαλό μου και με καλούν να αναπαραχθώ. ‘Γιατί δεν προσπαθείς για ένα ακόμα μωρό; Πέντε παιδιά θα ήταν τέλεια!’

Η πρώτη σκέψη μου ήρθε πριν από μερικές ημέρες, όταν δύο celebrities της Μ. Βρετανίας ανακοίνωσαν ότι περιμένουν τα 5α μωρά τους. Είναι 37. Είμαι 38. Αν μπορούν αυτές, γιατί όχι και εγώ;

Η δεύτερη σκέψη μου; Σίγουρα βοηθά να είσαι διάσημη, σε ένα τεράστιο σπίτι, με βοήθεια 24 ώρες το 24ωρο και πολλά μηδενικά στις τραπεζικές σου καταθέσεις. Ωστόσο, τα 4 δικά μου παιδιά είναι στρυμωγμένα σε κρεβάτια-κουκέτες στο λονδρέζικο σπίτι μας. Δεν είναι, δηλαδή, ότι έχουμε άπλετο χώρο, για να χωρέσουν κι άλλοι.

Ωστόσο, η καρδιά θέλει αυτό που θέλει… Και ως άτομο που άφησε τις ορμόνες να αναλάβουν τα ηνία του εγκεφάλου την τελευταία 10ετία, ξέρω, ότι δεν σκέφτομαι πάντα λογικά. Όμως αυτές οι ανακοινώσεις ‘5ο μωρό!’ με κάνουν να χαμογελώ και με γεμίζουν αισιοδοξία!

Εντάξει, δεν το κρύβω, οι ωοθήκες μου άρχισαν να χοροπηδούν στη σκέψη, ότι για ακόμα μια φορά θα μπορούσα να είμαι μια υπέρλαμπρη εγκυούλα, να αναβλύζω νέα ζωή, να φορώ αέρινα λουλουδένια φορέματα και να ζω σε ένα αγροτόσπιτο, στην ύπαιθρο…

Όμως κάτι έγινε εκείνη τη στιγμή και η φαντασίωσή μου διαλύθηκε: Η 10χρονη κόρη μου μπήκε στο δωμάτιο, με κοίταξε με απάθεια και με επανέφερε στην πραγματικότητα. ‘Η μπορεί να ήταν η φωνή της 3χρονης κόρης μου από την τουαλέτα που μου έλεγε, ότι κατά λάθος κατούρησε στο πάτωμα. Λατρεύω να είμαι μαμά, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο… μα η πραγματικότητα είναι εξαντλητική και ανάστατη, απέχει πολύ από την φαντασίωσή μου. Μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβριο που η μικρή μου έγινε τρία, δεν είχα καταφέρει να κοιμηθώ μία ολόκληρη νύχτα, εδώ και επτά χρόνια…

Η φάση που το μωρό σου είναι νεογέννητο, αυτοί οι 6 πρώτοι μήνες, με τα ατελείωτα φιλιά, τα χάδια και τις αγκαλιές, είναι ο κρυπτονίτης μου. Όταν θυμάμαι εκείνες τις στιγμές και τις αναμνήσεις, νιώθω ότι θα μπορούσα μια μέρα να αποκτήσω ένα πέμπτο παιδί –ίσως και ένα έκτο! Και ενώ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διαχειριστείς την περίοδο αυτή του νεογέννητου, όταν έχεις ήδη ένα ή δύο ή τρία μεγαλύτερα παιδιά, τελικά συμβαίνει κάτι μαγικό: Η νέα έλευση γίνεται το μωρό όλης της οικογένειας. Είναι το μωρό των αδελφιών, όσο είναι και των γονιών. Και δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο φανταστικό θα ήταν αυτό για ένα πέμπτο μωρό, τώρα που όλο το πλήρωμά μου έχει βγει από την βρεφική φάση.

