Αν υπάρχει μία δραστηριότητα που πραγματικά μπορεί να σε φέρει κοντά με το παιδί σου, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς του ορίζοντες, αυτή δεν είναι άλλη από το να παρακολουθήσεις μαζί του μια θεατρική παράσταση.
Το περασμένο Σάββατο, λοιπόν, είχαμε την χαρά, η 3χρονη κόρη μου και εγώ να βρεθούμε στο Άβατον, το φιλόξενο θεατράκι της οδού Ευπατριδών, και να απολαύσουμε την ιστορία του Λευτέρη, ενός περιστεριού που αναζητούσε διακαώς τη μαμά του –ή έστω την οικογενειακή θαλπωρή.
Όσοι είχατε την ευκαιρία να δείτε πέρσι τη βρεφική παράσταση «Θα Βγω απ’ το Αυγό», έχετε κάνει ήδη μια καλή προετοιμασία για τη νέα αυτή δουλειά της Νάντιας Δαλκυριάδου βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι της Μαρίνας Πλεμένου. Αλλά κι αν όχι, το μικρό σας μπορεί μια χαρά να την παρακολουθήσει. –Πόσο μικρό; Η παράσταση απευθύνεται σε παιδάκια από 18 μηνών, ωστόσο, νομίζω ότι τα 3 έτη και άνω είναι ιδανικότερη ηλικία.
Ο Λευτέρης, λοιπόν, είναι ένα άτυχο περιστεράκι που βρέθηκε μόνο του, ορφανό, ανάμεσα σε πολλά άλλα μεγαλύτερα περιστέρια, τα οποία έπειτα από πολλές συζητήσεις αποφάσισαν να τον αποδεχτούν και να τον μεγαλώσουν. Έφτασε, όμως, κάποτε η στιγμή που ο Λευτέρης έγινε παλικάρι σωστό και ήρθε η ώρα να αναζητήσει μια σύντροφο. Τόσες και τόσες ήταν οι φτερωτές «κοπέλες» που επιδίωξαν να του κλέψουν την καρδιά, όμως στην πραγματική του αγάπη τον οδήγησε τελικά ένα άλλο ορφανό πουλάκι, ένα χελιδονάκι… πραγματική απόλαυση!
Η αποδοχή του ξένου και του διαφορετικού και η δύναμη της αλληλεγγύης και της αγάπης σε κάθε της μορφή, είναι σίγουρα οι κεντρικές ιδέες της 70λεπτης παράστασης που αρκετά συχνά έκανε τους μικρούς θεατές να γελάσουν με την καρδιά τους. Ωστόσο, εμένα με ενθουσίασαν δύο άλλες παράμετροι: Τον Λευτέρη υποδύεται η Μαίρη Ξένου, μια γλυκύτατη κοπέλα με εκπληκτική εκφραστικότητα που αποδεικνύει στα παιδιά, ότι δεν χρειάζεται να είσαι αγόρι για να υποδυθείς έναν «αγορίστικο» ρόλο. Αυτό μπορεί να μπέρδεψε ορισμένα παιδάκια –υπήρξαν κάποια, δίπλα στην κόρη μου, που μόλις είδαν τον Λευτέρη είπαν «Μα είναι κορίτσι!». Εκείνη τότε γύρισε και με κοίταξε. «Ε και;», της είπα εγώ, πριν καν με ρωτήσει.
Επίσης, μου φάνηκε εξαιρετικά αισιόδοξο το γεγονός, ότι ο Λευτέρης επιλέγει, τελικά, να… «χτίσει τη φωλιά του» με τη Ρίτα, μία single μαμά, για την αγάπη της οποίας θα φτάσει μέχρι τη Νότια Αφρική!
Αναρωτιέστε ακόμα αν αξίζει να το δείτε; Φύγαμε από το θέατρο με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, με το μυαλό της μικρής μου γεμάτο νέες λέξεις, όμορφες μελωδίες και ανατρεπτικές ιδέες για το τι σημαίνει αγάπη! Αν αυτός δεν είναι ικανός λόγος για να δείτε αυτή την παράσταση με το μικρούλι σας, τότε ποιος είναι;
*Κεντρική φωτό από το τέλος της παράστασης.
