Ένα κείμενο για όσους δεν νιώθουν «τέλειοι γονείς» και παραδέχονται τα λάθη που κάνουν με τα παιδιά τους

Πολλές φορές όταν γονείς έρχονται στις ομάδες μου και λαμβάνουν νέα γνώση, συνειδητοποιούν τα λάθη που έχουν κάνει.

Μερικές φορές όταν έχουν παιδιά σε μεγαλύτερες ηλικίες τα λάθη μπορεί να είναι πολλά και μεγάλα.

Τι δύσκολη συνειδητοποίηση. Το νιώθω, το αισθάνομαι κάθε φορά να με τσιμπάει και μένα, όταν σκέφτομαι τις λάθος αποφάσεις που είχαμε πάρει για τον Άγγελο. Να γύρναγα το χρόνο πίσω..

Μερικές φορές αισθάνονται λύπη και μπορεί να δακρύσουν. Λιώνω…

Μερικές φορές σηκώνουν μια μεγάλη αντίσταση, θυμώνουν με τη γνώση, την αμφισβητούν, την μειώνουν, την απορρίπτουν. Φοβούνται. Αισθάνονται ενοχές που μπορεί να καίνε πολύ. Επιτίθενται. Δυσκολεύομαι εδώ πολύ… καταλαβαίνω όμως και με συγκινεί.

Είναι δύσκολο να το δεις αυτό και μπορεί να πονέσει.

Άλλοι γονείς αισθάνονται ευγνώμονες και υπερήφανοι που επέλεξαν να μάθουν και να βελτιωθούν από τα λάθη τους, έχουν μια χαρά και ανυπομονησία. Χαίρομαι κι εγώ με την ενέργεια τους.

Οι γονείς που έχουν αντίσταση συνήθως δεν δοκιμάζουν τίποτα, είναι αρνητικοί ως προς την αλλαγή, έχουν μια σταθερή άποψη ότι τίποτα δεν θα δουλέψει, τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι οι πιο φοβισμένοι. Κλειδωμένοι σε μια εικόνα ενός παιδιού που έχει πάντα αρνητική πρόθεση. Αυτό μεταφέρει την ευθύνη στο παιδί και έτσι πάλι δεν χρειάζεται να κάνουν αυτό που φοβούνται, να αλλάξουν σιγά σιγά οι ίδιοι. Να νιώσουν δηλαδή τη δύναμη τους. Φοβούνται πάλι να νιώσουν ανήμποροι αν δεν τα καταφέρουν.

Αυτοί οι γονείς δεν μαλακώνουν εύκολα, μπορεί να μην μαλακώσουν και ποτέ.

Μόνο αν τους καταλάβεις, αναγνωρίσεις την θετική πρόθεση τους σε όλες τους τις συμπεριφορές, ονομάσεις και χωρέσεις τον φόβο τους, ενθαρρύνεις και τονίσεις το τι κάνουν καλά, φωτίσεις την αγάπη των παιδιών τους προς σε αυτούς, αναγνωρίσεις την προσπάθεια τους μόνο που είναι εδώ, τους δώσεις μικρά βήματα διαχείρισιμα, που δεν τους κάνουν πολύ ευάλωτους. Τους πεις ότι δεν είναι μόνοι.

Αυτό που χρειάζονται οι ίδιοι είναι και αυτό που χρειάζεται να προσφέρουν στα παιδιά τους.

Όταν καταφέρουν να μετακινηθούν αυτοί οι γονείς, γίνονται για μένα οι πιο θαρραλέοι άνθρωποι. Βρίσκουν ξανά μέσα τους την ελπίδα, την δύναμη τους, και το παιδί ανταποκρίνεται άμεσα, υπέροχα, έτοιμο να αγαπήσει ακόμα πιο δυνατά και να συγχωρέσει. Μπορεί να πάρει χρόνο αλλά δεν είναι αδύνατο. Μπορεί να θέλουν βοήθεια και οι δύο αλλά έρχονται αμέσως πολύ κοντά.

Ας τους δούμε και λίγο αλλιώς αυτούς τους γονείς φίλους, συνεργάτες, αδερφούς.

Χριστίνα Γκίκα