“Για την 11χρονη Ιωάννα. Το αγγελούδι. Που έφυγε από τη ζωή χωρίς να γνωρίσει τη ζωή”

Μόνον έντεκα.

Παιδί, ούτε καν έφηβη, ένα μικρό ανθρωπάκι που έκανε μια τεράστια και απελπιστική πράξη.

Μια ιστορία που συγκλονίζει και δε χωρά στον ανθρώπινο νου.

Πολλοί μίλησαν για δυστύχημα, άλλοι για οικογενειακά προβλήματα, ατυχία, αρρώστια, έγκλημα.

Εκείνο όμως που πρέπει να δούμε είναι τα βιώματα, τις γονεϊκές φιγούρες, τις συνθήκες διαβίωσης, την ψυχική και σωματική κακοποίηση, τα κλειστά στόματα και – πολλές φορές – τα χαμένα βλέμματα που οδηγούν σε ένα τέτοιο τέλος.

Νοιάστηκε κάποιος για το πριν, για το συνεχές δάκρυ που κολλάει στα μάγουλα, για τη λύπη που μετατρέπεται σε αβάσταχτη στεναχώρια, για τις ανεξέλεγκτες τάσεις αυτοτραυματισμού με πληγές στο σώμα, για τα λεγόμενα ενός «ώριμου παιδιού» που έφυγε εξαιτίας αυτής της ωριμότητας;

Μίλησε κανείς, ασχολήθηκε σοβαρά, έβγαλε διάγνωση, αντιμετώπισε το πρόβλημα, ειδοποίησε κάποιον για τον κίνδυνο ή όλοι τρέξαμε μετά να εκφέρουμε γνώμη να καταθέσουμε άσχετες προσωπικές μαρτυρίες για να βγάλουμε από πάνω μας τον μανδύα των ενοχών;

Πάντα μετά, γιατί το πριν χρειάζεται σκέψη, σθένος, θάρρος και αποτελεσματικότητα. Το μετά περικλείει την έκπληξη ή την επαλήθευση, την κοινωνική συμπαράσταση ή την αδιαφορία και μας δίνει το δικαίωμα να εξορκίζουμε το κακό, ελπίζοντας να μη συμβεί ποτέ σε εμάς.

Μόνον έντεκα… που έφυγε από τη ζωή χωρίς να γνωρίσει τη ζωή.

Ένα αγγελούδι, όπως είπαν όλοι. Η ανθρωπότητα όμως έχει ανάγκη από αυτά τα αγγελούδια, γιατί αποτελούν το παρόν μιας εξελικτικής μελλοντικής πορείας.

Μόνον έντεκα… αφύπνιση στις συνειδήσεις μας.

Δημήτρης Σούρας

κλινικός ψυχίατρος