Ο κόσμος μου έλεγε, πως άπαξ και κάνεις τρία παιδιά, δεν έχει και μεγάλη διαφορά μετά αν αποφασίσεις να κάνεις πέντε. Η εμπειρία μου λέει, πως αυτό δεν ισχύει (τα πράγματα γίνονται αρκετά πιο δύσκολα). Και καθώς τα τέσσερα παιδιά είναι πιθανότατα το σημείο, στο οποίο κάθε προσπάθεια λειτουργικότητας ως οικογένεια, έχει πλέον φύγει από το παράθυρο, έχει νόημα να αναρωτηθώ: Θα κάνουν τα πέντε παιδιά τόσο μεγάλη διαφορά;

Τι εννοώ: Κάθε ελπίδα να ταξιδέψουμε με ένα σχετικά κανονικό αυτοκίνητο, τελείωσε με το 4ο μωρό. Πλέον έχουμε ένα τεράστιο βαν, το οποίο μερικές φορές ντρέπομαι να οδηγώ. Πολλοί το περνούν για σχολικό και μας κάνουν νόημα στον δρόμο να σταματήσουμε.

Οι επισκέψεις στην παιδική χαρά με τα τέσσερα παιδιά μου, θυμίζουν λίγο σκηνή από το Hunger Games (το έχετε δει;). Το καθένα τους τρέχει και κρύβεται πίσω από ένα διαφορετικό παιχνίδι και εγώ περνώ την υπόλοιπη ώρα φωνάζοντας τα ονόματά τους μέχρι να εμφανιστούν, να αρπάξουν από ένα σνακ και να εξαφανιστούν πάλι. Είμαι ήδη τόσο στρεσαρισμένη και κουρασμένη από όλο αυτό που ζω που δεν ξέρω, αν ένα μωρό που κλαψουρίζει στο καρότσι θα κάνει τη ζωή μου πιο δύσκολη (για την ακρίβεια, θα ξέρω τουλάχιστον που βρίσκεται το ένα από τα παιδιά μου κάθε στιγμή!).

Πέρα από τα πρακτικά, βαρετά πράγματα (π.χ. ότι δεν ζούμε στην έπαυλη των Καρντάσιαν), κάτι άλλο που με κάνει να διστάζω να προχωρήσω σε μια πέμπτη εγκυμοσύνη είναι τα ενοχλητικά σχόλια: Βλέπετε όλα τα παιδιά μου είναι κορίτσια και θα αρχίσουν να ρωτούν όλοι, αν προσπαθώ για το αγόρι. Που, φυσικά, δεν ισχύει. Γιατί, όποιος έχει ήδη παιδί το ξέρει, δεν είναι το φύλο που κάνει την διαφορά, μα η προσωπικότητα του κάθε παιδιού…

Το πόσα παιδιά θα έχεις έχει να κάνει με το γενικότερο πλαίσιο της ζωής σου, πάντως. Στο Λονδίνο -σε αντίθεση με τον αγροτικό κόσμο- ακούγεται εξαιρετικά δύσκολο, όμως δεν είναι λίγες οι μαμάδες που τα έχουν καταφέρει και είναι αυτές τελικά που στηρίζουν τα μαμαδο-γκρουπ και τις άλλες μαμάδες.

Τελικά, λοιπόν, το ταξίδι της μητρότητας δεν είναι μονόδρομος –έχει πολλές γωνίες και απότομες στροφές, πολλή ανασφάλεια και απεριόριστη αγάπη.

Σκέφτομαι τι ήταν αυτό που με έκανε να θέλω μεγάλη οικογένεια: Η μαμά μου αυτοκτόνησε λόγω ψυχικού νοσήματος, ήταν ήμουν 23. Ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα υποστηρικτικός. Δεν είχα αδέρφια μεγαλώνοντας. Ο πόνος μου με έκανε να θέλω την δική μου οικογένεια, όμως όσα παιδιά κι αν κάνω η μητέρα μου δεν θα γυρίσει πίσω, ούτε τα παιδικά μου χρόνια θα φτιάξουν.

Το ότι ερωτεύτηκα τον άντρα μου και τη μεγάλη, φασαριόζα οικογένειά του, ήταν το τονωτικό που χρειαζόμουν. Ήθελα απελπισμένα αυτό που εκείνοι είχαν –έχει και εκείνος 3 αδέλφια!

Τώρα που η μεγάλη μου κόρη είναι 10, σχεδόν έφηβη, μπαίνω στην επόμενη φάση του γονιού (γιατί δεν μου είπε κανείς πόσο τρομακτική είναι;). Δεν είμαι σίγουρη, ότι μπορώ να γυρίσω πίσω στις πάνες τη στιγμή που βαδίζω στην αχαρτογράφητη γη μιας έφηβης. Ευτυχώς για εμένα, η τεράστια οικογένεια του άντρα μου μού προσφέρει τις βρεφικές αγκαλιές και τα χάδια που χρειάζομαι!»