Γονείς σε παιδικά πάρτι, αυτή η μάστιγα

Στο κείμενο που ακολουθεί ο μπαμπάς και γνωστός αθλητικογράφος Γιάννης Τσαούσης με το γνωστό χιουμοριστικό του τρόπο μιλά για τις φυλές των γονιών που μπορεί να συναντήσεις στα παιδικά πάρτι που σε καλούν. Διαβάστε την άποψή του και μπορεί στις παρακάτω γραμμές να αναγνωρίσετε και εσείς ορισμένους από αυτούς τους τύπους γονέων.

Ναι, τα παιδάκια στα πάρτι μπορούν εύκολα να μετατρέψουν την πιο αθώα γιορτή σε κόλαση. Ναι, μπορούν να τραγουδάνε Αργυρό και να κάνουν όποια άλλη ηλιθιότητα φανταστείτε, σε σημείο που να σε ρωτάνε ποιο είναι το δικό σου κι εσύ να απαντάς «κανένα, εγώ για τα χαλιά ήρθα», από ντροπή και μόνο. Ναι.

Έχετε, όμως, ιδέα πόσο βαρετοί και εκνευριστικοί μπορούν να γίνουν οι γονείς τους;

Οι ανθρωπότυποι γονέων που συναντάς σε πάρτι, γιορτές, παραστάσεις και λοιπές εκδηλώσεις με παιδάκια είναι συγκεκριμένοι. Κλώνος ο ένας του άλλου. Κι αν στον καθέναν τους έλεγες αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι, ίσως η ανθρωπότητα να γλίτωνε λίγη από την αφόρητη βαρεμάρα που εκπέμπουν άνθρωποι που (πραγματικά και ολόψυχα) πιστεύουν ότι σε ενδιαφέρει οποιαδήποτε πληροφορία για το παιδί τους. Ειδικά όταν είναι το μόνο για το οποίο συζητάνε.

Ο textbook μπαμπάς

Αεικίνητος και πάντα χαμογελαστός, λες και μόλις έχει βγει από διαφήμιση γιαουρτιού. Ξέρετε, αυτή που η οικογένεια παίρνει όλη μαζί πρωινό στην 100 τ.μ. κουζίνα τους, με την τεράστια μπαλκονόπορτα που βγάζει στον κήπο. Αυτή που όλοι γελάνε, τρώνε μπουκιές με κλειστά μάτια και τα παιδιά δίνουν λίγη από την αλειμμένη με μέλι φέτα τους στο λαμπραντόρ που τους κοιτάει στα μάτια; Ε, αυτός ο μπαμπάς είναι η ψυχή του πάρτι. Οργανώνει παιχνίδια, μιλάει ακατάπαυστα, ενθαρρύνει και επαινεί όλα τα παιδιά, κάνει τον καραγκιόζη όποτε του ζητηθεί, είναι η θετική ενέργεια η ίδια. Τόσο γλυκερός, φιλικός, καλοσυνάτος και συμπονετικός, που δεν αντέχεται ήδη στο πεντάλεπτο.

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό του και να του πεις: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ, ΡΕ. ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΚΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΜΟΝΙΜΩΣ;

