Η πρώην εκπαιδευτικός, πολύτεκνη μαμά και blogger Amy Betters-Midtvedt δημοσίευσε πρόσφατα ένα εξαιρετικό κείμενο, αφιερωμένο σε όλα εκείνα τα υπερκινητικά παιδιά που στο σχολείο δυσκολεύονται τόσο πολύ να καθίσουν ήρεμα στα θρανία τους και να συγκεντρωθούν, ώστε τώρα στο σπίτι, με την τηλεκπαίδευση, είναι λες και έχουν βρει ξαφνικά τον εαυτό τους! Αρκεί να τους το επιτρέψουμε… Διαβάστε το:
«Εγώ έτσι σκέφτομαι» μου λέει, καθώς στριφογυρίζει στην καρέκλα του. Και δεν έχει άδικο. Αφού γύρισε και γύρισε και γύρισε σταμάτησε τελικά μόλις βρήκε την απάντηση και έκατσε να την γράψει. Δεν μπορεί να κάτσει στιγμή σε ένα μέρος. Σηκώνεται να πάει να ταΐσει τη γάτα, μετά έρχεται να με αγκαλιάσει, μετά επιστρέφει στο τετράδιό του, να λύσει μία ακόμα άσκηση. Και τότε οι μαρκαδόροι γίνονται στρατιώτες. Και μετά λύνει μία ακόμα άσκηση. Και αυτό συνεχίζεται ξανά και ξανά…
Όλον αυτόν τον καιρό που κάνει μάθημα μέσω τηλεκπαίδευσης, βγάζει τον πραγματικό του εαυτό ως μαθητής. Διαβάζει ξαπλωμένος στον καναπέ με το μισό του σώμα να κρέμεται. Και όσο το κάνει αυτό, καταφέρνει να διαβάσει όλο και πιο δύσκολα βιβλία και να έχει άποψη γι’αυτά!
Έπειτα από κάθε τηλεκπαίδευση παραμένει online για να μιλήσει λίγο με τους φίλους του –και έχει και πολλούς νέους φίλους. Παίζει με τα LEGO και τα παζλ του στα διαλείμματα και τρώει όποτε πεινάει. Χορταίνει ταυτόχρονα την πείνα του μα και την δημιουργικότητά του!
Σπάνια σταματά να κινείται και συνεχώς μαθαίνει κάτι νέο. Και εγώ είμαι κάθε στιγμή εδώ. Ακόμα και όταν μου έρχεται να τραβήξω τα μαλλιά μου. Ακόμα και όταν κοντεύω να χάσω ό,τι έχει απομείνει από το μυαλό μου.
Η καρδιά μου ξέρει, ότι αυτό χρειάζεται το παιδί μου και αυτό μου είναι αρκετό. Εξάλλου, δεν απομένει ακόμα πολύς καιρός που θα μπορεί να “αναπνέει” την ώρα του μαθήματος. Πολύ σύντομα θα πνίγεται στα διαβάσματα και στα deadlines, στα Zoom meetings που δεν θα πρέπει να χάσει και σε ερωτήματα όπως: Γιατί δεν γέννησα ένα παιδί που να κάθεται σε ένα γραφείο και να κάνει ήσυχα ήσυχά τα μαθήματά του, όπως έκαναν τα λούτρινα κουκλάκια με τα οποία έπαιζα όταν ήμουν μικρή.
Ή όπως έκαναν πολλοί μαθητές της Δ’ Δημοτικού, όταν τους έκανα εγώ μάθημα μέσα στην τάξη. Πόσοι από αυτούς, όμως, είχαν ανάγκη εκείνη την ώρα να στριφογυρίσουν; Πόσοι από αυτούς ήθελαν μια γρήγορη αγκαλιά; Πόσοι από αυτούς θα διάβαζαν περισσότερο, αν μπορούσαν να κρεμαστούν με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω;
Το ξέρω ότι είχα τέτοιους μαθητές –θυμάμαι τα πρόσωπά τους τους. Ελπίζω να έκανα ό,τι μπορούσα για να τους δώσω αυτό που χρειάζονταν.
Είναι δύσκολα στον κόσμο του σχολείου. Όμως παιδιά όπως εκείνα, και ο δικός μου φαντάρος εδώ, μου χάρισαν την γνώση, ότι οι άνθρωποι είναι απολαυστικά διαφορετικοί μεταξύ τους. Και μαθαίνουν και αναπτύσσονται με αμέτρητους, απίθανους διαφορετικούς τρόπους.
Και είναι δικοί μας δουλειά να κάνουμε τα σωστά βήματα για να τους συναντήσουμε εκεί που βρίσκονται. Χρειάζεται να δούμε την ομορφιά στην διαφορετικότητά τους, ακόμα και όταν (βασικά, ειδικά όταν) θέτει προκλήσεις στους μεγάλους.
Χρειάζεται να συνεχίζουμε να εφευρίσκουμε τι σημαίνει μάθηση. Γιατί με τόσους πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, το παιδί μου έχει μάθει φέτος περισσότερα από ποτέ! Και αυτό είναι μία απίθανη νίκη μέσα στην πανδημία.
Και χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όσα μαθαίνουμε αυτή την περίοδο, για να μεταβάλλουμε τα σχολεία και τα σπίτια μας, έτσι ώστε να γίνουν πιο λειτουργικά για κάθε άνθρωπο.
Γιατί κάθε παιδί δικαιούται να συνειδητοποιήσει την ομορφιά και τις δυνατότητες που έχει μέσα του. Ακόμα κι αν δεν καταφέρνει να καθίσει όμορφα σε μία καρέκλα.»
