Γονείς, μερικές κουβέντες… δεν βοηθούν!

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός. Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση ενός γονιού με το παιδί του. Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος (www.paidi-efivos.gr)

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν να γίνουν είτε με πράξεις, είτε με λόγια. Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν τη δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος. Όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«Μην κλαις πια, σταμάτα…»

«Αμάν, όλο τα ίδια κάνεις…»

«Κάν’ το επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή τη μητέρα σου)…»

«…ναι, αλλά δεν είναι σαν του…»

«Όχι έτσι… άστο, θα το κάνω εγώ…»

Είναι φράσεις που λίγο πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε έιτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο;

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται. Νιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν… Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτοεικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους. Σε κάθε περίπτωση, δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους. Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεϊκής σχέσης και φυσικά, η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ειδικά τους χαρακτηριστικά.