Η μάνα-κουράγιο

Τη σταμπάρεις αμέσως, επειδή ψάχνεται για κουβέντα κι επειδή έχει μια αδιόρατη θλίψη στο βλέμμα. Αν πέσεις στην καλή περίπτωση, το μόνο της πρόβλημα είναι το φαγητό του παιδιού της. Αν πέσεις στην κακή, έχει πρόβλημα και με τον ύπνο. Και, αν κάνεις το λάθος να κάτσεις στο βεληνεκές της, ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙ’ ΑΥΤΑ.
-Εμένα ο Γιώργος δεν τρώει λαχανικά. Κανένα. Πρασινάδα ειδικά, τίποτα. Πιο μικρός τα έτρωγε όλα, δεν μπορώ να καταλάβω. Όχι, δεν έχει πρόβλημα, απλώς σε κάποια φάση σταμάτησε κι άμα του τα βάλω στο πιάτο, μου το σπρώχνει. Ναι, τι να πω… Και με το κρέας βέβαια έχουμε ένα πρόβλημα… Τρώει ό,τι συνοδευτικό υπάρχει στο πιάτο, πατάτες, ρύζι, πουρέ, μόνο αυτά, και το κρέας το βάζει στην άκρη. Είμαι… να σκάσω είμαι. Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, εσύ που τα έτρωγες όλα, γιατί μου το κάνεις αυτό; Ούτε οι επιβραβεύσεις πιάνουν… Ναι, ξέρω, δεν πρέπει, αλλά απελπίστηκα η μάνα… Φάε το κρέας σου κι έχει γλυκό μετά. Τίποτα. Και να ‘ταν μόνο αυτό; Άρχισε πάλι να μου ξυπνάει τα βράδια. Ναι, ναι, κάτσε να σου πω…

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: ΑΝ Ο ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΜΑ ΤΥΠΟΥ ΚΟΙΛΙΟΚΑΚΗ, Η ΦΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΪ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. ΑΜΑ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕΣ ΚΡΕΜΕΣ ΚΑΙ ΑΛΕΣΜΕΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 2 ΕΠΕΙΔΗ «ΦΟΒΟΣΟΥΝΑ ΜΗΠΩΣ ΠΝΙΓΕΙ», ΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΩΕΙ ΤΩΡΑ.

Η μάνα-κολιτσίδα

Τη λοκάρεις εύκολα. Είναι αυτή που τρέχει συνεχώς πίσω από το παιδί της και του μιλάει. Για οτιδήποτε. Θάλεια, έλα εδώ. Θάλεια, όχι αυτό. Θάλεια, μην ακουμπάς εκεί. Θάλεια, πρόσεξε μη λερωθεί το φουστάνι σου. Θάλεια, παίξε και με τον Κώστα. Θάλεια, σου έφτιαξα να φας, έλα να δεις τι έβαλε στο πιάτο η μανούλα. Θάλεια, φιλάκι; Θάλεια, πες ευχαριστώ, παρακαλώ, καλησπέρα, καληνύχτα. Θάλεια, πάμε για τσίσα. Θάλεια, κουράστηκα να τρέχω από πίσω σου, ξέρω ότι περνάς ωραία, αλλά είναι ώρα να φύγουμε.

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: ΡΕ ΚΟΝΤΡΟΛ ΦΡΙΚ, ΠΑΙΔΙ ΕΧΕΙΣ, ΟΧΙ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ! ΘΑ ΣΟΥ ΣΚΑΣΕΙ ΦΛΑΣΙΑ ΟΤΑΝ ΣΤΑ 25 ΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΟΥΤΕ ΓΚΟΜΕΝΟ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΕΓΚΡΙΝΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Η μάνα-παγόνι

Ένας ετερόφωτος χείμαρρος, που θα σε παρασύρει στο διάβα του, θες δε θες. Η μάνα-παγόνι φαινομενικά χαζεύει στα social media με το κινητό, όμως στην πραγματικότητα σκανάρει το χώρο και ψάχνει την παρέα που θα χωθεί. Και θα τη βρει. Και μόλις χωθεί, αρχίζει: Ναι, εμείς προνήπιο είμαστε, αλλά κάνουμε καράτε, zumba, αγγλικά, κολυμβητήριο, ζωγραφική και στίβο. Ναι, μωρέ, το παιδί τα θέλει, όχι ότι εμείς τον πιέσαμε. Ε, ναι, εννοείται ότι διαβάζει κιόλας, το δικό σας ακόμα; Σιγά-σιγά βέβαια, δεν διαβάζει και Καστοριάδη από τώρα, χα χα χα, παιδικά μόνο. Ε, από μικρός φαινόταν, φαντάσου ότι είχε μάθει την αλφαβήτα πριν χρονίσει… ναι, ναι… μόνος του, μόνος του, πάντα… τώρα λέμε να του κάνουμε την πρώτη του ατομική έκθεση με σχέδια… ε, καλά τώρα, χα χα χα, υπερβάλλετε κι εσείς ότι θα γίνει ο νέος Πικάσο, αλλά μακάρι… ταλέντο, δόξα τω Θεώ, έχει μπόλικο…

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΕΣΛΑ Ο ΘΑΝΑΣΑΚΗΣ, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΤΙ; ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙ ΠΑΝΤΟΥ!

