Η συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από την αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς.
«Κρατούσα σφιχτά ένα κόκκινο στυλό κι ένα μπλε όλο το βράδυ. Ένα σε κάθε χέρι. Όταν το χέρι μου κουραζόταν, ακουμπούσα τα στυλό πάνω στο μαξιλάρι και τα κοιτούσα. Δεν τα είχα αποχωριστεί από το προηγούμενο απόγευμα που μου τα είχε αγοράσει η μαμά. Ένιωθα πολύ μεγάλη. Όποιος έχει στυλό είναι μεγάλος. Η μαμά είχε, ο μπαμπάς είχε αλλά και ο αδερφός μου. Τώρα είχα κι εγώ.
Θα πήγαινα επιτέλους στο μεγάλο σχολείο.
Καθώς περπατούσα δίπλα στη μαμά εκείνο το πρωί, μου κρατούσε το χέρι κι έτσι εγώ κρατούσα και τα δυο στυλό με το άλλο. Ίδρωναν οι παλάμες μου αλλά δεν με ένοιαζε.
Φτάσαμε στο σχολείο και αντικρίσαμε το προαύλιο που ήταν γεμάτο παιδιά και μεγάλους. Έμεινα κολλημένη στη φούστα της μαμάς για λίγο. Για πολύ λίγο. Έπειτα σφίγγοντας τα στυλό έτρεξα να παίξω με την Ελευθερία που την ήξερα από το Νηπιαγωγείο.
Και κάπως έτσι κύλησε η πρώτη μέρα αλλά και οι επόμενες. Με γέλια, παιχνίδια, βιβλία, τετράδια, ξύσματα από τα μολύβια. Χωρίς στυλό όμως. Κι αυτό γιατί όσο κι αν αγαπούσα τα στυλό, όσο κι αν τα κρατούσα σφιχτά στην παλάμη μου, τα έχασα εκείνη την πρώτη μέρα, πάνω στο παιχνίδι. Η δασκάλα μου η κυρία Πιπίτσα προσπάθησε να με παρηγορήσει. «Μη στεναχωριέσαι Ιωάννα μου, δεν θα χρειαστούμε στυλό, μέχρι να μάθουμε να γράφουμε πολύ καλά!»
Ίσως επειδή γέλασα αλλά έκλαψα και πολύ εκείνη τη μέρα, ίσως γιατί πλέον έμαθα να γράφω καλά, να αγοράζω κάθε χρόνο πριν ανοίξουν τα σχολεία, ένα κόκκινο κι ένα μπλε στυλό.