Η «εγώ δεν τα εμβολιάζω» μάνα

Σπάνια να τη βρεις, αλλά «περιβόλι» άμα την πετύχεις. Συνήθως κάνει ήσυχο mix in σε παρεάκι και περιμένει υπομονετικά την ώρα που στην κουβέντα θα πέσει το θέμα «αρρώστιες». Αφού αφήσει 2-3 να τοποθετηθούν για τις ιώσεις του φθινοπώρου και «πόσο τρέμουν που τα στέλνουν στο σχολείο, γιατί ποιος ξέρει ποιο άλλο άρρωστο παιδάκι θα τα κολλήσει» και «δεν είμαστε τώρα για να τον κρατάμε σπίτι, έχουμε και δουλειές…», κάνει ντου σαν σίφουνας: «εμ, βέβαια αρρωσταίνουν, κυρία τέτοια μου, τι περιμένατε αφού τα έχετε πλακώσει στα εμβόλια;».

Αφού απολαύσει για λίγο τα εμβρόντητα βλέμματα της παρέας, αρχίζει να αραδιάζει τα -υποτιθέμενα- οφέλη του μη εμβολιασμού, ψάχνοντας με αγωνία έστω και μισό βλέμμα επιδοκιμασίας. Μόλις συνειδητοποιήσει ότι όλοι εξακολουθούν να την κοιτούν σαν την τρελή του χωριού, παίρνει το ποτό της στο χέρι και αποχωρεί. Αυτή κι ο άντρας της ξέρουν. Κάποτε τα παιδιά τους θα τους ευγνωμονούν (NOT).

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: Προλαβαίνεις να μας πεις δυο λόγια και για την επίπεδη γη, όσο εγώ καλώ την πρόνοια, ή θα τη βγάλεις ξεροσφύρι;

Η μάνα-ενσυναίσθηση

Η ενσυναίσθηση είναι χρήσιμο πράγμα. Για οποιονδήποτε. Αρκεί να μην είσαι σταυροφόρος της. Γιατί αν είσαι δογματικός της ενσυναίσθησης, μπορεί το παιδάκι σου να έχει πιάσει σε πάρτι ένα άλλο παιδάκι «δι’ ασήμαντον αφορμήν» και να του κοπανάει το κεφάλι στα πλακάκια κι εσύ να πλησιάσεις με το πιο ζεν ύφος του κόσμου, να σκύψεις κοντά του και απλά να του πεις «ναι, Μάξιμε, σε καταλαβαίνω, ναι, αγόρι μου, κατανοώ τη βαθύτερη αιτία που σε έκανε να θυμώσεις. Θα είχες την καλοσύνη να σταματήσεις για λίγο αυτό που κάνεις και να το συζητήσουμε, πριν χυθούν τα μυαλά του Δημητράκη στο πάτωμα και αναγκαστεί η μανούλα του να ψάχνει τη σφουγγαρίστρα;».

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: ΗΣΥΧΑ, ΡΕΕΕΕΕΕ!

Ο «sportsman» πατέρας

Ναι, ρε συ, από μικρός, που τον έχανες που τον έβρισκες, όλο μια μπάλα κλώτσαγε. Σαν και ‘μένα, ακριβώς! Τον πήγα σε ακαδημία από τα 5 και κόλλησε λέμε! Δεν σκέφτεται τίποτ’ άλλο! Αμυντικό χαφ παίζει, ναι. Εξαρο-οκτάρι, βασικά, γιατί είναι και αλάνι και τεχνίτης. Σαν και ‘μένα, ακριβώς! Στην under 7 όταν ήτανε, μάλιστα, ο προπονητής τον έβαζε δεκάρι, τόσο καλός ήτανε. Εννοείται ότι κάθομαι και βλέπω όλες τις προπονήσεις και φυσικά και τα παιχνίδια… Τι; Όχι, μωρέ, τι να παρεμβαίνω, κανά μισαωράκι πριν το ματς του λέω τα βασικά, τι να κάνει, πώς να κινείται, να μην είναι φλώρος κ.λπ. και μετά μόνο αν χρειαστεί. Ε, ντάξει, αν ο προπονητής καμιά φορά τον βάζει σε λάθος θέση τ’ ακούει… Ε, και ο διαιτητής, όχι ότι έχει πρόθεση ο άνθρωπος, αλλά ένα «σφύρα καλά, σουλτάνας γιε» δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, χο χο χο… Τέλος πάντων πέρυσι είχαν έρθει κάτι τύποι από την Μπαρσελόνα, τον είδαν και τους τρέλανε και μου τον ζήτησαν για τη Μασία, αλλά δεν ήθελε η μάνα του να φύγει από τώρα. Ναι, ρε, μπέσα… Οπότε περιμένω τώρα ποιος από τους 4 «μεγάλους» θα μου κάνει την καλύτερη πρόταση και θα αποφασίσω. Σαν και ‘μένα, ακριβώς! Στην ηλικία του ήμουν ακριβώς σ’ αυτή τη φάση, αλλά ας όψεται εκείνος ο τραυματισμός στο γόνατο… Εθνική θα είχα φτάσει. Τι τα θες, ευτυχώς θα το κάνει ο μικρός για ‘μένα. Το καλό που του θέλω δηλαδή, γιατί ο χρόνος και το χρήμα που επένδυσα πάνω του θα είναι κρίμα να πάνε χαμένα…

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: Ασε το παιδάκι να μεγαλώσει νορμάλ, ρε κομπλεξικέ, αποτυχημένε, τραγικέ τύπε, που το παίζεις πατέρας ενώ στην πραγματικότητα τζογάρεις αναίσχυνται με τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν σου ανήκει.

Η μάνα-ελικόπτερο

Ναι, βγες από το ασανσέρ, κτύπα το κουδούνι, ααα καλησπέρα (ματς, μουτς), χρόνια πολλάααα… Πες χρόνια πολλά, Εμμέλεια-Φιλομήλα, στο συμμαθητή σου. Ωραία. Δώσε του το δώρο του. Ωραία. Δώσε μου το μπουφάν σου και πήγαινε να παίξεις. Ήσυχα όμως. Ναι, χωρίς φασαρία… (μετά από λίγο) Εμμέλεια-Φιλομήλα, όλα καλά; Για να δω τι γίνεται… Τι είναι αυτό που τρως; Δεν είπαμε ότι εγώ θα σου δίνω ό,τι είναι και να με ρωτάς; Και τι παιχνίδι είναι αυτό που κρατάς; Α, δε νομίζω ότι μπορείς να παίξεις μ’ αυτό, μπορεί να χτυπήσεις. Πρόσεχε το χέρι σου, ναι, μην πιαστεί στην πόρτα, γιατί θα στενοχωρηθείς και θα κλαις. Και ήσυχα… (μετά από λίγο) Εμμέλεια-Φιλομήλα, θέλεις μήπως νεράκι; Τέλεια. Σε περιμένω να το πιεις, για να πάμε μετά για τσίσα. Τι εννοείς δεν θες; Φυσικά και θες, τα έχουμε πει αυτά, μόλις πιούμε οτιδήποτε, πάμε αμέσως για τσίσα…

Θες να κολλήσεις το πρόσωπό σου στο δικό της και να της πεις: Είσαι εξαρτημένη απ΄το παιδί σου και θα γίνει και αυτό εξαρτημένο από σένα. Μέχρι να πάρει πρέφα τι του έχεις κάνει.